ΞΕΝΗΣ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ

Περί «αμερόληπτης» και «αξιόπιστης» Αστυνομίας Κύπρου

2011-11-20T07:56:00.000-08:00

ΕΙΝΑΙ ιδιαίτερα αξιοσημείωτες οι πρόσφατες δηλώσεις του Δ.Χριστόφια κατά την τελετή διαβεβαίωσης του νέου Υπαρχηγού Αστυνομίας, για το όραμά του για μία Αστυνομία «που θα ενεργεί κατά τρόπο που να εμπνέει σεβασμό και εμπιστοσύνη στο κοινό και που θα ικανοποιεί το δημόσιο αίσθημα» και «που θα είναι αμερόληπτη και αξιόπιστη, πρόθυμη, ικανή και αποτελεσματική στην αποστολή της,ώστε να κερδίζει επάξια την υποστήριξη και τη βοήθεια όλων στο έργο της».

Οι δηλώσεις αυτές έγιναν κατά τον επίσημο διορισμό στη θέση Υπαρχηγού Αστυνομίας, του ενός εκ των επικεφαλής των αστυνομικών ανακρίσεων για το κρατικό έγκλημα στο Μαρί. Ο εν λόγω διορισμός, γεννά πολλά εύλογα ερωτηματικά, με δεδομένο ότι το αστυνομικό πόρισμα στην εν λόγω υπόθεση, ήταν ίσως το μεγαλύτερο πολιτικό και προσωπικό δώρο στο Δ.Χριστόφια μετά την τραγωδία στο Μαρί, αφού, σε αντίθεση με το ανεξάρτητο πόρισμα Πολυβίου, αφήνει στο απυρόβλητο τόσο τον ίδιο όσο και τον κύριο πληρεξουσιό του στους χειρισμούς για το θέμα του εκρηκτικού φορτίου Λ.Παντελίδη, και υιοθετεί πλήρως την εξωφρενική θέση του κυβερνώντος κόμματος ότι ευθύνη για την έκρηξη στο Μαρί έφεραν και τα ίδια τα θύματα των χειρισμών του Δ.Χριστόφια!

Οι δηλώσεις του Δ.Χριστόφια κατά την τελετή διαβεβαίωσης του νέου Υπαρχηγού, ακόμη μία φορά προκαλούν το λαϊκό αίσθημα. Προσβάλλουν τη νοημοσύνη των πολιτών οι οποίοι εδώ και τέσσερα σχεδόν χρόνια βιώνουμε την απόλυτη αναξιοπιστία, μεροληψία και πολιτική χειραγώγηση της Αστυνομίας. Μίας Αστυνομίας που με εντολές ή και με ενθάρρυνση του Προεδρικού, μεταξύ άλλων:

(α) συλλαμβάνει πολίτες που μοιράζουν πολιτικά φυλλάδια

(β) προχωρεί σε εντελώς αστήρικτες ποινικές έρευνες και σκηνοθετεί διώξεις εναντίον εκδοτών ενοχλητικών για την ίδια σατιρικών εντύπων για «άσεμνα δημοσιεύματα» (αφήνοντας παράλληλα ανενόχλητα φιλοκυβερνητικά έντυπα όπου οργιάζει η δημοσίευση πραγματικών άσεμνων δημοσιευμάτων με ύβρεις κατά νεκρών, με συγγενείς να αποκηρύσσουν συγγενείς, με προσβολή των θυμάτων της κατοχής και με τόσα άλλα)

(γ) παρακολουθεί απροκάλυπτα τις επικοινωνίες των πολιτών, ειδικά στο διαδίκτυο, περιφρονώντας πλήρως τα συνταγματικά δικαιώματά τους

(δ) διοργανώνει, πρωϊνές τρομοκρατικού τύπου επιδρομές σε οικίες οικογενειαρχών

(ε) εμφανίζεται από το πουθενά, για να «αστυνομεύσει» πολιτικές εκδηλώσεις, πολλές φορές μάλιστα σε ρόλο επίσημου φωτογράφου των εκδηλώσεων

Ειδικά δε μετά το Μαρί, λόγω και της (κατά)χρησης των αταβιστικών ενστίκτων επιβίωσης της παρούσας κυβέρνησης, η οποία και ένιωσε να απειλείται πολιτικά, η Αστυνομία Κύπρου έδωσε «ρεσιτάλ» μεροληψίας με τις ενέργειές της, οι οποίες ξεπέρασαν κατά πολύ κάθε προηγούμενο.

Τι να πρωτοθυμηθούμε και τι να πρωτοαναφέρουμε; Τη ρίψη δεκάδων δακρυγόνων στα μεγάλα βάθη μίας ειρηνικής διαδήλωσης, ανάμεσα σε γονείς με τα παιδιά τους και σε ηλικιωμένους (ακόμα και ρίψη δακρυγόνων μέσα σε βενζινάδικα!); Τα λευκά τεθωρακισμένα και τους ροπαλοφόρους αστυνομικούς που περιφέρονταν στους δρόμους πέριξ του προεδρικού σκορπίζοντας τρόμο και βία στους διαδηλωτές και στους περαστικούς; Τις μαζικές συλλήψεις πολιτών, χωρίς οιοδήποτε νόμιμο λόγο και τις κακοποιήσεις που αυτοί δέχθηκαν στα αστυνομικά τμήματα; Τη ρίψη δακρυγόνων μέσα στην «κλούβα» συλληφθέντων διαδηλωτών; Τους δημόσιους οπτασιασμούς μελών της Αστυνομίας ότι, επειδή ο κόσμος ζητούσε ανάληψη ευθυνών για το Μαρί, επίκειτο πραξικόπημα παρόμοιο με αυτό του 1974; Τους λεονταρισμούς της Προεδρικής Φρουράς, τα μέλη της οποίας συμπεριφέρονται ως μπράβοι ανθρώπων του υποκόσμου αντί ως Αστυνομικοί, συλλαμβάνοντας πολίτες που διαμαρτύρονται κατά του κ. Χριστόφια από τα αυτοκίνητά τους και οδηγώντας τους σε αστυνομικούς σταθμούς; Τη συμμετοχή μελών της Προεδρικής Φρουράς σε κακοποιήσεις πολιτών και σε προπηλακισμούς πολιτών; Την επαίσχυντη προσπάθεια σύλληψης ενός νεαρού παιδιού που έχασε για πάντα τον πατέρα του από τους χειρισμούς του Δ.Χριστόφια; Το διατυμπανισμό της πολιτικής χειραγώγησης της Αστυνομίας από την κυβέρνηση Χριστόφια, με τη συμμετοχή, με επίσημη μάλιστα στολή της Αστυνομίας, του Αστυνομικού Διευθυντή Λευκωσίας, στην αισχρή και προσβλητική για τους συμπατριώτες μας που έχασαν τη ζωή τους ή τους δικούς τους ανθρώπους το περασμένο καλοκαίρι, πρόσφατη συναυλία «στήριξης του Δ.Χριστόφια»(έτσι αντιλαμβάνονται άραγε κάποιοι την αμεροληψία;) ;

Και φυσικά για τα πιο πάνω αναχρονιστικά φαινόμενα, που παραπέμπουν σε σκοτεινές εποχές αδιανόητες για σύγχρονα ευρωπαϊκά κράτη, ουδεμία πειθαρχική έρευνα δε διεξάγεται εντός των κόλπων της «αμερόληπτης» και «αξιόπιστης» Αστυνομίας την οποίαν μας υπόσχεται δημόσια, μετά από 4 έτη απόλυτης χειραγώγησής της, ο Δ.Χριστόφιας.

Κακοποιημένες έννοιες και η «αμεροληψία» και η «αξιοπιστία», στην εποχή της απόλυτης κακοποίησης των εννοιών, που ο αυταρχισμός αποκαλείται «δίκαιη κοινωνία», που τα δώρα στον Αττίλα ονομάζονται «δίκαιη λύση», που οι αμετανόητοι θύτες παρουσιάζονται ως «θύματα» (που έχουν ανάγκη "συμπαράστασης" και "στήριξης") ,που οι μεγάλοι διώκτες αυτοβαφτίζονται ως «διωκόμενοι» και που αυτοί που ποδηγετούν πολιτικά την Αστυνομία, παρουσιάζονται ως "εγγυητές της μεροληψίας της"!

Αστυνομία Κύπρου: Η "μακρά χειρ" του Προεδρικού ξαναχτυπά!

2011-10-08T09:28:00.000-07:00

Το άρθρο 5 του Περί Αστυνομίας Νόμου προβλέπει ότι:

« Η Δύναμη θα ασχολείται μέσα και σε όλο τον εδαφικό χώρο της Δημοκρατίας με τη διατήρηση του νόμου και της τάξης, τη διαφύλαξη της ειρήνηης, την πρόληψη και εξιχνίαση του εγκλήματος και τη σύλληψη των παρανομούντων, για την εκτέλεση όλων αυτών των καθηκόντων θα δικαιούται να μεταφέρει όπλα.»

Συνεπώς, το "πόρισμα" της Αστυνομίας σχετικά με τη διάπραξη ή όχι ποινικών αδικημάτων αναφορικά με την τραγωδία στο Μαρί, θα έπρεπε να διαπιστώνει αν διαπράχθηκαν αδικήματα και από ποιους, δηλαδή να αποσκοπεί στην «εξιχνίαση του εγκλήματος».

Δεν υπήρξε και ούτε θα μπορούσε να είναι ο ρόλος της Αστυνομίας, να διαπιστώσει οτιδήποτε άλλο.

Για το σύνολο γεγονότων σε σχέση με το Μαρί, το μόνο αρμόδιο Σώμα για να τα διερευνήσει και να αποφανθεί με μία πλήρη έρευνα επί οιωνδήποτε ευθυνών, ήταν η Μονομελής Ερευνητική Επιτροπή του Πόλυ Πολυβίου. Αυτή, μεταξύ άλλων είχε να ερευνήσει " Το σύνολο των ενεργειών, παραλείψεων, γεγονότων, συνθηκών, ή το συνδυασμό τους, που οδήγησαν στην έκρηξη" (το πλήρες πλαίσιο εντολών αναφέρεται στις σελ.8επ. του Πορίσματος Πολυβίου)

Παρ’ όλ’ αυτά, το άκρως περίεργο αστυνομικό "πόρισμα" (το οποίο καθόλου δε φαίνεται να αγγίζει είτε τον έχοντα «την κύρια ευθύνη για την τραγωδία και τα συνεπακόλουθά της –πόρισμα Πολυβίου σελ. 459, ούτε τον διευθυντή του διπλωματικού γραφείου του ο οποίος είχε «σαφή ευθύνη»-Πόρισμα Πολυβίου σελ.462), δεν περιορίστηκε στην κατά το Νόμο "εξιχνίαση του εγκλήματος", αλλά προχώρησε αναρμόδια στο να αποδώσει ευθύνες σε δύο θύματα της τραγωδίας. Τι σχέση έχει άραγε με την κατά το Νόμο "εξιχνίαση του εγκλήματος" η απόδοση ευθυνών σε πρόσωπα που ούτε θα μπορέσουν ποτέ να απαντήσουν, ούτε και θα μετέχουν στην ποινική διαδικασία που θα ακολουθήσει;

Και επειδή οι νεκροί, τα θύματα της κυβερνητικής αμέλειας και αδιαφορίας, δεν έχουν δυστυχώς την ευκαιρία να απαντήσουν και να αντισταθούν στην προσπάθεια του Προεδρικού Οδοστρωτήρα να μεταθέσει σε αυτούς τις ευθύνες του, την απάντηση για την εμπλοκή των νεκρών στην τραγωδία, την δίνει το μόνο ανεξάρτητο και το μόνο αρμόδιο όργανο για να ερευνήσει το ζήτημα και αποφανθεί επί αυτού. Ο ανεξάρτητος Πόλυς Πολυβίου, ο οποίος, και έγραψε ότι:

«Δεν υπάρχει μαρτυρία ότι, ο Ανδρέας Ιωαννίδης είχε ιδιαίτερη ή εξειδικευμένη ή επαρκή πληροφόρηση για το περιεχόμενο του φορτίου. Το βασικό μου εύρημα είναι ότι ούτε ο ίδιος ούτε ο Λάμπρος Λάμπρου... είχανεπαρκή ή απαραίτητη γνώση για αντιμετώπιση ενδεχόμενου συμβάντος σε σχέση με το φορτίο (σελ. 213 του Πορίσματος". (Παρόμοιες αναφορές στις σελ. 226, 394, 399)

Ο Π.Πολυβίου άλλωστε εξήρε δημόσια και τον «αυθόρμητο ηρωισμό» (όπως ο ίδιος εύστοχα τον αποκάλεσε) των θυμάτων να προσπαθήσουν να αποτρέψουν τα χειρότερα(3/10/2011).

Η παράγραφος του αστυνομικού "πορίσματος" η οποία αποδίδει ευθύνες σε θύματα και η οποία απλά αναπαρήγαγε αισχρές φημολογίες που διαδίδονται εδώ και δύο μήνες αποκλειστικά από προπαγανδιστικά έντυπα του κυβερνώντος κόμματος, καταδυκνείει ακόμη μια φορά τη χειραγώγηση της Αστυνομίας από πολιτικές σκοπιμότητες και το ότι η Αστυνομία, αντί να ενεργεί ως ανεξάρτητο σώμα και αντί να ενεργεί εντός των όρων της αρμοδιότητάς της, ενεργεί ως η «μακρά χείρ» του Προεδρικού Μεγάρου και αντί να εξιχνιάζει το έγκλημα, συντάσσει "πορίσματα" που μετατρέπονται σε κομματικές σημαίες.

«Εξύβριση» του Προέδρου: Μια Νομική Προσέγγιση

2011-09-08T09:51:00.000-07:00

(Κοινό άρθρο Αχιλλέως Αιμιλιανίδη-Ξενή Ξενοφώντος, Δικηγόρων)

Από την έναρξη της παρούσας διακυβέρνησης επιδεικνύεται μία ανεξήγητη υπερευαισθησία από την Αστυνομία εναντίον πολιτών που εκλαμβάνεται ότι υβρίζουν τον Πρόεδρο. Το τελευταίο όμως χρονικό διάστημα, παρατηρείται μία έξαρση, σε βαθμό επιδημίας, του φαινομένου της σύλληψης πολιτών που είτε χειρονομούν, είτε εκστομίζουν διάφορες φράσεις εναντίον του Προέδρου, με τον ισχυρισμό ότι αυτοί τον εξυβρίζουν (βλ. και σχετικό ρεπορτάζ του Μ. Χατζηβασίλη στην εφημερίδα Φιλελεύθερος, 6/9/11). Αποκορύφωμα ήταν η (ευτυχώς ανεπιτυχής) προσπάθεια σύλληψης του Νικόλα Ιωαννίδη, από πρόσωπα της προεδρικής φρουράς.

Το θέμα της εξύβρισης του Προέδρου της Δημοκρατίας, ρυθμιζόταν παλαιότερα από το άρθρο 46Α του Ποινικού Κώδικα, το οποίο και ίσχυε μέχρι το 2003, το οποίο προέβλεπε ότι οποιοσδήποτε δημοσίευε κάτι που προσέβαλλε την τιμή του Αρχηγού της Πολιτείας, διέπραττε πλημμέλημα που τιμωρείτο με φυλάκιση μέχρι 3 χρόνων. Το εν λόγω άρθρο ήταν ουσιαστικά ένα αναχρονιστικό άρθρο, σε αντίθεση με το άρθρο 19 του Συντάγματος και το άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αφού μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως ένα εργαλείο αυθαιρεσίας, αυταρχισμού και εκφοβισμού των οποιωνδήποτε προσώπων (δημοσιογράφων, πολιτικών αντιπάλων, απλών πολιτών) ασκούσαν ενοχλητική κριτική στον εκάστοτε Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Γι’ αυτό άλλωστε και το εν λόγω άρθρο διαγράφηκε από τον Ποινικό Κώδικα και καταργήθηκε με το Ν. 84(Ι)/2003 επί Προεδρίας της Βουλής του νυν Προέδρου της Δημοκρατίας.

Οι συλλήψεις πολιτών που κατ’ ισχυρισμό «βρίζουν τον Πρόεδρο» σήμερα, γίνονται με βάση το άρθρο 99 του Ποινικού Κώδικα. Το κρίσιμο συστατικό στοιχείο του εν λόγω αδικήματος είναι η εξύβριση «με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να προκαλέσει σε παρευρισκόμενο πρόσωπο επίθεση». Συνεπώς χειρονομίες ή λόγια κατά του Προέδρου εξ αποστάσεως από ένα αυτοκίνητο ή όταν δεν είναι παρευρισκόμενος ή όταν συνοδεύεται από δεκάδες φρουρούς, ή το να αποκαλέσεις ένα Πρόεδρο ως «ανομιμοποίητο κουστωδό» δεν μπορούν με κανέναν τρόπο να του προκαλέσουν επίθεση, για να δικαιολογείται σύλληψη. Επιπλέον η επαπειλούμενη ποινή είναι τόσο χαμηλή και αμελητέα (φυλάκιση μέχρι ένα μήνα ή και πρόστιμο μέχρι 75 λίρες), ώστε κατά κανόνα ο παραβάτης του εν λόγω άρθρου, τιμωρείται με ένα μικρό πρόστιμο. Η σύλληψη δε για ένα τόσης χαμηλής βαρύτητας αδίκημα, είναι ένα μέτρο δυσανάλογο και καταχρηστικό.

Είναι πολύ μικρότερης βαρύτητας η παράβαση του άρθρου 99 του Ποινικού Κώδικα, ακόμα και από μικροπαραβάσεις των Κανονισμών Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (στους οποίους προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι ενός έτους και χρηματική ποινή μέχρι χιλίων λιρών). Είναι εξάλλου πολύ μικρότερης βαρύτητας το αδίκημα της δημόσιας εξύβρισης, τόσο από το αδίκημα της «προσβολής μνήμης αποθανόντα» (που τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι ενός έτους), το οποίο διαπράττεται επανειλημμένα τις μέρες αυτές από συγκεκριμένα έντυπα εναντίον προσώπων που έχασαν τη ζωή τους στο Μαρί στις 11/7/2011, όσο και από το αδίκημα της παράνομης σύλληψης προσώπων κατά παράβαση 31 του Περί των Δικαιωμάτων Προσώπων που Συλλαμβάνονται και Τελούν Υπό Κράτηση Νόμου (που επισύρει ποινή μέχρι 3 έτη) το οποίο διαπράττεται κάθε φορά που ένας πολίτης συλλαμβάνεται παράνομα για «εξύβριση του Προέδρου».

Η νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει τονίσει επανειλημμένα ότι η προστασία που πρέπει να απολαμβάνει από την κριτική, όσο έντονα και αν εκφράζεται αυτή, ένας πολιτικός και πολύ περισσότερο ένα μέλος της Κυβέρνησης (και ακόμα περισσότερο ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας) πρέπει να είναι μειωμένη σε σύγκριση με οποιοδήποτε άλλο πολίτη. Το μέλος της Κυβέρνησης έχει εν γνώσει του θέσει τον εαυτό του στην αυστηρή κρίση των πολιτών (e.g. Castellis v. Spain, 23/4/92, Dichand v. Austria, 26/2/02, Scharsach v. Austria, 13/11/03). Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ έχει επίσης τονίσει πως τα επιθετικά ή υβριστικά λόγια τυγχάνουν περισσότερης προστασίας όταν γίνονται σε πολιτικό επίπεδο και στρέφονται κατά ηγετικών πολιτικών προσώπων για τις πολιτικές τους πράξεις (e.g. Gooding v. Wilson 405 US 518 -1972, Rosenfeld v. New Jersey 408 US 901-1972). Σχετική είναι και η συζήτηση στο πρόσφατο σύγγραμμα των I.Hare, J.Weinstein, Extreme Speech and Democracy, Oxford, 2010.

Βεβαίως, ούτε είναι κάτι που ενθαρρύνουμε, ούτε και κάτι που μας προκαλεί ευχαρίστηση το να εξυβρίζεται από οποιονδήποτε ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όμως το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε σήμερα ως κοινωνία, δεν είναι η «εξύβριση του Προέδρου», αλλά οι παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι συλλήψεις πολιτών, χωρίς λόγο και χωρίς έρεισμα στον Ποινικό Κώδικα και τα φαινόμενα αυταρχισμού, πνευματικής τρομοκρατίας και κατάχρησης του ποινικού και κατασταλτικού μηχανισμού για εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπιμοτήτων. Κύριος σκοπός μιας δημοκρατικής πολιτείας είναι σε κάθε περίπτωση η προστασία των αδυνάτων και όχι των ισχυρών ή των κυβερνώντων.

NΤΡΟΠΗ!

2011-09-06T12:57:00.000-07:00

Κατά τα τριάμισι μέχρι σήμερα έτη της διακυβέρνησης του Δ.Χριστόφια, πολλά μας απογοήτευσαν, πολλά μας πλήγωσαν, πολλά μας αγανάκτισαν. Τίποτα όμως δεν μπορεί να συγκριθεί σε χυδαιότητα, με την, κατόπιν προεδρικών εντολών, προσπάθεια σύλληψης του Νικόλα Ιωαννίδη, γιου του θύματος της κυβερνητικής εγκληματικής αμέλειας, Πλοιάρχου Ανδρέα Ιωαννίδη.

Από νομικής άποψης, η προσπάθεια σύλληψης του Νικόλα Ιωαννίδη, ήταν προφανέστατα παράνομη και αντισυνταγματική, αφού κατά πρώτο λόγο κανένα αδίκημα δεν διαπράχθηκε (συνεπώς παραβιάστηκε το αρ. 11 του Συντάγματος) και κατά δεύτερο λόγο η ελευθερία έκφραση στο άρθρο 19 του Συντάγματος (αντίστοιχο άρθρο 10 της ΕΣΔΑ), σύμφωνα με την πάγια νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, έχει τεράστια περιθώρια έυχέρειας όταν αυτή ασκείται σε σχέση με πολιτικά θέματα και κατά δημοσίων προσώπων. Η εν λόγω ενέργεια του αστυνομικού οργάνου, εκ πρώτης όψεως συνιστά ποινικό αδίκημα, με βάση το άρθρο 31 του Περί των Δικαιωμάτων Προσώπων που Συλλαμβάνονται και Τελούν Υπό Κράτηση Νόμου (163(Ι)/2005) σε συνδυασμό με το άρθρο 367 του Ποινικού Κώδικα.

Από την έρευνα για τη διάπραξη του εν λόγω αδικήματος δεν πρέπει να εξαιρεθεί ούτε ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αφού πέραν του ότι δεν είχε καμία εξουσία ή αρμοδιότητα να διατάζει αστυνομικούς να συλλαμβάνουν πρόσωπα τα οποία εκείνος αντιπαθεί, αν όντως είχε συμμετοχή στο εν λόγω αδίκημα, το οποίο μάλλον συγκαταλέγεται στα ατιμωτικά και ηθικής αισχρότητας αδικήματα, η ασυλία του μπορεί να αρθεί με βάση το άρθρο 45(3) του Συντάγματος και τη διαδικασία που το εν λόγω άρθρο προβλέπει.

Από ηθικής άποψης, η απόπειρα σύλληψης του Νικόλα Ιωαννίδη συνιστά μία επονείδιστη ενέργεια, ίσως χωρίς προηγούμενο στην Κυπριακή Δημοκρατία.

Ο ισχυρισμός του Προεδρικού ότι καμία ανάμειξη δεν είχε στην προσπάθεια σύλληψης του Νικόλα, δεν φαίνεται, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Πρώτον, γιατί οι συλλήψεις και διώξεις ατόμων που θεωρούνται ως αντιφρονούντες, κατά τη διακυβέρνηση Χριστόφια, αποτελούν συνήθη πρακτική.

Δεύτερον, γιατί θεωρείται απίθανο, άτομα της φρουράς του κ. Χριστόφια να εγκαταλείπουν το πόστο τους και ενώ συνόδευαν τον κ. Χριστόφια εκτός της αίθουσας, αυτόβουλα και με δική τους πρωτοβουλία να επιστρέφουν για να συλλάβουν το Νικόλα Ιωαννίδη. Ως γνωστόν ο συγκεκριμένος Πρόεδρος ποτέ δεν υπήρξε λάτρης της ιδιωτικής πρωτοβουλίας για να δηλώνει συνεχώς άγνοια και δεν μπορεί να περιμένει να πιστέψουν οι πολίτες ότι φταίνε οι πάντες γύρω του, είτε οι Αστυνομικοί της Φρουράς του, είτε οι ΥΠΑΜ-ΥΠΕΞ, είτε ο Λ.Παντελίδης, είτε ο ο Β.Γεωργίου, είτε η γραμματέας Ανθή, είτε ο λογιστής του Προεδρικού, αλλά ποτέ ο ίδιος!

Τρίτον, γιατί οι ύβρεις και προπηλακισμοί κατά του Νικόλα από το εκφραστικό όργανο του κ. Χριστόφια, τη Χαραυγή, αμέσως την επόμενη ημέρα, δηλαδή στις 6/9/2011, δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για τα αισθήματα του Προεδρικού περιβάλλοντος για το Νικόλα Ιωαννίδη. Ακόμα και κατά των δημοσιογράφων του ΡΙΚ που αρνούνταν να υιοθετήσουν την εκδοχή του ΑΚΕΛ και του Προεδρικού ότι εξυβρίστηκε ο κ. Χριστόφιας, εξεμάνη η εν λόγω εφημερίδα.

Τέταρτον, γιατί οι ίδιοι οι αστυνομικοί της φρουράς του κ. Χριστόφια, ανέφεραν στο συνάδελφο Ρ. Ερωτοκρίτου ότι είχαν εντολές από τον κ. Χριστόφια να συλλάβουν το Ν.Ιωαννίδη.

Πέμπτον, γιατί είναι πάρα πολλές οι φορές που έχει πιαστεί ψευδόμενο το Προεδρικο.

Και έκτον, γιατί κανένα πειθαρχικό ή άλλο μέτρο δεν είδαμε (και μάλλον δε θα δούμε) κατά των αστυνομικών που επικαλέστηκαν εντολές του Δ.Χριστόφια, κάτι που θα ήταν αναμενόμενο αν δεν έλεγαν την αλήθεια.

Η προσπάθεια σύλληψης, η στοχοποίηση και ο προπηλακισμός ενός νεαρού παιδιού, που, από ασύγγνωστη κυβερνητική αμέλεια, όπως το ίδιο με τραγική ακρίβεια έγραψε στις 6/9/2011 “ξύπνησε ένα πρωί χωρίς πατέρα”, είναι ένα μεγάλο (ίσως το μεγαλύτερο) στίγμα που θα κουβαλά η κυβέρνηση Χριστόφια, για όσες μέρες της έχουν απομείνει στο πηδάλιο του κράτους μας. Όσοι παρακρατικοί μηχανισμοί και όσα ψεύδη κι αν επιστρατευτούν για να συγκαλύψουν αυτή την ενέργεια, εμείς θα θυμόμαστε τι έγινε στις 5/9/2011. Και θα νιώθουμε εμείς για τον Πρόεδρο και την κυβέρνησή του, αυτό που ο κ. Χριστόφιας, δυστυχώς απέδειξε ότι δεν είναι άξιος να νιώσει: ντροπή!

(Δημοσιεύθηκε στο Φιλελεύθερο στις 8/9/2011)

Η σκοτεινή όψη της Αστυνομίας Κύπρου

2011-07-16T12:26:00.000-07:00

Ένα από τα πολλά ζητήματα που προέκυψαν, μετά την τραγωδία στο Ζύγι στις 11/7/2011, το οποίο αξίζει ιδιαίτερης προσοχής, ήταν η πρωτοφανής για ειρηνική διαδήλωση στην Κύπρο, επίδειξη αστυνομικής βίας στις 12/7/2011 έξω από το Προεδρικό. Συγκεκριμένα:

α) Μαρτυρήσαμε ρίψη δεκάδων δακρυγόνων, τα οποία ρίχνονταν από τους αστυνομικούς αδιάκριτα στα βάθη της διαδήλωσης, με ξεκάθαρο σκοπό τη διάλυση και τον αποσυντονισμό της, πιθανόν και την πρόκληση προς θερμοκέφαλους για να αντιδράσουν, ώστε αν δε διαλυθεί, να αμαυρωθεί μία ειρηνική και πολιτισμένη διαμαρτυρία. Το ότι προηγήθηκαν από ολιγάριθμη ομάδα, ελάχιστες πέτρες ή μπουκάλια με νερό εναντίον αστυνομικών, οι οποίοι ήταν πάντως επαρκώς προστατευμένοι με κράνη και ασπίδες, δεν μπορεί να αποτελέσει πειστική δικαιολογία για την αδιάκριτη ρίψη δακρυγόνων σε χιλιάδες πολίτες, ανάμεσα στους οποίους και ηλικιωμένοι και μικρά παιδιά (μέχρι και στο νοσοκομείο κατέληξαν για παροχή πρώτων βοηθειών κάποιοι συμπολίτες μας) και μόνο θυμηδία μπορούν να προκαλέσουν οι αμετροεπείς και καθόλα ανακριβείς δηλώσεις του Εκπρόσωπου Τύπου της Αστυνομίας και οι κατασκευασμένες αστήρικτες φαντασιώσεις περί κατάληψης του Προεδρικού.

Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι με πρόσφατη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εναντίον της Τουρκίας (της αστυνομικής δύναμης της οποίας υπερέβηκαν σε ζήλο οι Κύπριοι αστυνομικοί!), στην υπόθεση Oya Ataman vs Turkey (υπόθεση 74552/01, απόφαση 5/12/2006) παρόμοια ρίψη δακρυγόνων εναντίον διαδηλωτών θεωρήθηκε ως δυσανάλογη ενέργεια που επεμβαίνει στο πυρήνα του άρθρου 11 της ΕΣΔΑ (δικαίωμα του συνέρχεσθαι). Επίσης άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να παραβιάζεται το άρθρο 3 της ΕΣΔΑ (απαγόρευση βασανιστηρίων και απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης) όταν υπάρξουν σχετικές συνέπειες στην υγεία κάποιου ατόμου, καθότι η χρήση των συγκεκριμένων χημικών προκαλεί αναπνευστικά προβλήματα, ναυτία, εμετούς, σπασμούς, πόνους στο στήθος, νέκρωση ιστών, μέχρι και εσωτερικές αιμορραγίες.

β) Είδαμε, εμείς οι Κύπριοι πολίτες, να κατέρχονται για πρώτη φορά σε ειρηνική διαδήλωση, τεθωρακισμένα με δεκάδες ένστολους ροπαλοφόρους που χτυπούσαν αδιάκριτα εναντίον διαδηλωτών και που προέβηκαν σε εξωφρενικές παράνομες συλλήψεις πολιτών, χωρίς να στοιχειοθετούνται οιαδήποτε αδικήματα. Έγιναν συλλήψεις: πολίτη που απλά παραπονέθηκε για τα δακρυγόνα, γιατρού που έδινε πρώτες βοήθειες (με την ειρωνική “διαβεβαίωση” των ένστολων ροπαλοφόρων ότι “θα δώσουμε εμείς τις πρώτες βοήθειες”!!!), και πολίτη που απλά φωτογράφιζε την αστυνομική επιδρομή.

γ) Έχουν δημοσιοποιηθεί μαρτυρίες και καταγγελίες διαδηλωτών για πρωτοφανείς κακοποιήσεις τους, με ρίψη στο έδαφος, χτυπήματα στο πρόσωπο και στο σώμα, αλλά και άλλη απάνθρωπη και ταπεινωτική μεταχείριση κατά την κράτησή τους. Σε συγκεκριμένη περίπτωση, πληροφορηθήκαμε για ρίψη δακρυγόνου ουσίας εναντίον κρατουμένων, σε κλειστό χώρο και είναι ευτύχημα το ότι δε θρηνήσαμε κάποιο νέο θύμα ως συνέπεια κρατικής αυθαιρεσίας.

Η επιμονή της ηγεσίας του Σώματος να υποστηρίζει και να συγκαλύπτει τις αστυνομικές ενέργειες της Τρίτης 12/07/2011, όπως εκφράστηκε με ιδιαίτερο ζήλο από τον εκπρόσωπο Τύπου της Αστυνομίας, ο οποίος φάνηκε κάπως να συγχέει το ρόλο του με αυτόν του κυβερνητικού εκπροσώπου, μόνο τροφοδοτεί τέτοια φαινόμενα και δίδει προκαταβολικά το πράσινο φως για την επανάληψή τους. Μία Αστυνομία όμως που δε σέβεται τα δικαιώματα των πολιτών, που διέπεται από απολυταρχικές νοοτροπίες και που χρησιμοποιεί τεθωρακισμένα οχήματα και ένστολους ροπαλοφόρους για να σκορπίζει τη βία και τον τρόμο στους πολίτες, μία Αστυνομία που αποδεδειγμένα πλέον γίνεται όλο και χειρότερη και όλο και πιο χειραγωγημένη από πολιτικές σκοπιμότητες, δεν έχει καμία θέση σε μία σύγχρονη δημοκρατία και καμία θέση σε ένα ημικατεχόμενο κράτος, όπου οι θεσμοί επιβάλλεται και να λειτουργούν, αλλά και να απολαμβάνουν της εμπιστοσύνης των πολιτών.

Δ. Χριστόφιας: Ο “διωκόμενος” Διώκτης

2011-04-11T03:23:00.000-07:00

Οι πρόσφατες δηλώσεις τόσο του προεδρικού περιβάλλοντος, αλλά και του ίδιου του κ. Χριστόφια, στις 10/4/2011 ότι βρίσκεται υπό πολιτική δίωξη, λόγω της έντονης πολιτικής κριτικής που του ασκείται, σχεδόν από το σύνολο της κυπριακής κοινωνίας και της οποίας το βάρος αδυνατεί να σηκώσει, δεν μπορούν να μείνουν ασχολίαστες. Ιδίως από εμάς.

Είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς πως μπορεί να μιλά για “διώξεις του του παρελθόντος, τις οποίες ζει και σήμερα”, ένας άνθρωπος που ανατράφηκε σε κομματικά γραφεία, σπούδασε με κομματικά έξοδα και πέρασε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του ως κομματικός έμμισθος με την ασφάλεια που παρείχε πάντα το κόμμα του στα άτομα της νομενκλατούρας του (σε αντίθεση βεβαίως με τον απλό κόσμο της Αριστεράς).

Αν όμως κ. Χριστόφια, θέλετε να μιλήσουμε για το τι εστί πολιτική δίωξη, ο γράφων και η οικογένειά του, μπορούν δυστυχώς για τους ίδιους , από προσωπικές εμπειρίες, να σας το αναλύσουν. Να σας πουν τι σημαίνει να βρίσκεται ο πατέρας υπό πολύμηνη διαθεσιμότητα, με δύο μικρά παιδιά, γιατί “έγραψε εναντίον του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου των τότε κυβερνώντων», κάτι που ζήσαμε τη δεκαετία του 1980 και που νομίζαμε ότι δε θα ξανασυνέβαινε.

Να σας πουν τι σημαίνει να εισβάλλουν σπίτι σου η ώρα 6:30 το πρωί 4 αστυνομικοί (εναντίον των οποίων, παρά τις καταγγελίες μας καμία πειθαρχική έρευνα δεν προχωρεί –προφανώς γιατί αυτοί, δεν είναι ενοχλητικοί αστυνομικοί συνδικαλιστές, αλλά δέχονται και εκτελούν αδιαμαρτύρητα εντολές κρατικής αυθαιρεσίας), να ξυπνούν εσένα, τη λεχώνα σύζυγο και το βρέφος ( που ήταν δεν ήταν τότε 20 ημερών), να σε προσβάλλουν και να σε ταπεινώνουν μπροστά από τη σύζυγό σου σαν φοράς ακόμη τις πυτζάμες σου και να σε σέρνουν σε αστυνομικούς σταθμούς για ανακρίσεις. Να σου κλέβουν τους υπολογιστές σου μέσα στους οποίους βρίσκονταν τα προσωπικά σου δεδομένα (μέχρι και τα βίντεο του μήνα του μέλιτός σου), να μοιράζεσαι τις ιδιωτικές σου στιγμές, τις ιδιωτικές σου φωτογραφίες, τα ιδιωτικά και επαγγελματικά σου έγγραφα, τη γραμμή του τηλεφώνου σου, το προσωπικό και τηλεφωνικό σου απόρρητο, με την Κομματική Επαγρύπνηση.

Να πανηγυρίζει την επιδρομή στο σπίτι σου η εφημερίδα “του λαού και της εργατιάς”. Να σε στοχοποιούν παλιοί συναγωνιστές-σημερινοί ένστολοι της εξουσίας και να σε εκθέτουν μέχρι και στις αποστολές σου στο εξωτερικό, διάφοροι φιλοκυβερνητικοί κύκλοι. Να διεξάγονται στην πλάτη σου αισχρές εκπομπές όπως εκείνη της σημερινής σας υποψήφιας βουλευτή, που προπαγάνδιζε την επιχειρούμενη ποινική μας δίωξη. Να ακούς την πόρτα σου να χτυπά και ακόμη να «λαώννεσαι» να αναμένεις επί ένα δίμηνο το πότε θα ανακοινωθεί η δίωξή σου, για πράξεις κατά φαντασίαν κακουργήματα στα οποία δεν είχες ποτέ συμμετοχή. Να σου κλέβει ανεπιστρεπτί η προεδρική Κουστωδία τους πρώτους μήνες με το νεογέννητο μωρό σου. Να σου κλείνουν το δικηγορικό γραφείο σου και να σε εκθέτουν σε φίλους και πελάτες σου ως κάποιον που «είναι ύποπτος ότι εμπλέκεται σε κακουργήματα».

Και η λίστα είναι ατέλειωτη , κ. Χριστόφια, γιατί τα πιο πάνω είναι μόνο ένα μέρος των όσων περάσαμε.. Και αν είναι κάτι που μπορεί να οριστεί ως πολιτική δίωξη, είναι ακριβώς αυτές οι ενέργειές σας , που έγιναν κατά παράβαση του Νόμου και του Συντάγματος, για να βρείτε ποιοι βρίσκονταν πίσω από ένα αντιπολιτευτικό Blog και για να το αναγκάσετε να κλείσει, αλλά και οι απάνθρωπες συνέπειές τους για τις οποίες προκλητικά αδιαφορούσατε, από τη μέθη και την οίηση της εξουσίας.

Αυτό όμως που δυστυχώς εσείς, εντελώς πολιτικά κοντόφθαλμα και εντελώς εγωπαθητικά, εκλαμβάνετε ως πολιτική δίωξη, είναι απλά και μόνο η καθολική διαμαρτυρία της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών απέναντι σε μία κυβέρνηση, από την οποία αισθάνονται αποξενωμένοι.

Ήσασταν εσείς ο ίδιος που επιλέξατε να απομονώσετε τους πάντες, να εκλαμβάνετε κάθε διαφωνία ως υπονόμευση, να ανάγετε σε μέγιστα εθνικά ζητήματα κάποιες κακές συμπεριφορές οπαδών και κάποια βίντεο στο Youtube, να κυνηγάτε τα Blogs του διαδικτύου σαν το Νο 1 κρατικό εχθρό, να απομονώνετε τους ειδήμονες διακηρύσσοντας ότι ξέρουν πολύ περισσότερα από τους πανεπιστημιακούς-μελετητές οι οικότροφοι των κομματικών γραφείων που έχουν ειδικευτεί αποκλειστικά στην κομματική πειθαρχία , ήσασταν εσείς που δεν αφήσατε πολιτικό αντίπαλο ή συνεργάτη που σας άσκησε κριτική χωρίς σκληρή και απρεπή απάντηση(τι να πρωτοθυμηθούμε από τα “θα περάσει από πάνω του ο Οδοστρωτήρας” “τι να του κάνω; Να τον δείρω;”, “του πεζοδρομίου”, “κονιορτοποιημένος εγκέφαλος” “τούτος εν των λόγων και όχι των πράξεων”;) ήσασταν εσείς ο ίδιος και η κυβέρνησή σας που επιλέξατε να προβαίνετε σε πρωτοφανείς επιδείξεις νεοπλουτισμού σε μία περίοδο οικονομικής κρίσης που επηρεάζει σχεδόν όλη την κοινωνία, ήσασταν εσείς που αναγάγατε την Ελλάδα σε «εισβολέα και συνυπεύθυνη της Τουρκίας», εσείς που δεσμευτήκατε στον Άγγλο Πρωθυπουργό ότι «οι αγγλικές βάσεις θα μείνουν μέχρι τα παιδιά και τα εγγόνια μας», εσείς ήσασταν που τις αποκαλέσατε «κυρίαρχες» και πάλι ήσασταν εσείς ο ίδιος που εγκαταστήσατε αμφισβητούμενης ποιότητας άτομα του περιβάλλοντός σας σε καίρια για το κράτος μας αξιώματα και πόστα.

Εσείς, που αντί να ηγείστε του αγώνα του λαού μας για απελευθέρωση και αντί να επιλύετε τα σοβαρά προβλήματα της Κύπρου μας και του λαού της, όπως οφείλετε, καταφέρατε να μετατρέψετε την πολιτική σκηνή σε ένα πελώριο “Christofias-Watch” που αναγκάζεται συνεχώς να μαρτυρεί τα πολιτικά σας ολισθήματα.

Δεν είστε λοιπόν υπό δίωξη , κ. Πρόεδρε. Ακούστε το από κάποιον που, με μεγάλο προσωπικό, οικογενειακό και επαγγελματικό τίμημα έζησε την πολιτική δίωξη για περισσότερο από ένα δίμηνο από εσάς και τους ανθρώπους σας. Και δεν είστε ο διωκόμενος κ. Πρόεδρε, αλλά ο Διώκτης μας.

(Στάληκε για δημοσίευση στην εφημερίδα "Φιλελεύθερος")

Ο Δ.ΧΡΙΣΤΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΑΜ ΩΣ “ΟΠΙΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ”

2011-01-21T02:37:00.000-08:00

Πριν λίγους μήνες, με κάθε καλή πρόθεση, καλέσαμε τον κ. Χριστόφια να προβεί σε μια στοιχειώδη επανόρθωση. Να ξαναχτίσει τη θρυμματισμένη από τον ίδιο ενότητα, που επιβάλλεται να έχει ο λαός μιας ημικατεχόμενης πατρίδας.

Δυστυχώς όμως, οι ενέργειές του έκτοτε, είτε υπό μορφή επιπόλαιων δηλώσεων που ξεσηκώνουν αντιδράσεις, είτε υπό μορφή περαιτέρω παραχωρήσεων προς την τουρκική πλευρά (κυρίως στο λεγόμενο περιουσιακό) έχουν διαψεύσει ακόμη και τις χειρότερες και τις πιο απαισιόδοξές μας προβλέψεις.

Ειδικά οι πρόσφατες δηλώσεις του στο Εθνικό Συμβούλιο, εναντίον του Αρχιεπισκόπου Κύπρου, ότι χρηματοδοτεί το ακροδεξιό ΕΛΑΜ, δεν μπορούν να μείνουν ασχολίαστες. Όχι, γιατί φιλοδοξούμε να γίνουμε απολογητές του -πολλές φορές ασυγκράτητου- Αρχιεπισκόπου Κύπρου, αλλά γιατί φαίνεται ότι, όσο περνά ο καιρός, τόσο περισσότερο εκτροχιάζεται ο κ. Χριστόφίας, κονιορτοποιώντας την ενότητα, αλλά και ταλαιπωρώντας τη λογική μας.

Κατά πρώτο λόγο, πρέπει να αναφερθεί ότι τέτοιες ανυπόστατες και ατεκμηρίωτες κατηγορίες, δεν είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιούνται εναντίον πολιτικών αντιπάλων από τον κ. Χριστόφια και το περιβάλλον του. Δεν είναι μήπως εκείνοι που εκτόξευαν ελαφρά τη καρδία παρόμοιες κατηγορίες εναντίον του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου, για δήθεν επαφές με την ΕΟΚΑ Β' κατά το 2008 (και τις οποίες ουδέποτε τεκμηρίωσαν και δυστυχώς ουδέποτε ανακάλεσαν); Δεν είναι αυτοί που κατηγορούσαν τα Blogs του διαδικτύου ότι προσπαθούν να επιτύχουν τη “φυσική εξόντωση του κ. Χριστόφια”; Δεν είναι αυτοί που στιγματίζουν το Γ.Λιλήκκα ως ένα σύγχρονο “Εμμάνουελ Γκόλντσαϊν” που συνωμοτεί με ένα υπόγειο “συντονιστικό κέντρο” εναντίον της κυβέρνησης του “Μεγάλου Αδελφού”, και δεν είναι αυτοί που κάλεσαν τον κόσμο τους να “περάσει από πάνω του σαν οδοστρωτήρας”; Δεν είναι οι ίδιοι που καθύβριζαν πριν λίγο καιρό τον ιστορικό ηγέτη του κυπριακού ελληνισμού, τον πάντα παρόντα στους αγώνες Βάσο Λυσσαρίδη, ως “'ανθρωπο που δεν πρόσφερε με έργα για την Κύπρο” και το μετριοπαθή σοσιαλιστή Γ. Ομήρου ως “έχοντα κονιορτοποιημένο εγκέφαλο”; Δεν είναι ομάδες με στενούς δεσμούς με την κυβέρνηση του κ. Χριστόφια, που λασπολογούν ασύστολα, ακόμη και εναντίον εγχώριων αριστερής ιδεολογίας ομάδων, διεθνούς μάλιστα κύρους, όπως η Πρωτοβουλία του κυπριακού Indymedia, τα μέλη της οποίας ταμπελώνονται και δυσφημούνται σήμερα, μέσα από μία μαζική διεθνή εκστρατεία λάσπης από παρακρατικές ομάδες του κ. Χριστόφια, ως “κρυπτοφασίστες και εθνικιστές”, γιατί (ω τι έγκλημα!) αντιτίθενται στη (διαιρετική και άδικη) Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία;

Κατά δεύτερο λόγο, πρέπει να λεχθεί ότι ο κ. Χριστόφιας και η κυβέρνησή του, δεν είναι και οι καταλληλότεροι για να κατακρίνουν το ΕΛΑΜ. Γιατί ποιος άραγε έχει πιο ακραίες μεθόδους και ποιος υιοθετεί πιο ακραίες απόψεις; Το ΕΛΑΜ που παρελαύνει στους δρόμους με διάφορα (ομολογουμένως καταδικαστέα και ρατσιστικά πολλές φορές) συνθήματα ή μήπως αυτοί που καταθέτουν επιστημονικά και πολιτικά φαύλες και ρατσιστικές προτάσεις που παραχωρούν τις ελληνοκυπριακές περιουσίες στα κατεχόμενα προς όφελος των σφετεριστών τους; Είναι το ΕΛΑΜ που οργανώνει πρωινές επιδρομές με αστυνομικά αποσπάσματα στα σπίτια μας (τα οποία μάλιστα φρόντισαν να μας διατρανώσουν διά ζώσης και διά των εκφραστικών οργάνων τους, το ότι κατευθύνονταν από το Προεδρικό!); Είναι το ΕΛΑΜ που συλλαμβάνει διαδηλωτές γιατί φώναζαν συνθήματα ή μοίραζαν φυλλάδια; Είναι το ΕΛΑΜ που διώκει ποινικά (χωρίς επιτυχία) εκδότες εφημερίδων για δήθεν άσεμνα δημοσιεύματα; Είναι το ΕΛΑΜ που ζητεί απολύσεις δημοσιογράφων από τους εκδότες τους; Είναι το ΕΛΑΜ που ταμπελώνει και καθυβρίζει πολίτες και ΜΜΕ ως “φασίστες-εθνικιστές”; Είναι το ΕΛΑΜ που προωθεί μη αποδεκτές από τους πολίτες λύσεις, με εθνικά διαχωριστικό περιεχόμενο και που, χωρίς την έγκριση του λαού και χωρίς ανταλλάγματα εκχωρεί κυριαρχικά μας δικαιώματα στο Ηνωμένο Βασίλειο για 2 γενιές (“children and grand-children”);

Και ποιος είναι άραγε που ευθύνεται για τη δημιουργία και υπερστελέχωση του ΕΛΑΜ τα τελευταία χρόνια; Ποιος είναι που με τα ελληνοφοβικά του σύνδρομα και τις ανιστόρητες δηλώσεις του (για στενότερες σχέσεις με τους Σύριους αντί τους Έλληνες, για “εισβολή της Ελλάδας στην Κύπρο”, για “ωραίους Έλληνες” κ.α.) αλλά και την πρόχειρη μεταναστευτική πολιτική του, έχει δημιουργήσει τόση ανασφάλεια στους πολίτες και έχει καλλιεργήσει το έδαφος για ακραίες, αντιδραστικές και ξενοφοβικές ομάδες τύπου ΕΛΑΜ;

Όσον αφορά δε το κεφάλαιο των χρηματοδοτήσεων, αν κάποιος πρέπει να λογοδοτήσει στο λαό, είναι αυτός που κατηγορείται δημόσια (και δεν έχει ακόμη δώσει απαντήσεις) ότι μεγάλο μέρος από τον οβολό των μελών του τον παρείχε επί χρόνια, στους υποστηρικτές του Αττίλα και της εισβολής-κατοχής στα κατεχόμενα, δηλαδή τον πρώην πολιτικό προϊστάμενο της κατοχής, Μ.Α. Ταλάτ και το λεγόμενο κόμμα του. Τα σχετικά ερωτήματα που απηύθηνε ο Μιχάλης Ιγνατίου για το εν λόγω θέμα προς τους κυβερνώντες («Φιλελεύθερος» 11/4/2010), μετά από αποκαλύψεις υπαλλήλων ξένης πρεσβείας, παραμένουν ακόμη αναπάντητα.

Ο κ. Χριστόφιας όφειλε να είναι πιο προσεκτικός. Ή, μήπως, η συνεχής χρήση και διαφήμιση του ΕΛΑΜ από το προεδρικό περιβάλλον, δεν είναι προϊόν απροσεξίας, αλλά γίνεται εκ του πονηρού, αποσκοπώντας σε πόλωση του πολιτικού κλίματος, σε εσωτερική συσπείρωση του κυβερνώντος κόμματος και σε αποπροσανατολισμό των πολιτών από τα πραγματικά προβλήματα και τα πραγματικά (οικονομικά και άλλα) σκάνδαλα που ταλανίζουν τον τόπο μας επί των ημερών του κ. Χριστόφια; Μήπως τελικά το ΕΛΑΜ, είναι το μοντέρνο, κυβερνητικής εμπνεύσεως, “όπιο του λαού”;

Περί Δημόσιας Υπηρεσίας (Με αφορμή ένα άρθρο του Αβέρωφ Νεοφύτου)

2010-12-04T02:44:00.000-08:00

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων και γενικά για τη δομή και τη διάρθρωση της δημόσιας υπηρεσίας. Έχει καταστεί μάλιστα συρμός, η δαιμονοποίηση των δημοσίων υπαλλήλων, λόγω των σαφώς καλύτερων εργασιακών συνθηκών που απολαμβάνουν από τους υπαλλήλους του ιδιωτικού τομέα και επειδή η οικονομική κρίση, επηρεάζει πολύ λιγότερο αυτή την κατηγορία.
Με δεδομένη την οικογενειοκρατία και την πολλές φορές αυθαιρεσία του ιδιωτικού τομέα που πηγάζει από το μικρό της κοινωνίας μας (και που δεν επιτρέπει την υγιή ανάπτυξη της ανταγωνιστικότητας και δεν εξασφαλίζει συνεπώς τις ελκυστικές συνθήκες για αρκετούς ικανούς ιδιωτικούς υπαλλήλους) και με δεδομένα, τη μονιμότητα και το συγκριτικά καλύτερο μισθολόγιο και ωράριο του μέσου δημοσίου υπαλλήλου από τον μέσο ιδιωτικό υπάλληλο, είναι λογικό ο δημόσιος τομέας να υπερέχει κατά πολύ σε ζήτηση από τον ιδιωτικό. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι, για κάθε θέση που ανοίγει στο Δημόσιο, υπάρχει και πολλαπλάσιο ενδιαφέρον (κάποτε μέχρι και εκατονταπλάσιο).

Ανάμεσα στα όσα λέχθηκαν και γράφτηκαν αυτή την περίοδο για το θέμα, προσωπικά βρήκα πολύ ενδιαφέρον το εύστοχο και τεκμηριωμένο πρόσφατο άρθρο του Αβέρωφ Νεοφύτου, με τίτλο «Η αλήθεια για τη Δημόσια Υπηρεσία» (1/11/2010-Φιλελεύθερος).

Ανεξάρτητα από τις κατά καιρούς πολιτικές του τοποθετήσεις στο Κυπριακό, πρέπει να αναγνωριστεί από όλους μας, ότι σε θέματα Οικονομίας, ο Α.Νεοφύτου έχει άρτια κατάρτιση. Και να του αναγνωριστεί επίσης, ότι είναι μία από τις λαμπρές εξαιρέσεις στο θλιβερό κανόνα της κυριαρχίας των πολιτικών μετριοτήτων.

Αναγκαία όμως, η ακόλουθη παρατήρηση: παρά τις πολύ σωστές και μελετημένες διαπιστώσεις του, κυρίως για το υδροκέφαλο ή το υψηλόμισθο της δημόσιας υπηρεσίας, δεν τολμά ούτε αυτός (όπως ούτε και κανένας άλλος συνάδελφός του) να αντιμετωπίσει το κακό στη ρίζα του, δηλαδή: Ότι το μεγάλο πρόβλημα του δημοσίου τομέα (και συμπεριλαμβάνω κι εγώ με τη σειρά μου σε αυτόν και τους Εκπαιδευτικούς, Ημικρατικούς, Αστυνομικούς, Στρατιωτικούς κ.α.), έγκειται στην αυθαίρετη (και παράνομη) χρησιμοποίησή του από κομματικούς σχηματισμούς και μηχανισμούς, για εξυπηρέτηση μικροκομματικών συμφερόντων και για εξασφάλιση της επιβίωσής τους.

Συγκεκριμένα:

1) Πρωταγωνιστές στους διορισμούς και στις προαγωγές δημοσίων υπαλλήλων, είναι δυστυχώς τα κόμματα. Η ανάμειξή τους γίνεται δε με τρόπο προκλητικό και επιδεικτικό, αφού κάθε διορισμός μελών στην Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας, στην Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας και στα συμβούλια των Ημικρατικών, γίνεται μέσω κομματικών λιστών.

Ενώ δηλαδή τα σχετικά διοικητικά όργανα που αποφασίζουν για τους διορισμούς και την υπηρεσιακή κατάσταση των δημοσίων υπαλλήλων πρέπει να αποτελούνται από πρόσωπα ανεξάρτητα, αποτελούνται στην πραγματικότητα από κομματικούς εκλεκτούς, οι οποίοι ενίοτε αμείβονται πλουσιοπάροχα και είναι λογικό μετά με τη σειρά τους να είναι υποχρεωμένοι στα κόμματα που τους πρότειναν, τα οποία όλοι γνωρίζουμε ότι παρεμβαίνουν προς τα μέλη των διοικητικών οργάνων, ως μεσάζοντες με «φιλικές συστάσεις» για κομματικούς ευνοούμενους.

Η πρόσφατη αποκάλυψη μάλιστα για τα μικροκομματικά μαγειρέματα ΔΗΚΟ-ΑΚΕΛ για τη θέση του Διευθυντή Τελωνείων (που ευτυχώς αποτράπηκαν έστω την υστάτη), αποδεικνύει περίτρανα, αυτό που όλοι μας γνωρίζουμε: τη χρησιμοποίηση της ΕΔΥ, της ΕΕΥ και των συμβουλίων των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου από τα κόμματα, για εμπλοκή τους σε διορισμούς και προαγωγές. Άλλωστε και οι ίδιοι οι πολιτικοί οι οποίοι πιάστηκαν επ’ αυτοφώρω να εμπλέκονται σε διορισμούς στο Δημόσιο, το είπαν και δεν τόλμησε κανένας συνάδελφός τους να τους διαψεύσει «Αυτά γίνονται από όλους».

2) Τα υπερπρονόμια των δημοσίων υπαλλήλων, αφέθηκαν να διογκώνονται για δεκαετίες, είτε για να χρησιμοποιούνται οι σχετικές θέσεις ως θέλγητρα (για μετέπειτα διορισμό με κομματική μεσολάβηση) είτε γιατί κανένα κόμμα δεν τόλμησε να αρνηθεί οτιδήποτε σε αυτούς (φοβούμενο το πολιτικό κόστος). Όταν μάλιστα, ένας πολιτικός άνδρας τόλμησε να πει την αλήθεια σε δημοσίους υπαλλήλους (ότι δηλαδή δεν υπήρχε μαγική συνταγή μονιμοποίησης των εκτάκτων) η συνέπεια ήταν να χάσει η Κύπρος από Πρόεδρο, έναν Τάσσο Παπαδόπουλο!

3) Με δεδομένη την κομματική εμπλοκή στους διορισμούς, για χρόνια δημιουργούνταν πολλές αχρείαστες θέσεις στο δημόσιο τομέα, για εξυπηρέτηση της κομματικής πελατείας.

Συγχαίρω τον κ. Αβέρωφ Νεοφύτου για το θάρρος του να διακινδυνεύσει να έχει πολιτικό κόστος, μιλώντας δημόσια για κάποια κακώς έχοντα στη Δημόσια Υπηρεσία. Όμως, αν θέλουμε πραγματική και ριζική εξυγίανση της Δημόσιας Υπηρεσίας, πρέπει κυρίως να τολμήσουμε να αντιμετωπίσουμε τον φαύλο κύκλο που δημιούργησε και συντηρεί η κομματική εμπλοκή σε αυτήν. Ζητείται ο πολιτικός και η πολιτική δύναμη που θα κάνει την αρχή. Που θα αρνηθεί να συνεχίσει να συμμετέχει σε αυτό το είδος της πελατειακής πολιτικής συναλλαγής. Εύχομαι ολόψυχα στον κ. Αβέρωφ Νεοφύτου να είναι αυτός ο πρώτος.

Περί της εισήγησης Πολυβίου για «εξελικτική ομοσπονδία»

2010-09-18T01:06:00.000-07:00

Σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση 4 νομικών στο ΡΙΚ για το περιουσιακό (16/9/2010) –καλό είναι να υπάρξει και συνέχεια σε μια μεγαλύτερης διάρκειας και βολικότερης ώρας εκπομπή-, ανασύρθηκε η παλιά, κληριδικής (αν δε λανθάνομαι) πατρότητας, εισήγηση για «εξελικτική λύση» από το συνάδελφο κ. Πολύβιο Γ. Πολυβίου.

Η πρόταση για “εξελικτική λύση” ή “εξελικτική διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία” βασίζεται στην ακόλουθη φιλοσοφία: «η λύση του Κυπριακού θα είναι μεν κακή και θα ικανοποιεί τις τουρκικές θέσεις σε μεγάλο βαθμό, αλλά θα μπορεί με το πέρασμα του χρόνου να βελτιωθεί προς όφελός μας μέσα από τους ενοποιητικούς θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Έχω την άποψη ότι μια τέτοια εισήγηση, δε λαμβάνει υπόψη, ούτε τις διεθνείς συγκυρίες, ούτε τη στοχοθεσία της Τουρκίας για την Κύπρο, ούτε το τραγικό ιστορικό παράδειγμα της Ζυρίχης, ούτε την πρόσφατη γνωμοδοτική απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για το Κόσοβο. Συγκεκριμένα:

(α) Το ίδιο το Βέλγιο, όπου βρίσκεται η καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η ομοσπονδία εκεί, που είναι πολύ πιο λογική και πολύ πιο δίκαιη από ό,τι προτείνεται και συζητείται για την Κύπρο, οδεύει προς διάλυση. Οι «ενοποιητικοί θεσμοί» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δείχνουν αδύναμοι να συγκρατήσουν τις διαχωριστικές τάσεις. Ποσώ μάλλον εδώ, η γραφειοκρατία της Ε.Ε., η οποία φαίνεται από τώρα να αδιαφορεί για την πιστή εφαρμογή του κοινοτικού κεκτημένου στην Κύπρο, δε θα προσπαθήσει καν να συγκρατήσει το υποκινούμενο από την ισχυρή και επεκτατική Τουρκία αποσχιστικό κίνημα στην Κύπρο.

(β) Η Τουρκία έχει πάγιους στόχους για την Κύπρο και δεν πρόκειται ποτέ να δεχθεί λύση η οποία δε θα έχει όφελος για την ίδια (εκτός βεβαίως αν της ασκηθεί έμπρακτη πίεση και αν η παραμονή της στην Κύπρο θα της αποφέρει τεράστιο κόστος, το οποίο όμως δε λαμβάνει χώρα, ιδίως επί αυτής της κυβέρνησης). Συνεπώς στην ικανοποιούσα τις τουρκικές αξιώσεις «εξελικτική ομοσπονδία», ο τουρκικός έλεγχος επί της Κύπρου, μέσω της χρήσης της πολιτικά αναβαθμισμένης μεικτής κοινότητας Τουρκοκυπρίων-εποίκων, θα αποτελεί μία ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια του νέου οικοδομήματος, η οποία θα εκραγεί με την πρώτη αφορμή. Πως αναμένουν οι εισηγητές της «εξελικτικής λύσης», ότι η Τουρκία, η οποία ουδέποτε σεβάστηκε την ίδια την υπογραφή της σε συμφωνία για την Κύπρο (Συνθήκες Εγγυήσεως, Συμφωνία Γ’Βιέννης κ.α.), θα φανεί και αρκετά διαλλακτική, ώστε να επιτρέψει και μελλοντικές αλλαγές εκ μέρους μας στα πλαίσια της «εξελικτικής ομοσπονδίας»;

(γ) Είναι απορίας άξιον το ότι δεν προβληματίζει το ιστορικό παράδειγμα της Ζυρίχης, τους όσους προτείνουν μια «εξελικτική λύση». Η Ζυρίχη και το Σύνταγμά που καθιερώθηκε βάσει αυτής, εμπόδιζαν ουσιαστικές αλλαγές στη λειτουργία του κράτους. Ακόμη και οι λογικές προτάσεις του Μακαρίου για αλλαγή σημείων της Ζυρίχης, απορρίφθηκαν κατηγορηματικά από την Τουρκία και την ελεγχόμενη από αυτήν ηγεσία των Τουρκοκυπρίων. Ο ίδιος ο κ. Πολυβίου δε, σε πρόσφατο σύγγραμμά του «Μακάριος: τα τρια λάθη»(Εκδόσεις Καστανιώτη, 2009), καταλογίζει στον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο ως τεράστιο ιστορικό λάθος που έβλαψε τα μέγιστα την Κύπρο την πρόταση για αναθεώρηση 13 σημείων του Συντάγματος. Χαρακτηρίζει τα 13 σημεία ως «λανθασμένη, επικίνδυνη και καταστροφική ενέργεια»(σελ.29) Πως, ενώ ο κ. Πολυβίου ισχυρίζεται ότι δεν έπρεπε να δοθούν προτάσεις για αλλαγές στο Σύνταγμά μας το 1963, που πολύ διαφορετικά και πολύ καλύτερα για εμάς ήταν τα δεδομένα, που δεν υπήρχε ελεγχόμενη τουρκική γεωγραφική ζώνη (όπως θα υπάρχει στην πρόταση λύσης που σήμερα εισηγείται), θεωρεί ότι μπορεί να λειτουργήσει μια «εξελικτική λύση» στην Κύπρο σήμερα; Εάν ανακηρυχθεί η αλά Κόσσοβο ανεξαρτησία του τουρκοκυπριακού συνιστώντος κρατιδίου ή εάν η Τουρκία αποφασίσει να εισβάλει στην Κύπρο με το πρόσχημα να εμποδίσει την ανατροπή των ισορροπιών της εξελικτικής ομοσπονδίας, ποιος άραγε θα τους σταματήσει;

(δ) Η εισήγηση για «εξελικτική ομοσπονδία» αγνοεί και την πρόσφατη απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για το Κόσοβο. Η οποία στην παρ. 81 διακρίνει την Κύπρο από την περίπτωση του Κοσσόβου και θεωρεί παράνομη τη μονομερή ανακήρυξη του ψευδοκράτους του 1983, λόγω της προηγούμενης ύπαρξης χρήσης βίας (προφανώς μέσω στρατιωτικής εισβολής-κατοχής) . Στην εισηγούμενη «εξελικτική ομοσπονδία» όμως, όπου τα κατεχόμενα θα γίνουν «συνιστών κρατίδιο» και οι περιουσίες θα αναδιανεμηθούν προς τουρκική κατεύθυνση, μία από τις πιθανότερες εξελίξεις, δε θα είναι η ενοποίηση, αλλά η πιθανότατη μελλοντική αναβάθμιση του «συνιστώντος κρατιδίου» σε «ανεξάρτητο κράτος», αφού κατοχή (φαινομενικά) δε θα υπάρχει και συνεπώς θα είναι πολύ πιο εύκολο, να ανακηρυχθεί τουρκικό κράτος στην Κύπρο με δεδομένη την ύπαρξη και προηγούμενου στην περίπτωση του Κοσόβου.

Η λύση του Κυπριακού δεν μπορεί να μην κατοχυρώνει την επιβίωση του κυπριακού ελληνισμού και τα ανθρώπινα δικαιώματα των Κυπρίων πολιτών. Ούτε μπορεί να αναμένεται από τα θύματα της εισβολής και κατοχής, να αποδεχτούμε εξελικτικά «πειράματα» για εμάς και το μέλλον των παιδιών μας, βασισμένα σε (με όλο το σεβασμό) ευσεβοποθιστικές και επιφανειακές αντιλήψεις.

ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΧΡΙΣΤΟΦΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΟ

2010-09-14T10:53:00.000-07:00

Οι προτάσεις που υπέβαλε ο Δημήτρης Χριστόφιας σε σχέση με την περιουσιακή πτυχή του Κυπριακού, ούτε μπορούν να ικανοποιήσουν το περί δικαίου αίσθημα των θυμάτων της εισβολής-κατοχής, ούτε μπορούν να ανταποκριθούν στις αρχές του Διεθνούς Δικαίου που αφορούν ζητήματα εκτοπισμένων ιδιοκτητών περιουσιών.

Είναι πολλά τα μεμπτά στοιχεία σε αυτές, αλλά θα πρέπει να καταγραφούν τα ακόλουθα:

1. Οι έποικοι, είτε παραμείνουν, είτε αποχωρήσουν, αντί να καταβάλουν οι ίδιοι αποζημιώσεις για την παράνομη χρήση των περιουσιών μας, έχουν δικαίωμα σύμφωνα με τις προτάσεις αυτές να εγείρουν και απαίτηση για περιουσίες που τυχόν χρησιμοποιούν! (Παρ.Α4)

2. Καμία αποζημίωση δεν πρόκειται να καταβληθεί από την κύρια υπαίτιο του προβλήματος, δηλαδή την Τουρκία, αφού αποζημιώσεις θα καταβάλλονται είτε άμεσα, είτε έμμεσα (μέσω φορολογιών) από κατοίκους της Κύπρου. Δηλαδή τα θύματα της εισβολής θα αυτοαποζημιωθούν, με την Τουρκία να λαμβάνει απόλυτο άλλοθι.

3. Αν και αναγνωρίζεται το δικαίωμα ιδιοκτησίας επί των «περιουσιών που επηρεάστηκαν» (Παρ. Α5) εισάγεται μια σειρά από κριτήρια, τα οποία εμποδίζουν σε τεράστιο βαθμό την πραγματική αποκατάσταση στο τ/κ «συνιστών κρατίδιο». Συγκεκριμένα:

(α) Περιουσίες που εμπίπτουν σε χρήση για «σκοπούς δημόσιας ωφέλειας» (η οποία ωφέλεια δεν προσδιορίζεται και άρα πολύ πιθανόν να συμπεριλαμβάνει τουριστικά συγκροτήματα, στρατόπεδα, πανεπιστήμια, το παράνομο αεροδρόμιο στην Τύμπου κ.α.) δεν αποκαθίστανται. ( Παρ. Βα)

(β) Δίδεται το δικαίωμα στο σημερινό χρήστη κατοικίας (Τουρκοκύπριο, παράνομο Τούρκο έποικο ή άλλης εθνικότητας πρόσωπο) να αμφισβητήσει το δικαίωμα του ιδιοκτήτη σε αποκατάσταση εάν ικανοποιήσει τη λεγόμενη «επιτροπή περιουσιών» ότι έχει σταθερή και συνεχόμενη χρήση της κατοικίας και μεταστέγαση του θα του «δημιουργήσει δυσανάλογα νέα δεινά». Άρα, είναι αμφίβολο κατά πόσο θα υπάρξει αποκατάσταση, αφού ο νόμιμος ιδιοκτήτης θα αναγκαστεί να βρίσκεται και σε μία τρόπο τινά αντιδικία με τον παράνομο χρήστη. ( Παρ. Βγi5)

(γ) Δημιουργείται κατηγορία περιουσιών που με ακαθόριστα κριτήρια μπο/ρούν να κριθούν ως «πρακτικά αδύνατο να αποκατασταθούν». ( Παρ. Βγiii)

(δ) Δημιουργείται κατηγορία «προβληματικών περιουσιών – προβληματικών περιοχών» (Παρ. Βγv), οι οποίες λόγω μικρού μεγέθους, λόγω μεγάλου αριθμού συνιδιοκτητών ή και για άλλους ακόμα λόγους που θα συμφωνηθούν δεν αποκαθίστανται. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι πολυμελείς οικογένειες που τα μέλη τους έχουν ιδιοκτησία μεριδίου περιουσίας ( και βεβαίως, μετά από 34 χρόνια και με την εκδημία πολλών αρχικών ιδιοκτητών, τεράστιος αριθμός περιουσιών εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία), θα χάσουν οριστικά τις περιουσίες τους.

(ε) Σε περιπτώσεις που έχει υπάρξει «βελτίωση» ή «ανάπτυξη» εντός μίας περιουσίας, για να μπορέσει ο ιδιοκτήτης να λάβει την περιουσία του, πρέπει να καταβάλει χρηματικό ποσό προς τον παράνομο κάτοχο. Εάν, δε, η «βελτίωση» αφορά ανέγερση κατοικίας (δηλαδή τύπου Όραμς) τότε δίνεται μια σειρά από επιλογές προς τον ιδιοκτήτη (μακρόχρονη εκμίσθωση, lease κλπ.), αλλά η αποκατάσταση και η συνεπαγόμενη κατεδάφιση της παράνομης οικοδομής φαίνεται να αποκλείεται. (Παρ. Βστ1) Εδώ φαίνεται και η οριστική εγκατάλειψη της Όραμς όπως άλλωστε και δημόσια εξαγγέλθηκε πριν λίγο καιρό από τον κ. Χριστόφια.

4. Η αποζημίωση και όχι η αποκατάσταση, γίνεται τελικά το κυρίαρχο μέτρο επίλυσης της περιουσιακής πτυχής του Κυπριακού.

5. Εισάγονται δαιδαλώδεις ρυθμίσεις οι οποίες μόνο σύγχυση προκαλούν, δεν επιτρέπουν στο μέσο πολίτη να επιλέξει ελεύθερα (όπου βέβαια υπάρχει τέτοιο δικαίωμα επιλογής) και εμπλέκουν ιδιοκτήτες και συνιδιοκτήτες σε αμφίβολες οιωνεί δικαστικές και δικαστικές διαδικασίες. Η ουσία μάλιστα των αποφάσεων της «επιτροπής περιουσιών» που θα συσταθεί και θα αποφανθεί για την τύχη των περιουσιών, δεν μπορεί να ελεγχθεί και να αμφισβητηθεί δικαστικά. (Α14)

Από τα πιο πάνω μπορεί να συναχθεί ότι κάποιες λεγόμενες «πραγματικότητες» (κατά τον κ. Ερντογάν), δηλαδή κατοχικά δεδομένα όπως η παράνομη χρήση κατεχόμενων περιουσιών και η παράνομη «ανάπτυξη» σε Ελληννοκυπριακές περιουσίες, σε μεγάλο βαθμό νομιμοποιούνται και μάλιστα με «δική μας» εισήγηση.

Πολλά τα ερωτήματα τα οποιά προκύπτουν. Ποιος εξουσιοδότησε τον κ. Χριστόφια να προβεί σε τόσο σημαντικές παραχωρήσεις περιουσιών προς την «άλλη πλευρά»; Σίγουρα όχι οι νόμιμοι ιδιοκτήτες. Έχει γίνει οιαδήποτε έρευνα ως προς το βαθμό επηρεασμού ιδιοκτητών με τα κριτήρια που προτείνει ο κ. Χριστόφιας; Έχει εξεταστεί η συμβατότητα των εν λόγω προτάσεων με τις θεμελιώδεις αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και με τις αρχές Πινέιρο που αφορούν στον εσωτερικό εκτοπισμό; Γιατί αγνοήθηκαν πλήρως ειδικές υποεπιτροπές του Εθνικού Συμβουλίου και οι απόψεις των άλλων πολιτικών δυνάμεων; Ποιου τελικά έργο είναι η σύνταξη αυτών των προτάσεων;

Με τέτοιες ρυθμίσεις που αποκλείουν την αποκατάσταση, επιτυγχάνεται αρμονική συμβίωση των ατόμων διαφορετικών εθνοτήτων; Ή δημιουργείται μια μόνιμη εστία προστριβών και εδραιώνεται και νομιμοποιείται ο εθνικός γεωγραφικός διαχωρισμός;

Είναι αυτή η δίκαιη λύση την οποία επαγγέλετο για να εξασφαλίσει την ψήφο των πολιτών ο σημερινός πρόεδρος της Δημοκρατίας; Έτσι αναμένει ότι θα τον δικαιώσει η ιστορία;

Αντίθεση με τις Αρχές Πινέιρο

Οι προτάσεις που έχει δώσει η ελληνοκυπριακή πλευρά στις συνομιλίες σηματοδοτούν και εγκατάλειψη των Αρχών των Ηνωμένων Εθνών σε σχέση με Αποκατάσταση, Κατοικιών και Περιουσιών για Πρόσφυγες και Εκτοπισμένους (οι οποίες είναι γνωστές ως Αρχές Πινέιρο) και οι οποίες έχουν υιοθετηθεί από το 2005 ως ένα διεθνές νομικό πλαίσιο για την προστασία του δικαιώματος προσφύγων και εκτοπισμένων να αποκατασταθούν στις περιουσίες και κατοικίες τους.

Σύμφωνα με τις Αρχές Πινέιρο, ( παρ. 17.2) οι νόμιμοι ιδιοκτήτες έχουν απόλυτη προτεραιότητα απέναντι στους χρήστες. Επιπλέον, απαγορεύεται η εισαγωγή κριτηρίων που να αποκλείουν την καταχώρηση αιτήματος αποκατάστασης (13.1). Μπορεί βέβαια, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, να προτείνεται ως μέσο επίλυσης ενός περιουσιακού ζητήματος η αποζημίωση, αλλά αυτή παραμένει ένα εξαιρετικό μέτρο και πρέπει να συνδυάζεται με αποκατάσταση, νοουμένου ότι όμως θα είναι η πιο λογική θεραπεία για πραγματική αποκατάσταση (21.2).

Τέλος, με βάση τα σημερινά δεδομένα, είναι σαφές ότι, με τις προτάσεις Χριστόφια, θα αποκλειστεί αποκατάσταση σε περιουσίες με βάση εθνικά φυλετικά κριτήρια. Αυτό όμως απαγορεύεται, τόσο από τις Αρχές Πινέιρο (παρ. 3.1), όσο και από άλλες διεθνείς συμβάσεις.

Επανόρθωση!

2010-09-06T08:32:00.001-07:00

Το πολιτικό σύστημα στην Κύπρο, το οποίο, σε αντίθεση με την Ελλάδα ή τη Μεγάλη Βρεττανία είναι προεδρικό (ο επικεφαλής της κυβέρνησης εκλέγεται απευθείας από το λαό) και το γεγονός ότι ο Πρόεδρος έχει την ευθύνη των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό, καθιστούν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον κορυφαίο πολιτειακό παράγοντα. Το ότι ο Πρόεδρος έχει τον πιο σημαντικό ρόλο όμως, και το γεγονός ότι είναι σχεδόν αδύνατη η αποκαθήλωσή του από τη Βουλή των Αντιπροσώπων (πρέπει να ενεργοποιηθεί το εξαιρετικά δύσβατο 44(3) του Συντάγματος), δεν σημαίνει ότι ο Πρόεδρος είναι και απόλυτος άρχων. Ούτε νοείται να ενεργεί κατά παράβαση των Νόμων ο Πρόεδρος, ούτε να βρίσκεται σε συνεχή διάσταση με την πλειοψηφία του λαού, ούτε να είναι μη σέβεται τις άλλες δύο εξουσίες (νομοθετική-δικαστική).

Είναι γενικώς παραδεκτό πλέον, ότι δεν υπήρξε στα χρονικά της Κυπριακής Δημοκρατίας Πρόεδρος σε τόσο μεγάλη σύγκρουση με την υπόλοιπη κοινωνία. Σε δημόσια σύγκρουση με τη Βουλή, τα κόμματα, τους πολιτικούς του αντιπάλους, την πλειοψηφία των ΜΜΕ. Που παραβαίνει την αρχή της διάκρισης εξουσιών καλώντας πολίτες να μην προσφεύγουν στη δικαιοσύνη. Που επί των ημερών του, με δική του συναίνεση, ή έστω κάλυψη, για πολιτικούς καθαρά λόγους, συλλαμβάνονται πολιτικοί αντίπαλοι, εκτελούνται πρωϊνές εισβολές σε οικίες, κατασκευάζονται υποθέσεις και ξεκινούν πολιτικές διώξεις, γίνονται παρεμβάσεις με σκοπό την απόλυση δημοσιογράφων, διώκονται δικαστικώς (ευτυχώς χωρίς επιτυχία) εκδότες σατιρικών εντύπων για προφασιζόμενα «άσεμνα δημοσιεύματα», στιγματίζονται ΜΜΕ ως «συνωμοτικά», συλλαμβάνονται διαδηλωτές, παρακολουθούνται πολίτες, ασκείται πνευματική τρομοκρατία.

Που διαπληκτίζεται δημόσια με το Ιερατείο και πολιτικά κόμματα μπροστά από τους Αποδήμους μας. Που περιφρονεί πλήρως όλους τους υπόλοιπους, με το να προβαίνει σε «γενναιόδωρες προσφορές» προς τον Αττίλα (όπως ο ίδιος τες αποκαλεί), χωρίς έγκριση ή γνώση του Εθνικού Συμβουλίου και που αρνείται μέχρι σήμερα να τες αποσύρει, παρά το ότι η κοινή γνώμη καταγράφεται συνεχώς αρνητική σε αυτές. Που ενεργεί σχεδόν μόνος, με ελάχιστους συμβούλους, αμφισβητούμενης πείρας, αντικειμενικότητας και προσόντων.

Λογικά θα ανέμενε κάποιος ότι κάποιος πρόεδρος σε τόσο μεγάλη διάσταση από τους πολίτες, θα είχε προ πολλού παραιτηθεί, αφού δεν εκπροσωπεί, έστω στοιχειωδώς, τη βούληση της πλειοψηφίας.

Από τη στιγμή όμως που επιλέγει ο κ. Χριστόφιας να παραμένει στο τιμόνι της Κυπριακής Δημοκρατίας, έχει καθήκον να επανορθώσει και να λάβει σοβαρές πρωτοβουλίες. Να επιδιώξει μεγαλύτερη συναίνεση. Να αποσύρει τις γενναιόδωρες προσφορές του προς την Τουρκία, που ούτε ανταπόκριση βρήκαν, ούτε οι πολίτες τες εγκρίνουν. Να αρχίσει να λαμβάνει υπόψη τις διάφορες πολιτικές δυνάμεις και άλλα οργανωμένα σύνολα (Απόδημους, Ιερατείο, ΜΜΕ). Να σέβεται την αρχή της διάκρισης των εξουσιών.

Να αρχίσει να λαμβάνει και συμβουλές και καθοδήγηση από ανθρώπους, ειδικευμένους σε διάφορους τομείς, που γνωρίζουν περισσότερα από όσα ο ίδιος. Με πόσους πρώην υπουργούς οικονομικών διαβουλεύτηκε άραγε για οικονομικά θέματα; Πόσες φορές ζήτησε τη γνώμη Δικαστών ή πρώην Δικαστών του Ανωτάτου Δικαστηρίου; Πόσο συχνά ζητά τη γνώμη του Γενικού Εισαγγελέα Πέτρου Κληρίδη; Γιατί οι κύριοι συμβουλοί του στις διαπραγματεύσεις να είναι ένα σχετικά άπειρο συγγενικό του πρόσωπο και ένας σύμβουλος αμφισβητούμενης αντικειμενικότητας και προσόντων, και όχι άτομα που να μπορούν να προσφέρουν ουσιαστικά (όπως π.χ. ο Λ.Λουκαΐδης ειδικός σε ανθρώπινα δικαιώματα, και ο Γ.Πικής ειδικός στο διεθνές ποινικό δίκαιο,τομείς σε άμεση συνάρτηση με το Κυπριακό); Γιατί δεν έλαβε και δε λαμβάνει τη γνώμη και την πληροφόρηση των αμέσως προηγούμενων επικεφαλής των διαπραγματεύσεων και του χειρισμού του Κυπριακού που ήταν κοντά στον Πρόεδρο Παπαδόπουλο (Λιλλήκα,Τζιονή, Παντελίδη); Κάλεσε ποτέ τον Βάσο Λυσσαρίδη, για μια τυπική ανταλλαγή απόψεων, όπως έκαναν οι υπόλοιποι Πρόεδροι; Γιατί δεν υιοθετεί τίποτα από όσα, έστω οι ίδιοι οι συνεργάτες του ,του προτείνουν; Γιατί, ενώ δείχνει τόσο αυταρχισμό απέναντι σε όσους διαφωνούν μαζί του πολιτικά, δεν τολμά να αντιπαρατεθεί με τους κατακτητές της πατρίδας μας και τους συμπεριφέρεται με τόση αποενοχοποιητική αβρότητα;

Έστω και τώρα, υποβάλλεται θερμή έκκληση στον κ. Χριστόφια, να επιδείξει ψυχραιμία και να φανεί αντάξιος των περιστάσεων. Να επιδιώξει έμπρακτα να χτίσει τη, θρυμματισμένη σε μεγάλο βαθμό από τον ίδιο, ενότητα που επιβάλλεται να έχει ο λαός μιας ημικατεχόμενης πατρίδας. Να ξαναδώσει το χαμένο -εξαιτίας της δικής του διακυβέρνησής- κύρος στο θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας. Μας οφείλει ο κ. Χριστόφιας μια στοιχειώδη επανόρθωση.

Ο αγώνας της ΕΟΚΑ μέσα από «Το νησί της Αφροδίτης»

2010-08-26T03:27:00.000-07:00

Ο Αλέξης Πάρνης (συγγραφικό ψευδώνυμο του Σωτήρη Λεωνιδάκη) υπήρξε ένας από τους πρωταγωνιστές των γεγονότων στον ελληνικό αδελφοκτόνο Εμφύλιο. Μετά το τέλος του Εμφυλίου και την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού, έζησε στη Σοβιετική Ένωση, τόσο στην πόλη Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν, όσο και στη Μόσχα. Στη Σοβιετική Ένωση, ο Α.Πάρνης έλαμψε ως λογοτέχνης. Το ποίημα του «Μπελογιάννης» για τον αδικοχαμένο «Άνθρωπο με το Γαρίφαλο»(του οποίου η εκτέλεση προκάλεσε παγκόσμιο δέος, τόσο ώστε και ο κορυφαίος Πικασό να σχεδιάζει και σκίτσο του) κέρδισε το Α΄Βραβείο Ποίησης στο Φεστιβάλ Βαρσοβίας (με κριτική επιτροπή στην οποία συμμετείχαν τέρατα της παγκόσμιας λογοτεχνίας όπως οι Π.Νερούντα και Ν.Χικμέτ).

Αυτό όμως που σημάδεψε τη διαδρομή του Α.Πάρνη και μάλιστα άνοιξε και το δρόμο για την επιστροφή του στην Ελλάδα, πολύ πριν την αμνήστευση των ηγετών του Δημοκρατικού Στρατού, ήταν το θεατρικό έργο του «Το νησί της Αφροδίτης». Το έργο αυτό σχετιζόταν με τον ένοπλο αγώνα της ΕΟΚΑ εναντίον των Βρεττανών και εξυμνούσε το δίκαιο αγώνα του λαού μας, μέσα από τη μεγαλοψυχία μιας Κύπριας μάνας, η οποία παρά το ότι οι Άγγλοι είχαν απαγχονίσει το γιο της, δεν άφησε να συμβεί το ίδιο σε ένα Βρεττανό αξιωματικό. Το εν λόγω θεατρικό, σημείωσε τεράστια επιτυχία στο τότε ανατολικό μπλοκ, όπου για 2 χρόνια παιζόταν σε 175(!) θέατρα της ΕΣΣΔ και των άλλων «Λαϊκών Δημοκρατιών». Αργότερα έγινε ταινία, με πρωταγωνίστρια την Κατίνα Παξινού, με ιδέα της ίδιας, με χρηματοδότηση από την κυπριακή κυβέρνηση, ως είδος αντίδρασης στη χούντα των Αθηνών.

Ο ίδιος ο Α.Πάρνης λέει για την «κυπριακή του ταυτότητα»(1) : «Και ξαφνικά πρόβαλε σκίζοντας τα κύματα και τη νύχτα ένα ολόκληρο καράβι – η Κύπρος-, φορτωμένο με τα μηνύματα ενός ηρωικού αγώνα ενάντια στη βία του ξένου κατακτητή, με τα μαντάτα για τις μαθητικές διαδηλώσεις και τις ένοπλες συγκρούσεις στα βουνά, για το ολοκαύτωμα του Αυξεντίου και τους άλλους ήρωες που ανανεώνανε με τη θυσία τους τις αιώνιες αξίες του ελληνισμού, την ανθρωπιστική του ταυτότητα και τα απαράγραπτα ηθικά του δικαιώματα μέσα στο σύγχρονο κόσμο. Ένιωσα όπως ένα παραστρατημένο αγρίμι που ξαναβρήκε το κοπάδι του. Αυτός ο αγώνας ήταν δικός μου.»

Ο αγώνας της ΕΟΚΑ και η αυτοθυσία των Κυπρίων αγωνιστών είχαν συγκινήσει ολόκληρο τον ελληνισμό (πλην βεβαίως ενός συγκεκριμένου αγγλόφιλου μειοψηφικού κατεστημένου), ανεξαρτήτως ιδεολογικών συνόρων. Ιδιαίτερα την αριστερή διανόηση, η οποία φαινόταν να μένει ανεπηρέαστη από την επιλογή του ΑΚΕΛ για απουσία από τα δρώμενα ενάντια στην αποικιοκρατία. Όχι τυχαία έγραψε ο Ρίτσος το συγκλονιστικό ποιήμα «Αποχαιρετισμός» για το ολοκαύτωμα του Γρηγόρη Αυξεντίου. Από ό,τι φαίνεται όμως, ο αντιαποικιακός αγώνας των Κυπρίων συγκίνησε, όχι μόνο τον ελληνικό λαό, αλλά και τον τότε σοβιετικό λαό, αφού το «Νησί της Αφροδίτης» του Πάρνη είχε τόση επιτυχία στη Σοβιετική Ένωση, ώστε να φτάσει μέχρι και το περίφημο Μαλίι Τεάτρ της Μόσχας!

Σήμερα, 55 χρόνια μετά την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού μας αγώνα, είναι εμφανής μια προσπάθεια από τους αυτοαποκαλούμενους «αριστερούς» πρώην χειροκροτητές των σοβιετικών κομισάριων ενταφιαστών του οράματος για κοινωνική δικαιοσύνη, να μειωθεί η σημασία και το μέγεθος του, μέσω υπερτόνισης ακραίων μεμονωμένων, ροβερσπιερικών ή νετσαγιεφικών (2) περιστατικών και παρεκτροπών,που δυστυχώς δεν λείπουν από κανένα εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα και καμία επανάσταση (και βεβαίως ούτε και από την εορταζόμενη και τιμώμενη από το ΑΚΕΛ μέχρι σήμερα, Οκτωβριανή Επανάσταση). Άφθονα τέτοια περιστατικά άλλωστε, αναφέρει, με πολύ θάρρος και αυτοκριτική και ο ίδιος ο Α.Πάρνης για «Επιτρόπους» του Δημοκρατικού Στρατού, αλλά και για τους απολαμβάνοντες τη χλιδή εις βάρος του υποφέροντα λαού τους, επίκαιρους Σοβιετικούς Κομισάριους, στο πρόσφατο βιβλίο του «Η Οδύσσεια των Διδύμων».

Η ουσία όμως είναι ότι, το μεγαλείο του απλού καθημερινού ανθρώπου, που ξεπερνά τα όριά του, αγωνιζόμενος για ένα όραμα μεγαλύτερο από τον ίδιο, που πεθαίνει στην αγχόνη ζητώντας από την Πανώρια Κόρη να ανοίξει τα φτερά της και να τον πάρει κοντά της ή στο εκτελεστικό απόσπασμα αρνούμενος να υπογράψει μια «δήλωση φρονημάτων» ή πέφτοντας από έναν ιστό, αρνούμενος να θεωρήσει φυσιολογική την ξένη κατοχή της πατρίδας του, δεν μπορεί να μειωθεί με άλλες υπερτονισμένες άσχετες αναφορές. Πόσο μάλλον, όταν αυτές οι αναφορές υποκινούνται σε μεγάλο βαθμό, από την ιδιοτελή και μικρόψυχη προσπάθεια κάποιων, να αιτιολογήσουν είτε την απουσία των ιδίων είτε των πολιτικών τους χώρων από τα καθοριστικά ιστορικά δρώμενα, είτε τη δική τους επιλογή για σημερινή συνθηκολόγηση με την κατοχή και τον ξένο ιμπεριαλισμό.

(1) Περιοδικό «Η Λέξη», τεύχος 85-86, Α.Πάρνης «Η κυπριακή μου ταυτότητα», σελ.442 επ.
(2) Ο Σεργκέι Γκεναντίεβιτς Νετσάγιεφ (1847-1882) υπήρξε Ρώσσος επαναστάτης του 19ou αιώνα, ο οποίος πίστευε και εφάρμοζε τον αφοριστικό τύπο των καθολικών εξτρεμιστών ιησουιτών “ο σκοπός αγιάζει τα μέσα”, χρησιμοποιώντας ακραίες και δολοφονικές τύπου μεθόδους, ακόμη και εις βάρος συντρόφων του, στο όνομα του τελικού σκοπού.

Να μας προβληματίσει η απόφαση για το Κόσσοβο

2010-08-26T01:52:00.000-07:00

Η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης (International Court of Justice) σε σχέση με το ζήτημα της “ανακήρυξης ανεξαρτησίας” του Κοσσόβου, σύμφωνα με την οποία η “Ανακήρυξη Ανεξαρτησίας” της εν λόγω περιοχής δεν είναι πράξη που αντίκειται στο Διεθνές Δίκαιο, πρέπει να αναλυθεί πολύ προσεκτικά και να προβληματίσει τους ασκούντες την εξωτερική μας πολιτική. Είναι λογικά αναμενόμενο ότι, η εν λόγω απόφαση θα τύχει επίκλησης από την Τουρκία και την κατοχική ηγεσία, προς την κατεύθυνση είτε της αναγνώρισης, είτε της αναβάθμισης του παράνομου μορφώματος των κατεχομένων.

Αναγκαία κάποια συμπεράσματα και διευκρινίσεις:

1) Η συγκεκριμένη απόφαση δεν έχει δεσμευτικό χαρακτήρα (binding effect). Είναι γνωμοδοτική, στα πλαίσια της άσκησης συμβουλευτικής αρμοδιότητας από το Δικαστήριο.

2) Η απόφαση δεν αναγνωρίζει το Κόσσοβο ως ανεξάρτητο κράτος. Απλώς καταλήγει στο ότι το Διεθνές Δίκαιο δεν απαγορεύει τη συγκεκριμένη ανακήρυξη ανεξαρτησίας. Παρά ταύτα, πολιτικά, είναι μάλλον επόμενο ότι η απόφαση «λύνει τα χέρια» σε διάφορα κράτη για να προβούν σε αναγνώριση του Κοσόβου ως κράτους.

3) Στην παράγραφο 81 της απόφασης, γίνεται διάκριση της περίπτωσης του Κοσσόβου, από την περίπτωση της κατεχόμενης βόρειας Κύπρου, για το λόγο ότι διάφορες περιπτώσεις, ανάμεσα στις οποίες και αυτή της ανακήρυξης της λεγόμενης «ΤΔΒΚ», ήταν συνδεδεμένη με παράνομη χρήση βίας και παραβιάσεων άλλων κανόνων αναγκαστικού διεθνούς δικαίου. Αναγνωρίζει συνεπώς το Δικαστήριο, ότι η «ΤΔΒΚ» είναι δημιούργημα της Τουρκίας.

Όσο όμως και να μην πρέπει να πανικοβαλλόμαστε και να οδηγούμαστε σε απελπιστική υιοθέτηση αναμενόμενων εισηγήσεων από ξένους καλοθελητές, όπως π.χ. «αποδοχή των τουρκικών όρων εδώ και τώρα, ειδάλλως θα αναγνωριστούν τα κατεχόμενα ως κράτος», τόσο πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου, δεν είναι χωρίς κινδύνους. Τούτο διότι, σε περίπτωση που η Τουρκία καταφέρει να περάσει στη διεθνή κοινότητα την αντίληψη ότι τα κατεχόμενα, είναι μια αυτοδιοικούμενη περιοχή και ότι το μόρφωμα στον κυπριακό βορρά, δεν είναι προϊόν κατοχής, αλλά προϊόν ελεύθερης βούλησης των κατοίκων του, τότε πιθανόν να έχουμε μελλοντικά, να αντιμετωπίσουμε πραγματικούς κινδύνους αναγνώρισης του ψευδοκράτους.

Συνεπώς, επιβάλλεται άμεση αλλαγή στρατηγικής. Η παρούσα διαδικασία των δικοινοτικών συνομιλιών, διαστρεβλώνει στα μάτια της διεθνούς κοινότητας την ουσία του Κυπριακού, το υποβαθμίζει σε εσωτερικό-δικοινοτικό ζήτημα και δίνει στην Τουρκία και άλλοθι, αλλά και την ευκαιρία, να διεκδικεί , με βάση και την απόφαση του Κοσσόβου, νομιμοποίηση της «ανακήρυξης ανεξαρτησίας» των κατεχομένων.

Μόνο μία στρατηγική επίλυσης του Κυπριακού, που θα παρουσιάζει το Κυπριακό ως ζήτημα ξένων επεμβάσεων και δακτυλοδεικτεί την Τουρκία ως κατοχική δύναμη και κύρια υπαίτια για τη διαίρεση της Κύπρου, μπορεί να ανατρέψει τους μελλοντικούς κινδύνους αναγνώρισης του ψευδοκράτους.

Δημοσιεύθηκε στο Φιλελεύθερο στις 26/7/2010

AΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

2010-07-14T20:19:00.001-07:00

Έχω ενημερωθεί από τις αστυνομικές αρχές, έπειτα από περισσότερους από δύο μήνες αδικαιολόγητης καθυστέρησης και ταλαιπωρίας, ότι δεν πρόκειται να υπάρξει ποινική δίωξη εναντίον μου.

Μαζί με το δικηγόρο μου θα εξετάσουμε, τις ερχόμενες ημέρες, τα ενδεικνυόμενα νομικά μέτρα εναντίον όλων των παραγόντων, κρατικών και μη, που ευθύνονται για την πολιτική δίωξη, την εισβολή στην οικία και στην ιδιωτική μας ζωή και τη δίμηνη ταλαιπωρία της οικογένειάς μου.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω την οικογένειά μου και όλους τους συμπολίτες μου, που αντιλήφθηκαν ότι η πολιτική δίωξη εναντίον μου, ήταν κάτι που αφορούσε όλους. Όλους όσοι αντιλήφθηκαν ότι αυτό το οποίο διωκόταν και διώκεται, είναι η ελευθερία του λόγου και η ελευθερία της άποψης. Ιδιαίτερα, θα ήθελα να ευχαριστήσω, το συνάδελφο και δικηγόρο μου Δρ Χρίστο Κληρίδη, ο οποίος μου θύμισε πόσο ευγενές είναι το επάγγελμα μας.

Ξενής Ξενοφώντος
14.7.2010

Το απύθμενο θράσος της «υπεύθυνης πολιτικής ηγεσίας»

2010-03-28T06:14:00.000-07:00

Τρία παραδείγματα, από τρεις εκπομπές της προηγούμενης εβδομάδας, μαρτυρούν μία χρόνια παθογένεια του κυπριακού πολιτικού συστήματος και δη τη μη εκπροσώπηση της λαϊκής βούλησης από την εκλελεγμένη πολιτική ηγεσία:

1.Στο βαρόμετρο του ΑΝΤ1, εκδηλώνεται (για μια ακόμη φορά) η αντίθεση των πολιτών σε λύση με εκ περιτροπής προεδρία και 50,000 έποικους. Αντί να δημιουργήσει αυτό προβληματισμό ως προς το εάν νομιμοποιείται ο κ. Χριστόφιας να συνεχίσει τις «γενναιόδωρες προσφορές» προς την Τουρκία, αμφισβητείται μέχρι και η νοημοσύνη των πολιτών από τον εκπρόσωπο του κυβερνώντος κόμματος στην εκπομπή.

2.Σε ένα αφιέρωμα σε ένα ντοκιμαντέρ του MEGA , έχουμε την ευκαιρία να δούμε ξανά, τις αντικατοχικές πορείες των μοτοσικλετιστών. Να θυμηθούμε την υπέρβαση που μπορούν να κάνουν οι πολίτες όταν ξεφεύγουν από τα δεσμά της «υπεύθυνης πολιτικής ηγεσίας». Να θυμηθούμε την αθέμιτη και παραπλανητική επέμβαση της «υπεύθυνης πολιτικής ηγεσίας» στην τρίτη και πολύ καλά οργανωμένη πορεία των μοτοσικλετιστών, που είχε ως αποτέλεσμα τη διάλυσή της, τον αποσυντονισμό της και το θάνατο του Τάσου Ισαάκ στη Δερύνεια (κάτι που πολύ πιθανό να αποφευγόταν, εάν η πορεία αφηνόταν να διεξαχθεί οργανωμένα και κανονικά, με ξένους μοτοσικλετιστές να προπορεύονται).

3.Στην εκπομπή των αδελφών Ηλιάδη στο ραδιοφωνικό σταθμό «Ο Λόγος», ένας ακαδημαϊκός, ο Δρ Άρης Πετάσης, εξηγεί με υποδειγματική χρήση της λογικής, το εξωφρενικό του φυλετικού διαχωρισμού μέσα από το Σύνταγμα και την προτεινόμενη «λύση». Ανταπαντώντας, ένας πολιτικός του συγκυβερνώντος κόμματος, χωρίς ουσιαστικά επιχειρήματα, με γενικολογίες, αοριστίες και «κουβέντες του καφενέ», επιμένει να μάχεται υπέρ της άποψης ότι «το κυπριακό είναι θέμα της πολιτικής ηγεσίας», χωρίς καν να δείχνει να προβληματίζεται από το εάν τα επιχειρήματα του (μη επαγγελματία πολιτικού) συνομιλητή του, είναι ή όχι βάσιμα.

Είναι δυστυχώς, μία μόνιμη διαπίστωση: η πολιτική μας ηγεσία, είναι αποκομμένη από τη δική μας βούληση. Ο λαός στην Κύπρο, δεν μπορεί ,σχεδόν ποτέ, να έχει το λόγο σε σχέση με το εθνικό του ζήτημα. Μπορεί να προβαίνουν οι πολίτες σε συγκεκριμένες επιλογές σε βουλευτικές και προεδρικές εκλογές, αλλά αυτές αποδεικνύονται διαρκώς, μη αντιπροσωπευτικές των δικών τους θέσεων (όπως φάνηκε και το 2004).

Για παράδειγμα, η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών απορρίπτει τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία. Αυτό καταγράφεται συνεχώς, σε δημοσκοπήσεις, σε έρευνες, στον καθημερινό διάλογο. Παρ’όλ’αυτά, δεν υπάρχει έστω και μία οργανωμένη πολιτική δύναμη σήμερα στην Κύπρο που να τολμά να εκφράσει αυτή τη θέση.

Η «υπεύθυνη πολιτική ηγεσία», που δυστυχώς στη μεγάλη της πλειοψηφία, αποτελείται από άτομα που δεν διακρίθηκαν σε οιουσδήποτε κοινωνικούς ή επαγγελματικούς τομείς -αφού η πολιτική, ως είναι διαμορφωμένη, ελάχιστο χώρο αφήνει για τους ικανότερους και για τους πιο άξιους συμπολίτες μας- όχι μόνο δε διαισθάνεται τις δικές της αδυναμίες, όχι μόνο δεν καταφεύγει στη γνώμη ειδικών, αλλά θεωρεί ότι έχει τόσο το αλάνθαστο όσο και το αποκλειστικό για το Εθνικό μας ζήτημα.

Αυτό ακριβώς είναι που εννοεί ο κάθε πολιτικός που επαναλαμβάνει τη φράση «το κυπριακό είναι πολιτικό ζήτημα». Εννοεί δηλαδή ότι μόνο αυτός και οι συναδέλφοι του, επαγγελματίες πολιτικοί, πρέπει να έχουν το λόγο.

Βεβαίως, το φταίξιμο είναι σχεδόν αποκλειστικά δικό μας. Το θράσος της πολιτικής «μας» ηγεσίας, ανάγεται σε δική μας υπαιτιότητα. Καθότι, όταν έχουμε την ευκαιρία για να στείλουμε κάποιο μήνυμα με την ψήφο μας, επαναλαμβάνονουμε συνεχώς τα ίδια λάθη. Είναι ακριβώς, από αυτή τη σχεδόν απόλυτη «πολιτική ασυλία», δηλαδή την ανυπαρξία πολιτικών συνεπειών, που η «υπεύθυνη πολιτική ηγεσία» αντλεί και το υπέρμετρο θράσος της και τη «νοοτροπία παπικού αλάθητου».

Όχι, δέν πουλάμε!

2010-03-05T14:32:00.000-08:00

Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, με την οποία οι ιδιοκτήτες περιουσιών στα κατεχόμενα παραπέμπονται στις τουρκικές «Επιτροπές» των κατεχομένων, είναι απογοητευτική.

Τόσο για ιδιοκτήτες περιουσιών στα κατεχόμενα, όσο και για εμάς που, είτε ως δικηγόροι είτε ως Αιτητές, πιστέψαμε ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, θα μπορούσε να επιληφθεί αποτελεσματικά της, αναλογικά πιο σοβαρής και συστηματικής παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που διαπράττεται στον ευρωπαϊκό χώρο, δηλ. της μαζικής παραβίασης δικαιωμάτων και περιουσιών μας (στη βάση μάλιστα εθνικής καταγωγής) από την κατοχική Τουρκία.

Αναγκαίος ο προβληματισμός και αναγκαία τα συμπεράσματα:

1) Η ιδιοκτησία είναι ατομικό δικαίωμα που παρέχεται στα πλαίσια της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας επί του εδάφους της. Δεν είναι το ΕΔΑΔ ή μία απόφασή του, που καθιστούν κάποιο ιδιοκτήτη περιουσίας στα κατεχόμενα. Είναι οι τίτλοι ιδιοκτησίας μας (κοτσιάνια) που μας κατοχυρώνουν το δικαίωμα ιδιοκτησίας και όχι το ΕΔΑΔ. Το δικαίωμα ιδιοκτησίας, παραμένει αλώβητο και ακόμη και το ίδιο το ΕΔΑΔ δεν τολμά να το αμφισβητήσει.
2) Η παραπομπή στις Επιτροπές από το ΕΔΑΔ, δεν είναι για σκοπούς αναγνώρισης των ιδιοκτησιακών μας δικαιωμάτων. Είναι, κατά το ΕΔΑΔ, αναγκαστικό προστάδιο, για να μπορέσει κάποιος να προσφύγει εναντίον της Τουρκίας σε αυτό. Η πραγματικότητα βέβαια –και τώρα πια μπορούμε να μιλούμε ελεύθερα, χωρίς να φοβούμαστε ότι μπορεί να επηρεάσουμε αρνητικά τις υποθέσεις μας στο ΕΔΑΔ-, ότι το ΕΔΑΔ και οι μηχανισμοί εκτέλεσης των αποφάσεών του, αποδείχτηκαν αναποτελεσματικοί έως ανύπαρκτοι. Ακόμη και η Τιτίνα Λοϊζίδου, 14 χρόνια μετά την απόφαση του ΕΔΑΔ στην υπόθεσή της, δεν έχει λάβει πίσω την περιουσία της.
Η 4η Διακρατική παραμένει ανεφάρμοστη, 9 χρόνια μετά την έκδοσή της. Άρα, με λύπη μας διαπιστώνουμε, ότι στην περίπτωση του ΕΔΑΔ, ισχύει αυτό που εμείς οι δικηγόροι λέμε κάποτε, ότι οι αποφάσεις του ήταν «για να τις καδρώνουμε». Επιπλέον με την καθυστέρηση στην εκδίκαση των υποθέσεων και με τον επιπόλαιο και φυγόπονο τρόπο που αντιμετώπισε τελικά το Δικαστήριο τις υποθέσεις μας, αποδεικνύεται ότι, μάλλον ως πολιτικό όργανο, παρά ως Δικαστήριο, δρα το σημερινό ΕΔΑΔ, κάτι ανησυχητικό για το μέλλον των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε ολόκληρη την Ευρώπη.
3) Οφείλει η πολιτική ηγεσία και κυρίως όλες οι κυβερνήσεις από το 1996 (έκδοση απόφασης Λοϊζίδου κι έπειτα) να προβούν σε σοβαρή αυτοκριτική. Γιατί δεν διεκδίκησαν πεισματικά την εφαρμογή των αποφάσεων; Γιατί, ενώ υπήρχε η απόφαση Λοϊζίδου και μετά η 4η Διακρατική, έμπαιναν υπό διαπραγμάτευση περιουσιακά δικαιώματα; Γιατί άφησαν υποστελεχωμένη τη διπλωματική μας αντιπροσωπεία στο Στρασβούργο, όταν η Τουρκία οργίαζε με εκατοντάδες διπλωμάτες στο Συμβούλιο της Ευρώπης; Γιατί, δεν εγειρόταν θέμα για τη σοβαρή καθυστέρηση στην εκδίκαση των υποθέσεων; Ποιος αναβάθμιζε συνεχώς το ψευδοκράτος και ποιος υποβάθμιζε, με τη διαδικασία του δικοινοτικού διαλόγου, το Κυπριακό, από θέμα συνεχιζόμενης κατοχής, σε δικοινοτικό πρόβλημα; Γιατί δε λήφθηκαν ποινικά μέτρα, για να σταματήσει η προσφυγή από εκατοντάδες άτομα, σε παράνομα κατοχικά όργανα (που υφαρπάζουν εξουσίες του νόμιμου κράτους μας); Ποιοι ήταν αυτοί που υποβάθμιζαν συνεχώς τις όποιες κατακτήσεις μας σε νομικό επίπεδο, λέγοντας ότι «το κυπριακό δεν είναι νομικό πρόβλημα και θα λυθεί στις διαπραγματεύσεις» (μέχρι που από την αδράνειά τους, όντως κονιορτοποίησαν κατακτήσεις μας);

Ευτυχώς, το «παιγνίδι» δεν χάθηκε. Χάθηκε μεν μια μάχη, αλλά όχι και ο πόλεμος. Οι ιδιοκτήτες παραμένουν ιδιοκτήτες. Η απόφαση Όραμς ανοίγει νέους δρόμους. Η Τουρκία επιθυμεί ακόμη να μπει στην Ε.Ε. και χρειάζεται τη δική μας συγκατάθεση στο άνοιγμα των κεφαλαίων της. Η κατοχή εδαφών, δεν βρίσκει έρεισμα στο διεθνές δίκαιο. Η Κύπρος είναι μέλος της Ε.Ε., με όλο το έδαφός της ενταγμένα σε αυτήν.

Κι όσοι τυχόν θα επιχειρήσουν, τυμβωρυχικά και μικροπολιτικά, να περάσουν στους πολίτες την άποψη ότι δήθεν « το Κυπριακό είναι πολιτικό πρόβλημα και όλα πια χάθηκαν και να πουλήσουμε τα δικαιώματά μας όσο-όσο τώρα που προλαβαίνουμε», καλύτερα να το ξεχάσουν. Τα δικαιώματά μας παραμένουν αλώβητα, όχι μόνο γιατί τα κοτσιάνια μας και η Κυπριακή Δημοκρατία ακόμη υφίστανται, αλλά γιατί, αυτό που λέμε «περιουσίες», δεν είναι ένα παράγωγο του καπιταλιστικού συστήματος, όπως κάποιοι ιδεοληπτικά θεωρούν, αλλά είναι κάτι που, πάνω από όλα για λόγους ηθικής και αξιοπρέπειας, δε δικαιούμαστε να εκχωρήσουμε: είναι το βιος των παππούδων και των πατεράδων μας, η γη που την δούλεψαν και την πότισαν με το αίμα και τον ιδρώτα τους, αυτό που μας άφησαν ως κληρονομιά για εμάς και τα παιδιά μας και όχι για τους Αττίλες και τους εποίκους, αυτό που, για να μας το κληροδοτήσουν, το «κατέκτησαν» με κόπους και θυσίες και δουλειά (και όχι με εισβολές και εποικισμούς).Και όχι κύριοι Δικαστές του ΕΔΑΔ, όχι κ. Πρόεδρε Χριστόφια, όχι «σύντροφε Ταλάτ», όχι, όχι, όχι, χίλιες φορές όχι, όχι δεν πουλάμε!

ΞΑΝΑ ΕΔΕΚ!

2010-02-09T02:50:00.000-08:00

Ο ιστορικός πολιτικός ρόλος της ΕΔΕΚ, υπήρξε πάνω απ’ όλα η καλλιέργεια αντικατοχικής συνείδησης στους Κύπριους πολίτες. Να διατηρεί ζωντανό το όραμα για μια ελεύθερη Κύπρο. Πολλοί μάλιστα που την εμπιστευτήκαμε και αναγιωθήκαμε πολιτικά στις τάξεις της, ήταν ακριβώς γιατί μας συνέπαιρνε ο αντικατοχικός λόγος της.

Διαχρονικά, οι ιδέες της ΕΔΕΚ, είχαν πολύ μεγαλύτερη απήχηση από τα ποσοστά της. Δικαιολογημένο και το παράπονο του Β. Λυσσαρίδη ότι «έξι μήνες πριν από εκλογές, οι υπόλοιποι υιοθετούν τις θέσεις της ΕΔΕΚ».

Τα τελευταία χρόνια όμως, μία κρίση ταυτότητας που πήγαζε από τις αλλεπάλληλες απογοητεύσεις σε εκλογικές αναμετρήσεις, έκανε την ΕΔΕΚ να χάσει την αυτοπεποίθηση και την πίστη στον εαυτό της. Ακόμη και το κορυφαίο πολιτικό γεγονός των τελευταίων χρόνων, το δημοψήφισμα, βρήκε την ΕΔΕΚ κάπως διχασμένη.

Η απογοήτευση σε συνδυασμό με πολλούς άλλους παράγοντες, όπως η επιρροή από το νέο αγνώριστο ΠΑΣΟΚ, ο εισοδισμός στην ΕΔΕΚ στελεχών τα οποία εκπροσωπούν άλλη πολιτική φιλοσοφία στο Κυπριακό αλλά και στελεχών που βλέπουν την ΕΔΕΚ όχι ως όχημα παραγωγής πολιτικής, αλλά ως όχημα εξυπηρέτησης προσωπικών συμφερόντων τους, η αδυναμία της ΕΔΕΚ να τηρήσει ίσες αποστάσεις από τα δύο «άκρα» και να αναγνωρίσει τους πραγματικούς ιδεολογικούς και εκλογικούς της συμμάχους, ώθησαν την ΕΔΕΚ σε μια σειρά από πολιτικές παλινδρομήσεις, που την απομάκρυναν και από στελέχη της και από την μερίδα της κοινωνίας στην οποία απευθυνόταν.

Κι ενώ η ΕΔΕΚ είχε δείξει ικανή να παράγει και πάλι πολιτική, υποστηρίζοντας πρώτη αυτή τον Τάσσο Παπαδόπουλο και οδηγώντας στην επιβαλλόμενη διάλυση της λεγόμενης Τριμερούς, η απογοήτευση από το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των προεδρικών και η ιδιοτελής στάση μέρους της ηγεσίας του ΔΗΚΟ που αρνήθηκαν τη συμπόρευση όλων των δυνάμεων που στήριξαν τον Τ. Παπαδόπουλο και την από κοινού διαπραγμάτευση στο β’ γύρο των προεδρικών εκλογών, οδήγησαν την ΕΔΕΚ σε μία πολιτική επιλογή απελπισίας, δηλαδή την υποστήριξη του Δ. Χριστόφια.

Σε άρθρο μας ημερομηνίας 15/7/2008, μετά τον ενταφιασμό της 8ης Ιουλίου από το Δ. Χριστόφια, με τίτλο «Τι θα γίνει με την ΕΔΕΚ;», απορούσαμε σε σχέση με την ΕΔΕΚ αν:

«Θα κάνει τη διαφορά σε ένα πολύ σαθρό πλέον πολιτικό σκηνικό; Έχει απομείνει σε αυτήν έστω και ελάχιστο λυσσαριδικό τσαγανό; Έχει τη δύναμη να ξαναβρεί, αυτό που τη διέκρινε κάποτε από τα άλλα κόμματα; Μπορεί έστω και σήμερα, αντί να δελεάζεται από υπουργικούς και άλλους θώκους και μερίδια στις πίτες μίας ετερόκλητης συγκυβέρνησης που επαναφέρει το Σχέδιο Ανάν και την παρθενογένεση εν μέσω επιδοκιμασιών του Ν. Αναστασιάδη και των συν αυτώ, να σηκώσει ψηλά το κεφάλι, να μας ξαναδώσει το δικαίωμα στο όνειρο και το καθήκον στον Αγώνα και να γίνει ξανά το βήμα Αγώνα για τους όσους επιμένουν να λεν την κατοχή κατοχή και τη λύση λευτεριά;»

Η ΕΔΕΚ διαφώνησε έντονα με την πολιτική Δ. Χριστόφια και ομολογουμένως άργησε να διαχωρίσει έμπρακτα τη θέση της από την κυβέρνησή του. Όμως, έστω και το καθυστερημένο της αποχώρησης, σηματοδοτεί μία νέα εποχή, τόσο για την ΕΔΕΚ, όσο και για τα πολιτικά πράγματα της Κύπρου. Μια εποχή που η ΕΔΕΚ δε δελεάζεται «από την πίτα της εξουσίας» και δεν καθορίζονται οι επιλογές της από το φόβο της επιβίωσης.

Η ΕΔΕΚ, οφείλει στον εαυτό της, να πορευτεί με αισιοδοξία και με αυτοπεποίθηση προς το μέλλον. Να κάνει ξεκάθαρη την αντικατοχική της ταυτότητα και να διατυπώσει με σαφήνεια εναλλακτική πρόταση, τόσο στο Κυπριακό, όσο και σε σημαντικά κοινωνικά ζητήματα που απασχολούν τους πολίτες. Να είναι το σύγχρονο κόμμα που πρεσβεύει την εκδημοκρατικοποίηση, τη ρήξη με το κατεστημένο και την απαλλαγή της κοινωνίας μας από αναχρονιστικές νοοτροπίες. Με απλά λόγια, η ΕΔΕΚ οφείλει να είναι ΕΔΕΚ. Η ΕΔΕΚ που γνωρίσαμε, στην οποία πιστέψαμε και στην οποία ξανά μπορούμε να πιστεύουμε.

Στάληκε για δημοσίευση

Υπόθεση Ράντσεβ: ένα χαστούκι που μας άξιζε!

2010-01-10T12:48:00.000-08:00

Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ημερομηνίας 7/10/2009, στην υπόθεση Rantsev εναντίον Κύπρου και Ρωσσίας, είναι μια απόφαση κόλαφος τόσο εναντίον της Ρωσσίας, όσο και εναντίον της Κύπρου και είναι η πιο σημαντική μέχρι σήμερα δικαστική απόφαση διεθνούς δικαστηρίου, που σχετίζεται με το ζήτημα της παράνομης διακίνησης/εμπορίας προσώπων (Τrafficking).

Η υπόθεση, η οποία καταχωρήθηκε από τον πατέρα της Οξάνα Ράντσεβα, αφορούσε το θάνατο μίας «καλλιτέχνιδας καμπαρέ».

«Καλλιτέχνιδας καμπαρέ»: έτσι «μάθαμε», εθελοτυφλώντας, να αποκαλούμε τις -κατά κανόνα- υπό εκμετάλλευση και υπό εκπόρνευση, νεαρές οικονομικά απελπισμένες αλλοδαπές. Αυτές που όλοι ξέρουμε πολύ καλά ότι είναι θύματα σύγχρονου δουλεμπορίου, αλλά καταντήσαμε να θεωρούμε την απάνθρωπη εκμετάλλευσή τους ως κάτι το φυσιολογικό.

Βγάζουν μάλιστα και πόρισμα διάφοροι φωστήρες: "θέλουν τα τζιαι παθαίνουν τα" ή "ξέρουν γιατί έρκουνται", λένε. Ως να τους δόθηκε ποτέ πραγματική επιλογή και να μην είναι θύματα κυκλωμάτων που (ακόμη και στο πιο ήπιο σενάριο) εκμεταλλεύονται τη νεανική αφέλεια και την οικονομική ανέχεια.

Η Οξάνα Ράντσεβα βρήκε το θάνατο, προσπαθώντας να δραπετεύσει από ένα διαμέρισμα, όπου «κρατείτο» από τον εργοδότη της. Στον οποίο την παρέδωσαν οι «φωστήρες» της Αστυνομίας μας, αναγκάζοντάς την ουσιαστικά να τον ακολουθήσει και να τεθεί υπό τον περιορισμό του. Το τραγικό αποτέλεσμα, ήταν ο θάνατος της Ράντσεβα, ο οποίος όπως το Δικαστήριο διαπίστωσε δε θα επερχόταν εάν δεν προσπαθούσε να διαφύγει, από ένα χώρο όπου δεν έπρεπε να βρισκόταν και δεν έπρεπε να κρατείτο.

Το ΕΔΑΔ, το οποίο σε μεγάλο βαθμό βασίστηκε στις διαπιστώσεις της δικής μας Επιτρόπου Διοικήσεως (στην οποία αξίζουν συγχαρητήρια), καταδίκασε την Κύπρο για παραβίαση του άρθρου 4 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, λόγω έλλειψης ενός διοικητικού πλαισίου το οποίο να εμποδίζει τη διακίνηση προσώπων σε γενικό επίπεδο και λόγω της παράλειψής της να λάβει εξατομικευμένα προστατευτικά μέτρα ειδικά για την περίπτωση της Ράντσεβα. Καταδίκασε επίσης τη Ρωσσία, λόγω της παράλειψής της να διερευνήσει το ζήτημα της διακίνησης, το οποίο ξεκίνησε από το έδαφός της. Η Κυπριακή Δημοκρατία καταδικάστηκε επίσης για την παράνομη κράτηση της Ράντσεβα, στην οποία συνέδραμαν τα όργανά της.

Αυτή η καταδίκη μας άξιζε πέρα για πέρα. Ήταν ένα χαστούκι πάνω σε μία χώρα, που παρά τον πόνο, τους εξευτελισμούς και τους βιασμούς των δικών της γυναικών το 1974 (μια τέτοια περίπτωση περιγράφει σήμερα στο blog του ο συνάδελφος Μαρίνος Κλεάνθους), αντιμετωπίζει το φαινόμενο του σύγχρονου δουλεμπορίου γυναικών, ως κάτι το φυσιολογικό. Μια χώρα, όπου κάποιοι πολιτικοί μας, είχαν μάλιστα και το θράσος, πριν λίγα χρόνια, να διαλαλούν ότι το «όνειρο 45% των γυναικών της Ανατολικής Ευρώπης είναι να γίνουν πόρνες».

Ας ελπίσουμε ότι αυτός ο διεθνής μας εξευτελισμός, τουλάχιστον θα μας βοηθήσει να δούμε το πρόβλημα κατάματα και να λάβουμε ουσιαστικά μέτρα ενάντια στο παγκόσμιο καρκίνωμα της εμπορίας προσώπων που έχει δυστυχώς βρεί ιδιαίτερα εύφορο έδαφος στη «σύγχρονη» «ευρωπαϊκή» Κύπρο.

Θα γίνει αυτοκριτική;

2010-01-08T01:28:00.000-08:00

Οι νέες προτάσεις Ταλάτ-Τουρκίας, όπως μεταφέρθηκαν από τον (ακόμη παραμένοντα υπό την ανοχή μας ως διαμεσολαβητής στην Κύπρο) Α. Ντάουνερ, περιέχουν ακόμη σκληρότερες και ακόμη εξωφρενικότερες αξιώσεις εκ μέρους της Τουρκίας, από αυτές που διατύπωνε μέχρι σήμερα.

Δικαίωμα βέτο επί παντός επιστητού, ακόμη μεγαλύτερη τουρκική συμμετοχή στο Υπουργικό Συμβούλιο (ξεπερνά το 40%) και το χειρότερο: απεριόριστο δικαίωμα ελεύθερης εγκατάστασης και διαμονής εκ Τουρκίας Τούρκων στην Κύπρο. Δηλαδή νομιμοποίηση όλων των εποίκων και δικαίωμα στην Τουρκία για διαρκή διοχέτευση πληθυσμού της προς την Κύπρο.

Για πολλούς από εμάς, υπήρξε διαχρονικά αυτονόητο ότι, με υποχωρήσεις, δεν μπορεί να καμφθεί η τουρκική αδιαλλαξία. Ότι χρειάζεται, αντίθετα, να πιέσουμε, με μία καλοσχεδιασμένη στρατηγική ουσιαστικών πιέσεων την Τουρκία, για να άρει τα αποτελέσματα της κατοχής.

Αντίθετα, η τακτική της σημερινής κυβέρνησης, στηρίχτηκε στο αξίωμα ότι με υποχωρήσεις προς την Τουρκία ("γενναίες προσφορές" όπως ονομάστηκαν), θα "δείξουμε την καλή μας θέληση για λύση και θα καμφθεί η τουρκική αδιαλλαξία". Αυτή η αφελής, με όλο το σεβασμό, πολιτική του Προέδρου Χριστόφια και των συμβούλων του, η οποία είχε ως αποκορύφωμα την αποδοχή αξιώσεων δεκαετιών, όπως η εκ περιτροπής προεδρία και η παραμονή δεκάδων χιλιάδων εποίκων, αντί να κάμψει την τουρκική βουλιμία, την έχει εντείνει, σε σημείο που σήμερα, να προβάλλονται αξιώσεις που αποσκοπούν στην ολική τουρκοποίηση της Κύπρου μας.

Θα κάνει επιτέλους η κυβέρνηση μία ενδοσκόπηση και αυτοκριτική; Θα αντιληφθεί ότι ο δρόμος των υποχωρήσεων είναι όχι απλά αδιέξοδος, αλλά επικίνδυνος; Θα χειριστεί επιτέλους το Κυπριακό με μακρόπνοη στρατηγική, αντί με ευχολόγια και ψευδαισθήσεις; Θα αντιμετωπίσει το Κυπριακό ως θέμα εισβολής και κατοχής της μισής μας πατρίδας, από ένα επεκτατικό κράτος που επιβουλεύεται και την υπόλοιπη μιση;

Διχοτόμηση ή διχοτόμηση; Ε όχι κ. Πρόεδρε!

2010-01-05T13:55:00.001-08:00

Με όλο το σεβασμό στον κ. Χριστόφια, το δίλημμα «Ομοσπονδία ή Διχοτόμηση» το οποίο προβάλλει, δεν είναι πραγματικό, αλλά επίπλαστο.

Ο κ. Χριστόφιας, ως είναι γνωστό, δεν επιζητά μία οποιαδήποτε ομοσπονδία, αλλά μία «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία». Και αν κάποιοι όπως ο Τάσσος Παπαδόπουλος προσπάθησαν, έστω και αργά (βεβαίως, κάλλιον αργά παρά ποτέ) να την επαναπροσδιορίσουν θέτοντας την ουρά «με ορθό περιεχόμενο» ή αν κάποιοι άλλοι όπως η ΕΔΕΚ τη θεωρούν απλά ένα περιτύλιγμα ή ονοματολογία μίας λύσης, για τον κ. Χριστόφια, η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι θεώρησε το Σχέδιο Ανάν ως «κατ’ αρχήν αποδεκτό», ούτε το ότι αποδεχόταν τις Ιδέες Γκάλι, στις οποίες αναφερόταν ότι:

«Η διζωνικότητα της ομοσπονδίας αντανακλάται από το γεγονός ότι κάθε ομόσπονδο κρατίδιο θα διοικείται από μία κοινότητα με εγγυημένη καθαρή πλειοψηφία πληθυσμού και γαιοκτημοσύνης εντός της περιοχής της.» ( πολύ ενδιαφέρουσα είναι η ανάλυση του θέματος από τον έγκριτο συνάδελφο Γ. Χριστοδούλου, σε πρόσφατο βιβλίο του με τίτλο «Τρεις μελέτες για το Κυπριακό»).

Ο ίδιος ο κ. Χριστόφιας άλλωστε, είναι που διακηρύττει ότι πρέπει να δεχτούμε τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία «με ό,τι αυτή συνεπάγεται». Και μάλλον δεν είναι τυχαίο το ότι, αντί να ξεκινά μία εκστρατεία ενημέρωσης του λαού για τα αναφαίρετα ατομικά δικαιώματα των πολιτών ή για το δικαίωμα ισότητας και ειρηνικής συνύπαρξης και συμβίωσης σε μία πολυπολιτισμική κοινωνία, ξεκινά μία εκστρατεία για προώθηση στο κοινό της «διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας», όπως ο ίδιος την αντιλαμβάνεται.

Στο δίλημμα όμως που θέτει ο κ. Χριστόφιας «Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία ή Διχοτόμηση», θα επιχειρηθεί μία απάντηση, με τρία ερωτήματα:

1) Ποιος θα είναι ο πολιτιστικός χαρακτήρας της υπό δημιουργία βόρειας πολιτείας; Θα λειτουργούν τα χωριά, οι πόλεις και οι περιοχές μας όπως πριν το 1974 ή θα δημιουργήσουμε νέες κοινότητες εγκλωβισμένων, νέες διασκορπισμένες απομονωμένες μειονότητες που θα ζουν καθημερινά όχι μόνο με τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας, αλλά με τους έποικους (μεγάλο ποσοστό των οποίων, έχει ήδη ο κ. Χριστόφιας αποδεχτεί), τους Γκρίζους Λύκους και τους πρώην μουτζαχίντ της ΤΜΤ, οι οποίοι και θα είναι εξ’ ορισμού οι διοικούντες τη βόρεια πολιτεία; Θα είναι ή δε θα είναι δηλαδή, η κυπριακή περιφέρεια διαιρεμένη σε δύο εθνικές ζώνες, όπως συμβαίνει σήμερα;

2) Πως θα επιστρέψουν πίσω οι εκτοπισμένοι μας ή τα παιδιά τους ή έστω θα επιτρέπεται η ελεύθερη εγκατάσταση και απόκτηση περιουσίας, από τη μεγάλη ελληνική πλειοψηφία του νησιού, σε μία περιοχή που θα πρέπει να είναι σε επίπεδο πληθυσμού και γαιοκτημοσύνης πλειοψηφικά τουρκική; Συνεπώς, πόσο αλλάζει η σημερινή κατάσταση; Με το να πάμε από το «κανένας» σε «κάποιοι λίγοι»;

3) Η διαίρεση της Κύπρου σε δύο γεωγραφικά εθνικές περιοχές (κάτι το οποίο δεν έχει ιστορικό έρεισμα, αλλά μόνο έρεισμα τις κατοχικές κάννες του Αττίλα), όπως θα προκύψει de jure με τη «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με ό,τι αυτή συνεπάγεται», δε συνιστά φυλετικό διαχωρισμό ή μάλλον καλύτερα φυλετική διχοτόμηση τύπου απαρτχάιντ; Πόσο διαφέρει αυτό από το σημερινό εθνικό διαχωρισμό που η Τουρκία επιβάλλει;

Τι προτείνει δηλαδή ο κ. Χριστόφιας και οι συν αυτώ; Να αντικαταστήσουμε τη διχοτόμηση με μια άλλη διχοτόμηση; Αυτό είναι που επιδιώκουμε ο κυπριακός ελληνισμός να πετύχουμε με τη Λύση; Συγνώμη κ. Πρόεδρε, αλλά διχοτόμηση, δε θα πάρουμε!

Αυθαίρετα συμπεράσματα από ένα επώνυμο οπαδό της πολιτικής Χριστόφια

2010-01-03T05:18:00.000-08:00

Ο δημοσιογράφος κ. Κώστας Γεννάρης, δημόσιος υποστηρικτής του κ. Χριστόφια, έχει δημιουργήσει και αυτός το δικό του ιστολόγιο, προβάλλοντας τις πολιτικές του θέσεις.

Σε ένα πρόσφατο άρθρο του, ημερομηνίας 29/12/2009, κατηγορεί τα κόμματα ΕΔΕΚ και ΔΗΚΟ, ότι προσπαθούν να θέσουν το Δ. Χριστόφια υπό επιτήρηση, με αφορμή την πρόταση Μαυρονικόλα για αποχώρηση ΔΗΚΟ-ΕΔΕΚ από την κυβέρνηση και συνεπακόλουθη παραίτηση του Δ. Χριστόφια. Ο Δ. Χριστόφιας, όπως συνάγεται από τα γραφόμενα του κ. Γεννάρη πρέπει να "τους αντιμετωπίσει αποτελεσματικά και αποφασιστικά" και να αφεθεί ελεύθερος να προχωρήσει προς τη λύση (ως σαν να είναι υπεύθυνοι για τη μη λύση το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕΚ και όχι ο κατοχικός Αττίλας και οι ναζιστικές απαιτήσεις του).

Για να στηρίξει τη θέση του ο κ. Γεννάρης, χρησιμοποιεί ένα υπεραπλουστευτικό επιχείρημα. Ο λαός λέει ο κ. Γενάρης, απέρριψε την πολιτική Παπαδόπουλου, αποκλείοντάς τον από Πρόεδρο της Δημοκρατίας (βεβαίως, αυτό το επιχείρημα το χρησιμοποιούν και άλλοι).

Το λογικά αντιφατικό επιχείρημα αυτό όμως παραβλέπει πολλές πραγματικότητες. Όπως τις ακόλουθες:

1) Υπάρχουν δύο γύροι προεδρικών εκλογών. Ο κ. Χριστόφιας δεν εκλέγηκε Πρόεδρος από τον πρώτο γύρο. Απλά πέρασε στο δεύτερο γύρο, με τον κ. Κασουλίδη, εξασφαλίζοντας ένα ποσοστό μερικών μονάδων περισσότερων από το ποσοστό που πήρε ο Τ. Παπαδόπουλος. Ο κ. Χριστόφιας εξελέγη Πρόεδρος, αφού εξασφάλισε πρώτα την πολιτική υποστήριξη του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ, παρέχοντας συγκεκριμένες γραπτές δεσμεύσεις προς τις ηγεσίες των δύο αυτών κομμάτων (είναι δυνατόν να το αγνοεί αυτό ο κ. Γενάρης;). Άρα, είτε ο κ. Γενάρης το δέχεται,είτε όχι, ο κ. Χριστόφιας έχει συγκεκριμένες γραπτές υποχρεώσεις προς τα δύο συγκυβερνώντα κόμματα.

2) Ο κ. Χριστόφιας, σε κάθε περίπτωση δεν εκλέγηκε Πρόεδρος προτάσσοντας τη σημερινή του υποχωρητική πολιτική, αλλά με πομπώδεις διακηρύξεις για "δίκαιη λύση" (αυτό ήταν το κύριο προεκλογικό του σύνθημα) και εφαρμογή (και όχι εγκατάλειψη όπως έπραξε) της "συμφωνίας της 8ης Ιουλίου".

3) Για την υποστήριξη κομμάτων και υποψηφίων σε προεδρικές εκλογές, είναι γεγονός ότι είναι ένας βασικός παράγοντας, οι θέσεις τους στο Κυπριακό (γι' αυτό άλλωστε και οι θέσεις όλων σε καιρό εκλογών γίνονται διεκδικητικότερες), αλλά δεν είναι ούτε ο μόνος, ούτε πολλές φορές ο κύριος (παίζουν ρόλο οι διαπροσωπικές σχέσεις, οι γνωριμίες, η παραδοσιακή κατάταξη σε "αριστερούς-δεξιούς", το ποιος έχει "βοηθήσει" για ένα διορισμό ή προαγωγή, η ποδοσφαιρική ομάδα κ.α.).

Για παράδειγμα υπήρχαν πολλές προσωπικότητες που συντάχθηκαν μεν με τον Πρόεδρο Παπαδόπουλο υπέρ του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα , αλλά στις προεδρικές εκλογές, έκαναν επιλογή (και δούλεψαν υπέρ) άλλου υποψηφίου, είτε του κ. Χριστόφια, είτε του κ. Κασουλίδη (π.χ. Κώστας Γουλιάμος, Άκης Παπασάββας, Πρόδρομος Προδρόμου, Χριστόδουλος Χριστοδούλου, Ουράνιος Ιωαννίδης κ.α.).

Οι απόψεις των πολιτών στο Κυπριακό, όχι μόνο δε βρίσκονται σε αρμονία, αλλά βρίσκονται σε μεγάλη διάσταση από τις επιλογές τους σε βουλευτικές και προεδρικές εκλογές. Αυτό φαίνεται και από τη θέση που παίρνουν οι πολίτες σε σχέση με τη λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Ενώ δηλαδή στις έρευνες τάσσονται εναντίον, σε εκλογικές αναμετρήσεις, δεν υπάρχει σήμερα καμία πολιτική δύναμη που να τάσσεται εκ προοιμίου ενάντια σε αυτή τη μορφή κρατικής δομής.

H ψήφος πολιτών σε κάποια κόμματα, δε σημαίνει αυτόματα ότι επιδοκιμάζουν τις επιλογές των εν λόγω κομμάτων στο Κυπριακό. Η διάσταση στην οποία βρέθηκε το ΑΚΕΛ με τους ψηφοφόρους του το 2004, όταν ο κομματικός μηχανισμός υπαναχώρησε από την αρχική του τοποθέτηση υπέρ του ΝΑΙ, φοβούμενος την οργή της κομματικής βάσης, θα έπρεπε να προβληματίσει ιδιαίτερα (όχι μόνο πριν τις εκλογές του 2008, αλλά και μετά), όχι μόνο τον κ. Γεννάρη, αλλά και την ίδια την κυβέρνηση, τη σημερινή "υπαρκτή πολιτική" της οποίας, ο κ. Γεννάρης υποστηρίζει, με πάθος μεν, αλλά με ανεπαρκή και αυθαίρετα δεδομένα δε.

Αντιπρόσωποι ή "Δάσκαλοι του λαού";

2010-01-02T06:29:00.000-08:00

Επί σταλινικής διακυβέρνησης, ο Ιωσήφ Στάλιν είχε αναγορευτεί σε «Δάσκαλο του Λαού» (όπως αναφέρεται και στο ενδιαφέρον βιβλίο του οξφορδιανού καθηγητή Ρωσσικής Ιστορίας Robert Service με τίτλο «Σύντροφοι: Η παγκόσμια ιστορία του Κομμουνισμού" Εκδόσεις Ψυχογιός) . Ως αποκλειστικός κάτοχος του Ορθού και της Αλήθειας, ο Ι. Στάλιν αποφάσιζε τι ήταν ιδεολογικά ή πολιτικά ορθό και ο ρωσσικός λαός έπρεπε να ακολουθήσει. Ο σταλινικός παντογνωστισμός είχε το παπικό αλάθητο για τα πάντα. Ενδεικτικό είναι το ότι επέβαλλε μέχρι και την απόρριψη της θεωρίας της σχετικότητας του Άινσταιν!

Σχεδόν 70 χρόνια μετά το θάνατο του Στάλιν και 20 χρόνια μετά τη πτώση του "υπαρκτού σοσιαλισμού", οι εν λόγω πρακτικές, δυστυχώς παραμένουν ζωντανές. Όπως φαίνεται άλλωστε και με την πρόσφατη εκστρατεία προώθησης της λύσης διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας στον Κυπριακό λαό.

Μέχρι σήμερα, οι υποστηρικτές της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας ως λύσης του Κυπριακού, ισχυρίζονταν ότι η εν λόγω λύση επιδοκιμαζόταν με τη δική τους υπερψήφιση σε βουλευτικές και προεδρικές εκλογές.

Σήμερα όμως, η κυβέρνηση Χριστόφια, ομολογεί ότι οι πολίτες ουδέποτε δεν επιδοκίμασαν τη ΔΔΟ, εξού και ξεκινά εκστρατεία ενημέρωσης των πολιτών.

Είναι όντως μία δυσκολοχώνευτη για κάποιους, αλλά αναντίρρητη πραγματικότητα: ο λαός μας δεν αποδέχτηκε ποτέ τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία.

Αυτό ενισχύεται και από τα ακόλουθα:

1)Σε πρόσφατη δημοσκόπηση (όπως και σε πολλές άλλες), φάνηκε ότι η πλειοψηφία του Κυπριακού λαού επιθυμεί λύση ενιαίου κράτους.

2)Η μόνη μορφή Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας που παρουσιάστηκε στο λαό, δηλαδή το Σχέδιο Ανάν το 2004, απορρίφθηκε πανηγυρικά.

Δημοκρατία σημαίνει να υπερισχύει η λαϊκή βούληση. Δημοκρατία είναι το πολίτευμα στο οποίο η εξουσία πηγάζει και ασκείται από το λαό, είτε άμεσα, είτε μέσω αντιπροσώπων. Ο λαός επιβάλλει στην ηγεσία και στους αντιπροσώπους του τη δική του βούληση και όχι το αντίστροφο.

Συμβαδίζει με τη δημοκρατία η προσπάθεια επιβολής εκ "των άνωθεν" μίας λύσης, που ο λαός μας, διαπιστωμένα πλέον, την απορρίπτει; Δεν πρέπει να εκφράζουν οι εκλελεγμένοι μας άρχοντες τη βούληση του λαού αντί ο λαός, μέσω διαδικασιών πλύσης εγκεφάλου να υιοθετεί την άποψη μίας ολιγαρχίας;

Δεν θα έπρεπε, εφόσον η βούληση του κυπριακού λαού, είναι η συνέχιση του ενιαίου κράτους και η ενιαιοκρατική δομή ως κρατική δομή μετά τη λύση του Κυπριακού, να εκφράζει η ηγεσία αυτή την επιθυμία αντί να την αντιστρατεύεται ετσιθελικά; Είναι τελικά αντιπρόσωποι του λαού οι σημερινοί κυβερνώντες, ή μήπως νεοσταλινικοί «Δάσκαλοι του Λαού»;

Κι εμείς δυσκολευόμαστε κ. Μπίσκι

2009-12-29T05:10:00.000-08:00

«Δεν μπορώ να το εξηγήσω στη Γερμανία. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να πιστέψουν ότι υπάρχει τουρκικός και βρετανικός στρατός στην Κύπρο».

Αυτή τη δήλωση έκανε πρόσφατα ο κ. Λόταρ Μπίσκι, Πρόεδρος της Αριστεράς στο Ευρωκοινοβούλιο.

Η αναφορά του κ. Μπίσκι, οφείλει να μας προβληματίσει και να μας κάνει να θέσουμε στους εαυτούς μας τα ακόλουθα ερωτήματα:

1) Γιατί ενώ δεν μπορεί να βρει κατανόηση από τη διεθνή κοινή γνώμη, η διατήρηση τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο, εμείς αποδεχόμαστε στην πράξη τη θέση του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών, ότι η τύχη των τουρκικών στρατευμάτων θα κριθεί στο τέλος της διαδικασίας επίλυσης του Κυπριακού;

2) Γιατί δε διεκδικούμε άμεση και άνευ όρων άρση του αναχρονισμού της παραμονής τουρκικών αλλά και βρεττανικών στρατευμάτων σε ένα ανεξάρτητο κράτος;

3) Γιατί υποβαθμίζουμε το Κυπριακό σε ένα δικοινοτικό ζήτημα, όταν τόσο για λόγους ουσίας, όσο και για λόγους επικοινωνίας, οφείλουμε να προβάλλουμε διεθνώς την κατοχική του διάσταση;

4) Πόσο συχνά χρησιμοποιείται η λέξη "κατοχή" από τους κυβερνώντες σε διεθνείς επαφές;

5) Πόσο συχνά οι κυβερνώντες προβάλλουν σε ξένους συνομιλητές το αίτημα για άμεση απόσυρση του στρατού κατοχής;

6) Γιατί αποδεχόμαστε να προσερχόμαστε σε διαπραγματεύσεις υπό τη σκιά και τις κάνες των όπλων της κατοχής;

7) Γιατί μια χώρα που κατέχει τη μισή μας πατρίδα συνεχίζει ανεμπόδιστα την ενταξιακή της πορεία στη σύγχρονη ευρωπαϊκή οικογένεια;

8)Γιατί εν έτει 2009, επιτρέπεται σε μια χώρα που διατηρεί συνεχώς μία εχθρική προς τα συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας στάση και που δεν έχει τηρήσει τις υποχρεώσεις της προς τη Δημοκρατία για εγγύηση της έννομης τάξης του 1960, διατηρεί ακόμη στρατιωτικές βάσεις στο νησί μας;

Αγαπητέ κ. Μπίσκι, δεν είστε μόνος. Δε δυσκολεύεστε μόνο εσείς να δώσετε (λογικές) εξηγήσεις.

Έγγραφα Ντάουνερ: ένα ακόμη μεγάλο σκάνδαλο περνά στην αφάνεια

2009-12-27T07:51:00.000-08:00

Πριν λίγο καιρό διέρρευσαν χιλιάδες σελίδες εσωτερικών εγγράφων της ομάδας των Ηνωμένων Εθνών που συμμετέχει στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό. Το περιεχόμενο αρκετών από τα έγγραφα είναι συνταρακτικό. Πολιτικοί και άλλοι παράγοντες φακελώνονται παράνομα. Δημοσιογράφοι, πολιτικοί, σύμβουλοι, κομματάρχες, φαίνονται να εμπλέκονται σε ύποπτες συναντήσεις ή και συνομιλίες με τους εκπρόσωπους των Η.Ε., οι οποίες αντιστρατεύονται τη λαϊκή βούληση, όπως αυτή εκφράστηκε το 2004, αλλά και ενίοτε, τα ίδια τα συμφέροντα της πατρίδας μας. Άτομα με αυξημένη επίδραση στο πολιτικό γίγνεσθαι, παρουσιάζονται από την ίδια την ομάδα Ντάουνερ ως «πληρεξούσιοί της» που «μεταφέρουν μηνύματά της». Η ομάδα, φαίνεται επίσης, αντί υποβοηθητικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις, όπως μας παρουσιαζόταν από τους επαϊόντες της διαπραγματευτικής μας ομάδας μέχρι σήμερα, ρόλο υπονομευτικό της πλευράς μας και ευνοϊκό προς ικανοποίηση των τουρκικών απαιτήσεων.

Πολλά είναι τα συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν από αυτά τα έγγραφα. Και πολλοί είναι που πρέπει να κληθούν να λογοδοτήσουν (όπως π.χ. οι κ. Κάρογιαν, Αναστασιάδης, Χριστόφιας και Τσιελεπής). Το κρισιμότερο όμως όλων, είναι ότι η ομάδα Ντάουνερ, δεν έχει κανένα πλέον κανένα εχέγγυο αντικειμενικότητας.

Να σημειωθεί ότι το περιεχόμενο των εγγράφων δεν έχει διαψευστεί από κανέναν αρμόδιο η αναφερόμενο σε αυτά.

Το ότι, όχι μόνο δε ζητήθηκαν από τη διαπραγματευτική μας ομάδα διευκρινίσεις από οποιονδήποτε (άλλωστε αν ζητούσαν εξηγήσεις από άλλους θα έπρεπε να λογοδοτούσαν και οι ίδιοι), αλλά και το ότι η ομάδα Ντάουνερ παραμένει στην Κύπρο ανενόχλητη να ασκεί τον επικίνδυνο και αντίθετο με τα συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας ρόλο της στις διαπραγματεύσεις, είναι ενδεικτικό εγγενών αδυναμιών και αθεράπευτων ασθενειών του πολιτικού μας συστήματος. Τα όσα αποκαλύπτει μάλιστα ο ακαδημαϊκός Κ. Μαυρίδης για τον τρόπο αντιμετώπισης των εγγράφων από τους ανθρώπους του Προέδρου, σε πρόσφατο άρθρο του με τίτλο « Με τέτοια διαπραγμάτευση είμαστε χαμένοι», είναι συγκλονιστικά.

Θα αναμέναμε, αν όχι από την κυβέρνηση και τους εμπλεκόμενους σε αυτό το πρωτοφανές σκάνδαλο, τουλάχιστον από αυτούς που «βγαίνουν καθαροί» από τα εν λόγω έγγραφα (όπως η ηγεσία του ΔΗΚΟ πλην του Προέδρου του και η ηγεσία της ΕΔΕΚ, του ΕΥΡΩΚΟ και των Οικολόγων), ότι θα ζητούσαν και πολιτικές ευθύνες από εμπλεκόμενους και σίγουρα ότι θα ζητούσαν την αποπομπή ολόκληρης της αντικυπριακής ομάδας Ντάουνερ ως personae non gratae.

Δυστυχώς όμως, ένα ακόμη σκάνδαλο τεραστίων διαστάσεων, ίσως το μεγαλύτερο που είχαμε ποτέ σε σχέση με το κυπριακό, πήρε τη θέση που παίρνουν σχεδόν όλα τα μεγάλα πολιτικά σκάνδαλα στην Κύπρο. Αφού γίνει λίγος πρόσκαιρος θόρυβος, αφού βγουν λίγα πράγματα στην επιφάνεια, επικρατεί σιωπή και λήθη και εννοείται ότι σχεδόν κανένας δε λογοδοτεί και κανένας δεν πληρώνει κανένα τίμημα.

Με εξαίρεση το μόνιμο (παθητικό και υπερανεκτικό) θύμα των οποιωνδήποτε σκανδάλων, διαπλοκών και ατασθαλιών στον τόπο μας: τον κυπριακό λαό, εις βάρος του οποίου δρομολογούνται εξελίξεις, οι οποίες όπως φαίνονται από τα ίδια τα έγγραφα στα οποία η κυβέρνησή μας δε δίνει δυστυχώς καμία σημασία, είναι από επικίνδυνες μέχρι και καταστροφικές.

Αποστέλλεται για δημοσίευση

Επιλέγουμε τη ζωή!

2009-12-22T03:53:00.000-08:00

Οι δηλώσεις του κ. Άντρου Κυπριανού για προσπάθειες "φυσικής εξόντωσης του Προέδρου Χριστόφια" από διάφορα blogs και σατιρικές εφημερίδες, είναι τουλάχιστον αστείες.

Όσοι παρακολουθούμε blogs και σατιρικά έντυπα, απολαμβάνουμε σε μεγάλο βαθμό, την ένταση των κειμένων τους που τιμούν την ελευθερία της έκφρασης, έστω κι αν αυτή βρίσκεται κάποτε στην κόψη του ξυραφιού.

Η κριτική που ασκούν τα συγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης στον Πρόεδρο Χριστόφια, είναι όντως έντονη, κάποτε και υπερβολική, αλλά σίγουρα, όχι αδικαιολόγητη. Μακάρι να ασκούσαν την οφειλόμενη κριτική στον κ. Χριστόφια, κόμματα και πολιτικοί φορείς, οι οποίοι διαπνεόμενοι πολλές φορές από ένα άκρατο συντηρητισμό και από ανάγκη πολιτικής επιβίωσης σε ένα παράξενο πολιτικό σύστημα, δεν αναλαμβάνουν το βάρος των ευθυνών τους και αφήνουν επώνυμους και ανώνυμους αρθρογράφους να εκφράσουν αυτό που οι ίδιοι δεν τολμούν.

Η διακυβέρνηση Χριστόφια είναι φρικτή για την πατρίδα μας. Μονομερείς και επικίνδυνες οι υποχωρήσεις της στο Κυπριακό, αυταρχική η νοοτροπία της απέναντι στους πολίτες, έκδηλη η έλλειψη σεβασμού σε συνεργάτες και σε άτομα που προσέφεραν τα μέγιστα στην Κυπριακή Δημοκρατία (όπως ο Β.Λυσσαρίδης και ο αείμνηστος Πρόεδρος Τ. Παπαδόπουλος).

Αν όντως διακυβεύεται η επιβίωση και η συνέχεια της ύπαρξης κάποιου στην Κύπρο, δεν είναι του κ. Χριστόφια. Δεν είναι ο κ. Χριστόφιας που απειλείται με "φυσική εξόντωση", αλλά ο ίδιος ο κυπριακός ελληνισμός.

Αυτόν είναι που ενθαρρύνουν να προσυπογράψει την καταδίκη του σε αφανισμό, μέσω ενός κακού, διχοτομικού Σχεδίου λύσης. Ενός Σχεδίου που οδηγεί από την προτεκτορατοποίηση της Κύπρου στη σταδιακή πλήρη τουρκοποίηση του νησιού. Αυτό είναι το Σχέδιο που κυοφορείται στις διεξαγόμενες διαπραγματεύσεις. Αυτό το Σχέδιο που απορρίψαμε το 2004 και το οποίο, δυστυχώς, αυθαίρετα επαναφέρεται από την ομάδα Ντάουνερ, με την ανοχή της ομάδας Χριστόφια, σήμερα.

Στο κάλεσμά όμως των κυβερνώντων για ομαδική αυτοκτονία, οφείλουμε, όσοι ακόμη πιστεύουμε στα ιδανικά της ελευθερίας, της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, να τους καλέσουμε σε ένα ομαδικό αγώνα επιβίωσης. Σε ένα αγώνα για την απελευθέρωση της πατρίδας μας και τη συνέχιση της ύπαρξης του κυπριακού Ελληνισμού στην Κύπρο μας.

Δεν επιλέγουμε το θάνατο. Επιλέγουμε τη ζωή!

Να διορθώσουμε τα μεγάλα μας λάθη

2009-12-18T23:58:00.000-08:00

Καθώς οδεύουμε προς ένα νέο δημοψήφισμα, με μια «λύση» που πόρρω απέχει από τις διαχρονικές προσδοκίες του λαού μας για απαλλαγή από την κατοχή και τα παράγωγά της, οφείλουμε να ψάξουμε τι πήγε λάθος.

Πως καταλήξαμε, από την απαίτησή μας για δίκαιη επίλυση του Κυπριακού, να επαιτούμε σήμερα για μία φυλετικά διαχωριστική λύση, για παράξενα μορφώματα άσκησης εξουσίας, για σοβαρές εκπτώσεις στο δικαίωμα ιδιοκτησίας, για νομιμοποίηση μεγάλου αριθμού εποίκων και για χίλια άλλα αδιανόητα;

Μετά την εισβολή του 1974, 3 ήταν τα κύριά μας λάθη:

1) η ανταλλαγή πληθυσμών, η οποία και εδραίωνε το διαχωρισμό

2) η σύναψη αρχικά και η επιμονή μετέπειτα στις συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου, τις οποίες από ύστατη υποχώρηση μετατρέψαμε σε σημαία και

3) οι δικοινοτικές συνομιλίες (οι οποίες και δίνουν άλλοθι στην κατοχική Τουρκία)

Πέραν όμως των κυρίων αυτών λαθών μας, πέραν και των εγγενών κοινωνικών μας "ασθενειών" που έμμεσα συνέδραμαν στον πλήρη ιδεολογικό εκτροχιασμό μας, η ιστορία έχει ήδη καταγράψει και την αυτοχειριαστική ακύρωση 5 μεγάλων πλεονεκτημάτων που μπορούσαν να στηρίξουν μία ολοκληρωμένη στρατηγική πιέσεων προς την Τουρκία και απαλλαγής μας από την κατοχή (μιλάμε δηλαδή, για σωρεία άλλων λαθών). Συγκεκριμένα:

1) η μη αξιοποίηση της Ομογένειας. Αντιφατικά μηνύματα προς αυτήν, έλλειψη συντονισμού με τα ΥΠΕΞ Κύπρου και Ελλάδας, υποστελεχωμένες διπλωματικές αντιπροσωπείες και κατάργηση του Υφυπουργείου Αποδήμου Ελληνισμού, όταν μάλιστα είχε συσταθεί και Συμβούλιο Αποδήμου Ελληνισμού, το οποίο επίσης δεν αξιοποιήθηκε.

2) η σταδιακή ακύρωση του Δόγματος Ενιαίου Αμυντικού Χώρου. Το οποίο θα μας θωράκιζε αμυντικά, θα μας παρείχε ασφάλεια και αυτοπεποίθηηση και θα ενίσχυε τη διαπραγματευτική μας θέση.

3) η μη αξιοποίηση των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Τις αποφάσεις του, δεν τις προέταξε η ηγεσία μας σε επαφές και διαπραγματεύσεις, δεν διεκδίκησε την υλοποιήσή τους στα πολιτικά όργανα του ΣτΕ και άφησε ως παθητικός θεατής, την Τουρκία επί χρόνια να υπερστελεχώνει το Συμβούλιο της Ευρώπης και την αντιπροσωπεία της στο Στρασβούργο και να ασκεί lobbying. Αποτέλεσμα: υποθέσεις μας έμειναν στα ράφια, η κρίση του Δικαστηρίου νοθεύτηκε από πολιτικά κριτήρια και σκοπιμότητες και σήμερα απορρίπτονται ακόμη και αυταπόδεικτες υποθέσεις αγνοουμένων μας και το προηγούμενο της υπόθεση Λοϊζίδου κινδυνεύει να εξοστρακιστεί.

4) η αναξιοποίητη ένταξή μας στην Ε.Ε., η οποία από «καθαρή ένταξη» κατάντησε «ένταξη με ουρές» με την Τουρκία να ακολουθεί ως υποψήφιο μέλος και μετά να της δίνεται και πράσινο φως στις ενταξιακές της διαπραγματεύσεις. Για να φτάνουμε στη σημερινή κυβέρνηση, η οποία, χωρίς να επιμένει καν στις ελάχιστες προϋποθέσεις που τέθηκαν προς την Τουρκία (και μάλιστα η λογική της προηγούμενης κυβέρνησης, ήταν να χτίσουμε σε αυτές, θέτοντας στη συνέχεια και άλλες), να ανάβει το πράσινο φως, απαλλάσσοντας (από ότι φαίνεται οριστικά) την Τουρκία από την όποια πίεση θα μπορεί να είχε για να προβεί σε παραχωρήσεις στο Κυπριακό.

5) η κατ’ ουσία κατάργηση της διαφώτισης. Ένα μεγάλο μέσο επίτευξης των στόχων μας,. θα ήταν η παρουσίαση του Κυπριακού ως σωρεία εγκλημάτων της Τουρκίας. Σήμερα, με την Τουρκία να κάνει συνεχή διαφώτιση προς την αντίθετη κατεύθυνση, μετατραπήκαμε –και όχι μόνο σε πολιτικές ηγεσίες του εξωτερικού, αλλά και στην κοινή γνώμη- από κατήγορους σε άδικα κατηγορούμενους.

Αντί λοιπόν να υιοθετούμε την προπαγάνδα της Τουρκίας και των προστατών της ότι την κατοχή την έχουμε γιατί δήθεν «δε θέλουμε λύση» και αντί να προσπαθούμε ανεγκέφαλα να δρέψουμε τους καρπούς των λαθών μας, ας προβούμε σε μια σοβαρή αυτοκριτική. Να διορθώσουμε τα λάθη μας, να επαναχαράξουμε στρατηγική, να αλλάξουμε πορεία επανατοποθετώντας το κυπριακό σε αντικατοχική βάση, να επαναφέρουμε στη ζωή τα πλεονεκτήματά μας και να προσπαθήσουμε να πετύχουμε, αυτό που κάθε σύγχρονος άνθρωπος δικαιούται να έχει: την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματά του.

Δημοσιεύθηκε στις 24/12/2009 στο Φιλελεύθερο

2,94%

2009-12-01T00:22:00.001-08:00

Ειρωνικό. Σάββατο βράδυ, η αιώνια κολλητή σου, που ανέχθηκε το βάρος της φιλίας σου και τις χιλιάδες των μεταπτώσεών σου για 14 χρόνια, σου έβαλε να δεις μια βιντεογραφημένη από την ίδια κασέττα απ' τα παλιά. Είδες τα πανηγύρια του ΑΓΩΝΑ, αυτούς που φυγομάχησαν, αλλά κι εκείνον το χοντρούλλη που μίσησες και αγάπησες και ξαναμίσησες και ξαναγάπησες και που πρόωρα έφυγε πριν λίγο καιρό.

Ανάμεσα στα υπόλοιπα, είχε και σκηνές από τις βουλευτικέςεκλογές του 1996 στην Ελλάδα.

Τις θυμάσαι καλά. Ήταν οι εκλογές που έκανε ο Σημίτης στο όνομα των μαρτύρων της Κύπρου μας ("μέχρι κι εκλογές κάνουν στο πτώμα σου ρε φίλε"). Σε κείνες τις εκλογές, τότε εσύ καφρίλα αριστερός (τότε που δεν ήξερες πως βγαίνει το ψωμί), το Σημίτη και την υποχωρητικότητά του δεν την άντεχες και υποστήριξες Τσοβόλα. Είχες πάει και με κυπριακή σημαία στο συλλαλητήριο του ΔΗΚΚΙ στην Αριστοτέλους. Και ο Τσοβόλας μπήκε στη βουλή.

Όμως εκείνο το βράδυ, το θυμάσαι ότι στενοχωρήθηκες. Γιατί η Πολιτική Άνοιξη, για 0,06% (το όριο ήταν 3) δεν μπήκε. Το ένιωθες ότι δε θα έμπαινε. Αφού την είχαν κόψει τελείως οι μεγαλοκαναλάρχες της διαπλοκής. Και κάπου εκεί έπεσαν και οι τίτλοι τέλους για εκείνο το αξιοπρεπές κόμμα με τις σπουδαίες θέσεις στα εθνικά θέματα. Λίγα χρόνια μετά θα έπεφταν και οι τίτλοι τέλους για το κόμμα του Δ. Τσοβόλα.

Νόμιζες ότι η πολιτική πλέον δεν έχει θέση για τους Τσοβόλες και τους Σαμαράδες. Για τους ιδεολόγους που υπερασπίζονται πρώτα ιδέες και μετά την πάρτη τους. Που λεν όχι στο σίγουρο και ξεκινούν κάτι από την αρχή.

Ο Τσοβόλας κλείστηκε πια στο γραφείο του. Πλέον την ψυχή του την έχει κλέψει η νομική επιστήμη και η μάχιμη δικηγορία, αυτή η βδέλλα που μας ρουφά ολοκληρωτικά και που κάποιοι ανόητοι δεν μπορούν ποτέ να εκτιμήσουν, αναμασώντας αλόγιστα το "κλέφτες-ψεύτες-δικηγόροι". Κανείς απ' 'εξω δεν ξέρει το άγχος και την ψυχική καταπόνηση του συνειδητοποιημένου μάχιμου δικηγόρου.

Και ξαφνικά βλέπεις το Σαμαρά να επανέρχεται: ευρωβουλευτής, Υπουργός και σαν άλογο που καλπάζει να γίνεται αρχηγός του κόμματος από όπου έφυγε. Και το καλύτερο: το κάνει, χωρίς να θυσιάσει τις θέσεις του στα εθνικά θέματα. Μπορεί να ανέχτηκε πολλά, να κατάπιε πολλά, αλλά πέρασε στην αντεπίθεση. Και κέρδισε.

Χαμογελάς. Τα μάτια σου γεμίζουν από συγκίνηση. Εκείνη η ιστορική αδικία του 2.94%, εκείνος ο πολιτικός αποκλεισμός αυτού του μεγάλου άνδρα, αποκαθίστανται 13 χρόνια μετά.

Πολλοί μας πούλησαν Αντώνη. Πολλοί μας πρόδωσαν. Κι ελάχιστοι μας έδωσαν όραμα κι ελπίδα. Όλως παραδόξως, μας κάνεις εμάς που μεγαλώσαμε με τις σημαίες του ΠΑΣΟΚ στο σπίτι μας, να δηλώνουμε πλέον υποστηρικτές της Νέας Δημοκρατίας.

Μπορεί να είσαι αρχηγός των πολλών πια αλλά ιδεολογικά, σε ικετεύω, μείνε με τους ελάχιστους.Με αυτούς που δε μας πρόδωσαν.

Ξαναχαμογελάς. Φέρνεις στο νου δύο λέξεις: "ελπίδα" και "αξιοσύνη". Και μόνο που τις ψέλλισε πολιτικός είναι μεγάλο πράγμα.

Αναίδεια και συνενοχή

2009-11-18T00:07:00.000-08:00

Εδώ και 15 μέρες περίπου, έχει βγει στη δημοσιότητα ένα συνταρακτικό έγγραφο. To περιεχόμενο ενός από τα έγγραφα της ομάδας Downer, που έχει δημοσιευθεί σε κάποια blogs του διαδικτύου και σε κάποιες ημερήσιες εφημερίδες, αναφέρεται σε μια συνομιλία του Alexander Downer με τον Πρόεδρο του ΔΗΚΟ και Πρόεδρο της Βουλής Μάριο Κάρογιαν τον Ιανουάριο του 2009. Σύμφωνα με το έγγραφο αυτό, ο κ. Κάρογιαν φέρεται να χαρακτηρίζει συναγωνιστές του στην ηγεσία του ΔΗΚΟ ως απορριπτικούς, να συγχαίρει τον κ. Downer για την «καλή δουλειά που κάνει» και το χειρότερο: να διαβεβαιώνει τον Downer ότι η βάση του ΔΗΚΟ δεν είναι απορριπτική και ότι θα ακολουθήσει την ηγεσία σε ένα δημοψήφισμα.

Έχουμε δηλαδή μια έστω έμμεση υπόσχεση, πριν τη διεξαγωγή οποιουδήποτε δημοψηφίσματος και εν μέσω μίας διαπραγμάτευσης, ότι το ΔΗΚΟ, θα πει ΝΑΙ στο δημοψήφισμα.

Θα αναμέναμε ότι μετά από αυτές τις αποκαλύψεις, που εγείρουν ένα σοβαρότατο πολιτικό ζήτημα, ο Μάριος Κάρογιαν, θα ήθελε να διαψεύσει το έγγραφο ή να θέσει ζήτημα ότι η ομάδα Downer τον συκοφαντεί. Θα αναμέναμε έστω ότι θα ήθελε να δώσει κάποιες εξηγήσεις. Θα αναμέναμε από τους άλλους της ηγεσίας του ΔΗΚΟ ότι θα προέβαιναν σε ένα σχόλιο, σε μια ενέργεια, σε μια έκκληση προς τον αρχηγό του κόμματός τους να δώσει εξηγήσεις. Θα αναμέναμε από αρχηγούς ή βουλευτές άλλων κομμάτων να εγείρουν το θέμα. Κι όμως, τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που γραφόταν αυτό το άρθρο: φύλλο δεν κινήθηκε.

Αντί αυτού, αυτό που μαρτυρήσαμε την περασμένη Δευτέρα 18/11/2009, ήταν με ύφος χιλίων καρδιναλίων, ο Μ. Κάρογιαν, ο οποίος έχει μετατρέψει την πολιτική συναλλαγή και τα προσωπικά ανταλλάγματα σε επιστήμη, να μέμφεται άλλους για «προσωπικές φιλοδοξίες και συμφέροντα, ριάλιτι σόου, προσωπικές ατζέντες» κλπ. Και να εξασφαλίζει και μία τεράστια πλειοψηφία από τα μέλη του Εκτελεστικού Γραφείου του ΔΗΚΟ. Εν μέσω της καθολικής σιωπής όλου του Εκτελεστικού για το έγγραφο Downer το οποίο τον εκθέτει.

Τι άλλο θα μαρτυρήσει η πολιτική ζωή του τόπου; Ως πότε η αναίδεια και η άνομη πολιτική συναλλαγή θα κυριαρχούν στην πολιτική ζωή του τόπου; Και ως πότε κάποιοι πολιτικοί, που θα μπορούσαν να ξεχωρίζουν, να παραμένουν σιωπηλοί, συνένοχοι παθητικοί θεατές των φαινομένων αυτών;

Η πολιτική δυστυχώς, με κάποιες ελάχιστες εξαιρέσεις, έχει γίνει ένα κλειστό club-prive. Για όσους συναλλάσσονται για τον εαυτό τους και για όσους τους ανέχονται.

Στάληκε για δημοσίευση

Εκτεθειμένη η γυναίκα του Καίσαρα

2009-10-15T05:18:00.000-07:00

Σε δημοσίευμά του 15/10/09, με το οποίο απαντά σε δικό μου άρθρο 13/10/09, ο κ. Υπουργός Εσωτερικών, μου αποδίδει αυθαίρετη ερμηνεία των δηλώσεών του σε συνέντευξη στο Φιλελεύθερο ημερομηνίας 4/10/09.

Η απάντησή του δυστυχώς, τον αφήνει ακόμη εκτεθειμένο, παρά τη διακήρυξή του ότι δεν σκόπευε και ούτε σκοπεύει να παραβεί τα νομικά θέσμια του κράτους και τον περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμο.

Συνειδητά, παρά τις δικές του αναφορές στη συνέντευξη και παρά το ότι θα είχα να πω πολλά, δε θα αναφερθώ περαιτέρω στις μεταθέσεις ή στα τεκταινόμενα στο Τμήμα Πολεοδομίας, καθότι χειρίζομαι δύο εκκρεμούσες υποθέσεις στο Ανώτατο Δικαστήριο εναντίον προσωρινών μεταθέσεων, στρεφόμενες εναντίον του Υπουργείου Εσωτερικών, για τις οποίες μάλιστα έχουν εκδοθεί και δύο διατάγματα αναστολής.

Θα αναφερθώ όμως στη δήλωση στη συνέντευξη του κ. Συλικιώτη για μετακίνηση ( εννοεί προφανέστατα μετάθεση και μάλιστα μόνιμη) όλων των Επάρχων, μέχρι το τέλος του χρόνου την οποία και εξήγγηλε διά του Τύπου, υφαρπάζοντας τις αρμοδιότητες της ΕΔΥ. Είναι αρμόδιος ο Υπουργός Εσωτερικών, για να προβεί ο ίδιος στις εν λόγω μεταθέσεις; Γιατί δηλώνει ότι «πολύ σύντομα μέχρι το τέλος του χρόνου, θα μετακινήσω και τους Επάρχους»; Και γιατί αποφεύγει ο κ. Συλικιώτης να δώσει μια συγκεκριμένη απάντηση επί της διά του Τύπου νόσφισης της εξουσίας της ΕΔΥ εκ μέρους του;

Και γιατί δηλώνει ο κ. Συλικιώτης ότι τις προσωρινές μεταθέσεις, που είναι εντός της αρμοδιότητάς του, τις χρησιμοποιεί «σε περιπτώσεις που εξετάζονται καταγγελίες εις βάρος τους, αντί να τίθενται σε διαθεσιμότητα από την εργασία τους» ως «μέτρο αυτοπροστασίας του κράτους»; Δε γνωρίζει ο κ. Συλικιώτης το άρθρο 48(4) του Νόμου, το οποίο προβλέπει προσωρινές μεταθέσεις μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις επείγουσας φύσης; Δε γνωρίζει ότι σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, όπως ισχύει και για προσωρινές μεταθέσεις σύμφωνα με την προσφυγή 917/2002 « η μετάθεση πρέπει να γίνεται καλόπιστα προς ικανοποίηση των αναγκών της υπηρεσίας»; Δε γνωρίζει ότι σύμφωνα με τη νομολογία, το προσφερόμενο διοικητικό μέτρο στην περίπτωση διερεύνησης πειθαρχικού αδικήματος « είναι η διαθεσιμότητα και πως η “προσωρινή μετάθεση”, η "απόσπαση" και "ανάθεση άλλων καθηκόντων" σε σχέση με υπαλλήλους εναντίον των οποίων διερευνώνται κατηγορίες για διάπραξη πειθαρχικού παραπτώματος, είναι μέτρα άγνωστα στο δημοσιουπαλληλικό δίκαιο.» (αυτή η υποβολή υιοθετήθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην προσφυγή 362/98).

Δυστυχώς, αν και δηλώνει ο Υπουργός ότι συμπεριφέρεται σύμφωνα με τους Νόμους του κράτους, οι ίδιες οι δικές του, τελείως αντίθετες με το Νόμο και παπικής νοοτροπίας, δηλώσεις (και από ό,τι φαίνεται από τα λεγόμενά του και συμπεριφορές) τον διαψεύδουν. Και παραφράζοντας τη φράση που τόσο συχνά χρησιμοποιεί ο κ. Υπουργός για τη γυναίκα του Καίσαρα που πρέπει να φαίνεται τίμια, θα ήθελα να του επισημάνω ότι η γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει απλά να φαίνεται και να δηλώνει τίμια, αλλά κυρίως να είναι τίμια. Στην περίπτωση του κ. Συλικιώτη, όμως, η «γυναίκα του Καίσαρα» παραμένει σοβαρά εκτεθειμένη.

ΝΕΟΚΛΗΣ 'Η ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΣ;

2009-10-09T01:05:00.000-07:00

Σε συνέντευξή του στις 4.10.2009, στο Φιλελεύθερο, με τίτλο «είμαι ο Νεοκλής και όχι ο Πάπας», ο κύριος Νεοκλής Συλικιώτης, πολιτικός προϊστάμενος του Υπουργείου Εσωτερικών επί διακυβέρνησης Χριστόφια, ανέφερε επί λέξει τα ακόλουθα: «όταν υπάρχουν καταγγελίες για διάφορα τμήματα του Υπουργείου το πρώτο πράγμα που κάνω και το έκανα σε πολλές περιπτώσεις στο παρελθόν, είναι οι μετακινήσεις υπαλλήλων… δεν πρόκειται για τιμωρητικό μέτρο εναντίον των υπαλλήλων, αλλά για μέτρο αυτοπροστασίας της ίδιας της υπηρεσίας του Κράτους…. Πριν έναν περίπου χρόνο μετακίνησα τους Επαρχιακούς Λειτουργούς της Πολεοδομίας. Θα σας αποκαλύψω και το εξής: πολύ σύντομα μέχρι το τέλος του χρόνου, θα μετακινήσω και τους Επάρχους.»

Με λύπη του ο γράφων, διαπίστωσε ότι οι εν λόγω δηλώσεις του κ. Συλικιώτη πέρασαν απαρατήρητες. Οι συγκεκριμένες δηλώσεις όμως δεν έπρεπε επ’ ουδενί λόγω να μείνουν στο απυρόβλητο, γιατί υποδηλώνουν μια πρωτοφανή, αν όχι για τα χρονικά της Κυπριακής Δημοκρατίας, σίγουρα για τα χρονικά του Υπουργείου Εσωτερικών, περιφρόνηση προς την κείμενη νομοθεσία του Κράτους μας.

Ως είναι γνωστό, η οργάνωση της δημόσιας διοίκησης, καθώς και τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις των υπαλλήλων, διέπονται κυρίως από τον Περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμο. Ο συγκεκριμένος νόμος, δεν προβλέπει μεταθέσεις (είναι φανερό, για όσους γνωρίζουν τα δρώμενα στο Τμήμα Πολεοδομίας, καθώς και από τη φράση του Υπουργού για μετακίνηση Επάρχων) ότι ο Υπουργός όταν αναφέρεται σε μετακίνηση εννοεί μετάθεση.

Οι μεταθέσεις λειτουργών, σύμφωνα με τον Περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμο λαμβάνουν χώρα από την Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας (η οποία πρέπει να είναι και να φαίνεται ένα ανεξάρτητο και αμερόληπτο όργανο). Επιπλέον, οι μεταθέσεις για σκοπούς άλλους από τις ανάγκες της Υπηρεσίας, δηλαδή για σκοπούς διερεύνησης καταγγελιών όπως ο Υπουργός αναφέρει, δεν είναι το προβλεπόμενο από τη νομοθεσία μέτρο. Το μέτρο που προβλέπεται είναι, κατά διακριτική ευχέρεια, η τοποθέτηση σε διαθεσιμότητα.

Δυστυχώς, ο κύριος Υπουργός Εσωτερικών δείχνει να μην αντιλαμβάνεται ότι δεν διοικεί ένα κομματικό μικρομάγαζο ή μια περιφερειακή οργάνωση της νεολαίας του κόμματός του ή έστω μια ελεγχόμενη από το κόμμα του ιδιωτική επιχείρηση. Είναι Υπουργός του μεγαλύτερου και πιο σύνθετου Υπουργείου. Του Υπουργείου, ίσως, το οποίο ασχολείται με τις περισσότερες νομοθεσίες του Κράτους και ούτε μπορεί ούτε δικαιούται να συμπεριφέρεται με τόσο περιφρονητικό, πιθανότατα και ημιμαθή τρόπο προς το Κράτος και τους θεσμούς.

Το χειρότερο δε, είναι ότι ούτε η ΕΔΥ, δηλαδή το αρμόδιο όργανο, τις αρμοδιότητες του οποίου υφαρπάζει δια του Τύπου ο κ. Συλικιώτης, ούτε η ΠΑΣΥΔΥ, ούτε και οι Έπαρχοι στους οποίους ανακοινώνεται διά του Τύπου η μετάθεσή τους μέχρι το τέλος του χρόνου, δεν έχουν, τουλάχιστον μέχρι την ώρα που γραφόταν αυτό το άρθρο, αντιδράσει στις εξωφρενικές και αυταρχικές δηλώσεις του κυρίου Υπουργού, ο οποίος κατά τ’ άλλα θέλει να παρουσιάζεται ως «ο Νεοκλής και όχι ο Πάπας».

Στάληκε στο Φιλελεύθερο για δημοσίευση

Περισσότερο και λιγότερο πατριώτες

2009-09-25T05:34:00.000-07:00

Ο αγωνιστής Βίας Λειβαδάς

Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε ακούσει σε τηλεοπτικές συζητήσεις πολιτικών, να επαναλαμβάνεται η χιλιοειπωμένη φράση «Δεν υπάρχουν περισσότερο και λιγότερο πατριώτες».

Αυτές τις μέρες, αποχαιρετήσαμε ένα μεγάλο αγωνιστή της Κύπρου, της ελευθερίας, του σοσιαλισμού, της δημοκρατίας, της αντίστασης. Τον Βία Λειβαδά. Έναν άνθρωπο που αφιέρωσε όλη του τη ζωή για τα πιστεύω του. Που δεν ήξερε τι θα πουν συμβιβασμοί και μικροπρέπειες. Όσοι γνώρισαν το Βία Λειβαδά και τη δράση του, δεν μπορούν παρά να ξέρουν ότι η πιο πάνω η φράση «δεν υπάρχουν περισσότερο και λιγότερο πατριώτες» δεν είναι παρά ένα άτοπο, κοινότυπο και ισοπεδωτικό φληνάφημα.

Γιατί δεν μπορεί ούτε καν να υπάρξει σύγκριση πατριωτών όπως ο Βίας Λειβαδάς, ατόμων που διακρίθηκαν για την αυτοθυσία και την ετοιμότητά τους να δώσουν μέχρι και τη ζωή τους για αυτό τον τόπο, με άτομα που απλώς τυγχάνει να ζουν ανάμεσά μας, χωρίς να πρόσφεραν ή χωρίς να είναι διατεθειμένα να προσφέρουν κάτι από το χρόνο και από τη ζωή τους για τον τόπο τους.

Και όχι, δεν είμαστε όλοι όμοιοι και δεν είναι όλων μας ο πατριωτισμός ο ίδιος. Δεν είναι ο πατριωτισμός ενός νέου που διαμαρτύρεται στο οδόφραγμα, ενός νέου που αγωνίζεται καθημερινά για την επιβίωση του ελληνισμού στη γη των πατέρων του, ο ίδιος με ενός νέου που, χωρίς να έχει παραστεί σε μία αντικατοχική εκδήλωση, φωνασκεί, ασχημονεί και πετροβολά σε μια γηπεδική κερκίδα. Ακόμη και με το δεδομένο, ότι οι συνθήκες σε εποχές είναι διαφορετικές (αν δηλαδή είναι τόσο διαφορετικές), ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, η ευαίσθητη ψυχή που έγραψε ποίηση με την πένα και με το αίμα της, που «πήρε μιαν ανηφοριά, που πήρε μονοπάτια, να βρει τα σκαλοπάτια που παν στη λευτεριά» δεν μπορεί και δεν πρέπει να θεωρείται το ίδιο με αρκετούς σύγχρονους συνομήλικούς του, που οι μεγαλύτερες εμπνεύσεις της ζωής τους είναι τα καινούρια gadgets, τα καινούρια ρούχα, τα καινούρια ηλεκτρονικά παιγνίδια.

Δεν είναι ο ίδιος ο πατριωτισμός των άβουλων και στερούμενων ιδεών και πολιτικής σκέψης ανθρώπων που απλά κηρύσσουν το φυλετικό μίσος, με αυτών που δε μισούν και δε θέλουν να σκοτώσουν κανέναν, αλλά απλά να δουν ελεύθερη την πατρίδα τους.

Δεν είναι ο ίδιος ο πατριωτισμός των συμπατριωτών μας που ξυπνούν καθημερινά με το βάρος της κατοχής της πατρίδας τους να τους στοιχειώνει την ύπαρξή τους, με κάποιους άλλους που είναι η μόνη τους έγνοια η προσωπική και η οικονομική τους ανέλιξη, το πιο μεγάλο σπίτι και το πιο ακριβό και φανταχτερό αυτοκίνητο.

Δεν είναι ίδιος ο πατριωτισμός των όσων δε συμβιβάζουν τις ιδέες και τις αρχές τους, με αυτούς που πουλούν μέχρι και την ψυχή τους για ένα υπουργείο, για ένα αξίωμα στο κόμμα ή στο κοινοβούλιο ή για μία θέση στο δημόσιο.

Δεν είναι οι ίδιοι, άνθρωποι που «το λέει η ψυχή τους», που δεν πάσχουν από κανένα υπαρξιακό σύμπλεγμα, που ορμούν στο θάνατο να κατεβάσουν την κατοχική σημαία από έναν ιστό με κάποιους αμπελοφιλοσοφούντες και εξυπνακίζοντες που αναπτύσσουν βλακώδεις και «καινοτόμες» θεωρίες αμφισβήτησης των πάντων.

Δεν ήταν και δε θα είναι ποτέ οι ίδιες, οι γυναίκες του οδοφράγματος, γυναίκες σύμβολα όπως η Ελένη Φωκά και η Χαρίτα Μάντολες, με τις ανόητες κοσμικές των φρου φρου και των αρωμάτων και της ματαιοδοξίας του να δουν τη φωτογραφία και το όνομά τους σε ένα κοσμικό περιοδικό.

Δεν ήταν και δε θα είναι ποτέ οι ίδιοι, πατριώτες Κύπριοι όπως ο Βίας Λειβαδάς, με τις χιλιάδες κενόδοξους, άπληστους και ιδιοτελείς συμπατριώτες τους. Και ο Βίας Λειβαδάς και ο τρόπος που έζησε, ο Βίας ο δημοκράτης και ο αγωνιστής, θα μας αποδεικνύει ότι ναι, ορισμένοι από εμάς, είναι περισσότερο πατριώτες από άλλους.

Μάθαμε να παίρνουμε θέση

2009-08-27T09:01:00.000-07:00

Πορτραίτο του Πόντιου Πιλάτου (Τ.Τισότ)

Όσοι ήξεραν τον Τάσσο Παπαδόπουλο από κοντά, λένε ότι αυτούς που απεχθανόταν ήταν τους ανίκανους, αλλά κυρίως: τους "επιτήδειους ουδέτερούς"(δυστυχώς η πολιτική ζωή βρίθει από τέτοιους τύπους). Αυτούς που δεν είχαν το θάρρος της γνώμης τους. Αυτούς που σιωπούσαν ή αδρανούσαν για να τηρούν ισορροπίες. Ο Τάσσος λάτρευε κυρίως αυτούς που του έτριζαν τα δόντια, αυτούς που είχαν το θάρρος καλόπιστα να διαφωνήσουν.

Είναι εύκολο να παριστάνουμε ότι δε ζούμε ένα συνεχιζόμενο και μαζικό έγκλημα. Ότι δεν έχουμε κατοχή σε αυτό τον τόπο ή ότι η κατοχή είναι υπαρξιακό και ψυχολογικό πρόβλημα και όχι μια υπαρκτή κατάσταση. Να αναλύουμε τη γενιά της κατοχής και τα σύνδρομα και τα εσωτερικά προβλήματά της και να μην ασχολούμαστε με την ουσία της κατοχής, με το έγκλημα της κατοχής. Ή ακόμα να ασχολούμαστε με θέματα ανώδυνα ή με τα υπαρξιακά μας. Να σιωπούμε και να προσπαθούμε να τηρούμε ισορροπίες και να τα πηγαίνουμε καλά με όλους. Να γράφουμε και να μιλούμε όχι για να πούμε κάτι ουσιαστικό αλλά για να πουλήσουμε πνεύμα και για να κάνουμε ασκήσεις νεοελληνικής επί χάρτου.

Κάποιοι όμως δε μάθαμε το δρόμο της ουδετερότητας. Μάθαμε να παίρνουμε θέση και να πληρώνουμε και το τίμημα. Δε μάθαμε να λαστιχάρουμε τη συνείδησή. Μάθαμε να διαφωνούμε ακόμη και με ανθρώπους που θαυμάσαμε, ίσως κάποτε υπερβολικά έντονα, ίσως κάποτε και να είχαμε λάθος επί της ουσίας. Αλλά πήραμε θέση.

Τα ποιήματα δεν τα απαγγέλλουμε για σκοπούς επίδειξης. Τα ποιήματα τα ζούμε:

"...Ωστόσο εγω θα επιμένω να λέω
την ελεφθερία ελεφθερία
το φόνο φόνο
την ενοχη ενοχη
μ' ένα πείσμα τρελου που σκαλίζει
στον τοίχο τ' όνομά-του με τα νύχια"
Λ.Ζαφειρίου, Σχεδόν Μηδίζοντες

Το παρόν δε θα σταλεί για δημοσίευση. Πάει σε ένα αδιόρθωτο "ισορροπιστή", που ποτέ δεν κατάφερε, όσο κι αν μείωθηκε ο πήχυς των προσδοκιών γι' αυτόν - και μειώθηκε πολύ-, να πάψει να απογοητεύει.

Για τη βεβήλωση του "ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ"

2009-08-25T21:00:00.000-07:00

«ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ»: Το σύμβολο με την εικόνα της Κύπρου με τα κατεχόμενα να παρομοιάζονται με αίμα που στάζει στο σώμα της και με το σύνθημα «Δεν Ξεχνώ», υπήρξε για πολλά χρόνια, η σημαντικότερη υπενθύμιση για τη συνεχιζόμενη τραγωδία και το συνεχιζόμενο έγκλημα της Τουρκίας στην Κύπρο. Υπενθύμιση τόσο προς το λαό μας, όσο και προς ολόκληρο τον ελληνισμό.

Το σύμβολο αυτό ήταν κάποτε παντού. Στα σχολικά μας τετράδια, σε διαφωτιστικές προσπάθειες, σε αντικατοχικές εκδηλώσεις, στις καθημερινές προσλαμβάνουσες παραστάσεις μας. Αλλά πάνω από όλα, το σύμβολο αυτό ζούσε μέσα μας και ήταν μέρος της καθημερινής μας έγνοιας.

Με την πάροδο των χρόνων, αυτό το σύνθημα εξαφανίστηκε. Σε κάποιο βαθμό και από τις ίδιες τις καρδιές μας, αφού πολλοί λοξοδρόμησαν, πολλοί κουράστηκαν, πολλοί εγκατέλειψαν, πολλοί αλλοτριώθηκαν.

Μάλιστα, η σημερινή κυβέρνηση, διά στόματος του Υπουργού Παιδείας, χαρακτήρισε το «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» ως «αποτυχημένη πολιτική» (ενώ η πραγματικότητα είναι ότι είναι ακριβώς η εγκατάλειψη του «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» και η δικοινοτικοποίηση του Κυπριακού που έχει οικτρά αποτύχει).

Πριν λίγο καιρό, το «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» επανεμφανίστηκε. Και ήρθε να ταράξει την ανυπόφορη καθημερινότητα του «κρύψε να περάσουμεν», της αναξιοκρατίας και του ρουσφετιού, των «έξυπνων αγορών», της Πετρούλας, των «γκουρμέ» απολαύσεων και των ποζάρουσων λαϊφσταιλίστριων και λαιφσταϊλιστών.

Σε μια αξιέπαινη προσπάθεια, το σωματείο «Αδούλωτη Κερύνεια» επανεκτύπωσε χιλιάδες αυτοκόλλητα με το σήμα «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» και αυτά γέμισαν τις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου. Και όχι μόνο. Αρκετοί από εμάς είδαμε αυτά τα αυτοκόλλητα στην Ελλάδα, στη Βρετανία, στις ΗΠΑ, ακόμη και στην Αυστραλία.

Χιλιάδες «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» επανεμφανίστηκαν για να θυμίζουν στον κάθε Έλληνα ότι: η κατοχή είναι ακόμη εδώ, ο Αττίλας έχει ακόμη εδώ τους στρατιώτες του, οι εκτοπισμένοι παραμένουν μακριά από τα σπίτια τους, το ανατολικό άκρο της Μεσογείου που λέγεται Κύπρος ακόμη αιμορραγεί.

Μόνο συγχαρητήρια θα μπορούσε να δώσει κάποιος στην «Αδούλωτη Κερύνεια». Κι όμως. Είδαμε τις τελευταίες μέρες να τοποθετούνται ακριβώς κάτω από το «Δεν Ξεχνώ», σε χιλιάδες σημεία, κάποια αυτοκόλλητα που χαρακτηρίζουν το «Δεν Ξεχνώ» ως Εθνικισμό. Αυτοκόλλητα που εκτυπώθηκαν ακριβώς για να επιτεθούν στο «Δεν Ξεχνώ» και που τοποθετήθηκαν οργανωμένα.

Αν αυτή η προβοκάτσια έχει λάβει χώρα από πράκτορες της Τουρκίας οι οποίοι μπαινοβγαίνουν στις ελεύθερες περιοχές από τα κατεχόμενα, τότε έχουμε μια λογική (όσο λογική μπορεί να είναι δηλαδή) εξήγηση. Αν όμως υπαίτιοι της προβοκάτσιας αυτής είναι κάποιοι από εμάς, που διαβιούμε στις ελεύθερες περιοχές, τότε έχουμε να κάνουμε με μια από τις πιο διαστροφικές, τις πιο χυδαίες, τις πιο νοσηρές και τις πιο κατάπτυστες πράξεις που βιώσαμε από το 1974 μέχρι σήμερα.

Το τραγικότερο όμως όλων είναι το εξής: τέτοια ακραία φαινόμενα υποθάλπονται από την ίδια την επίσημη πολιτεία. Η οποία, αντί να υιοθετεί το «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» ως επίσημη κρατική πολιτική, χαρακτηρίζει συνεχώς τη μνήμη και την αντίσταση, πατριδοκαπηλεία και εθνικισμό!

Στάληκε στο Φιλελεύθερο για δημοσίευση

Επιστρέφω σε λίγο...

2009-07-31T04:29:00.000-07:00

Απολογούμαι για την ολιγόμηνη αποχή, που οφειλόταν κυρίως σε προσωπικούς και επαγγελματικούς λόγους. Επιστρέφω σύντομα με νέα αρθρογραφία.

Πόσο αριστερό είναι το ΑΚΕΛ;

2009-07-31T04:19:00.000-07:00

Το ΑΚΕΛ αυτοαποκαλείται αριστερά. Κατ’ ακρίβεια πολλοί το αποκαλούν έτσι. Πόσο όμως αριστερό είναι το ΑΚΕΛ στην πραγματικότητα;

Για να προχωρήσει κανείς σε αξιολόγηση της «αριστερότητας» του ΑΚΕΛ, σε μεγάλο βαθμό, πρέπει να προσδιορίσει πρώτα τι εννοείται ως «Αριστερά».

Αν με τον όρο «αριστερή ιδεολογία» περιγράφουμε το όραμα για κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, τότε αναμένουμε, από ένα πραγματικό αριστερό κόμμα να είναι πιστό σε αυτό το στόχο και να πρωταγωνιστεί για την επίτευξή του.

Το ΑΚΕΛ όμως, δεν μπορεί να περηφανεύεται για κάτι τέτοιο. Συγκεκριμένα:

1) Παρά τον πρωταγωνιστικό ρόλο των αριστερών κομμάτων και κινημάτων ανά το παγκόσμιο ενάντια στην Αποικιοκρατία, στον αγώνα του Κυπριακού λαού για κατάργηση της, το ΑΚΕΛ, δεν έδωσε δυστυχώς το παρόν του. Βεβαίως, άτομα από τις τάξεις του ή πέριξ αυτού, όπως ο Δρ Βάσος Λυσσαρίδης, διαφώνησαν με την κομματική γραμμή, εντάχθηκαν στην ΕΟΚΑ και τους είχε ανατεθεί σε αρκετές περιπτώσεις και σημαντικός ρόλος στην Οργάνωση.

2) Το ΑΚΕΛ απουσίαζε και από μια άλλη μεγάλη μάχη στην οποία θα έπρεπε να πρωταγωνιστεί. Δεν υπήρχε οργανωμένη αντίσταση εκ μέρους εν λόγω κόμματος στην δράση της ΕΟΚΑ Β, στο πραξικόπημα και στο μεταπραξικόπημα ( όπως υπήρχε από πλευράς ΕΔΕΚ). Διαχρονική παραμένει η (τεκμηριωμένη από ένα μεγάλο αντιστασιακό της εποχής) κατηγορία για το «γλυκό καρυδάκι» που φέρεται να προσέφερε σημαίνον ακελικό στέλεχος της τότε εποχής σε κάποιους πραξικοπηματίες στη Λευκωσία. Επίσης, διαχρονική παραμένει η φράση, με την οποία το ΑΚΕΛ απευθύνθηκε προς τον ηγέτη του μεταπραξικοπήματος, Γλ. Κληρίδη, ο οποίος αντισυνταγματικά ορκίσθηκε Πρόεδρος και αρνείτο την επιστροφή του Μακαρίου: «παραμείνατε καλός καραβοκύρης». Ούτε είδαμε το εν λόγω κόμμα να έχει έντονη άποψη για την τιμωρία των ενόχων της προδοσίας και της καταστροφής του 1974 και δεν το είδαμε να διαφωνεί με την πολιτική του «κλάδου ελαίας» ( αν και επισείει συνεχώς τον μπαμπούλα του «πραξικοπήματος και των κακών πραξικοπηματιών», κυρίως σε περιόδους εκλογών).

3) Από την εισβολή και έπειτα, ο ρόλος του ΑΚΕΛ, δεν είναι και ο πλέον χαρακτηριστικός ενός αριστερού κόμματος. Το ΑΚΕΛ, δυστυχώς, αποτυγχάνει να εστιάσει την προσοχή του στην πιο σοβαρή και σχεδόν αποκλειστική πτυχή του κυπριακού προβλήματος: την τουρκική κατοχή και τα παράγωγά της. Τον αδηφάγο τουρκικό ιμπεριαλισμό που διακατέχεται από τη ναζιστική ιδεολογία του lebensraum (ζωτικού χώρου). Περισσότερη της δέουσας προσοχή, δίνει το ΑΚΕΛ στην όποια δικοινοτική διάσταση του Κυπριακού, διακατεχόμενο από ψευδαισθήσεις ότι διάφορες επαναπροσεγγιστικές συναντήσεις και συναντήσεις Ε/Κ και Τ/Κ και οι διαπροσωπικές του σχέσεις με τουρκοκύπριους «πολιτικούς», μπορούν να ενεργήσουν καταλυτικά για την επίτευξη λύσης στο Κυπριακό. Επιπλέον το ΑΚΕΛ διακατέχεται από μια μοιρολατρική και υπερσυντηρητική νοοτροπία του τύπου «είμαστε μικροί και αδύνατοι και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα και φταίμε και πρέπει να πληρώσουμε», η οποία πέραν του ότι είναι επιφανειακή και λανθασμένη (η ένταξή μας στην Ε.Ε. και πολλά άλλα επιτεύγματά μας έπρεπε να πείθουν για το αντίθετο), σίγουρα δεν είναι αριστερή. Θα μπορούσε κανείς να φανταστεί τον Κάστρο και τον Τσε Γκεβάρα να λεν: «Είναι ανίκητοι ο Μπατίστα και οι Αμερικάνοι. Ας κάνουμε επαναπροσέγγιση με τους μπατιστικούς και τα λοιπά ανδρείκελα των Αμερικανών..»;

Αν, με βάση τον ορισμό της Αριστεράς, ως της δύναμης που μάχεται για δικαιοσύνη και για κατάργηση της εκμετάλλευσης και της αδικίας, θα έπρεπε να χαρακτηρίσουμε κάποιον ως αριστερό στη σύγχρονη κυπριακή πολιτική ιστορία, ο τίτλος αυτός δε θα δινόταν στο ΑΚΕΛ, αλλά στο Βάσο Λυσσαρίδη. Που ήταν παρών σε όλους τους μεγάλους αγώνες του κυπριακού λαού. Ενάντια στην αποικιοκρατία, ενάντια στο φασισμό, ενάντια στην κατοχή.

Αν βέβαια ως Αριστερά εννοούμε τον αδίστακτο σταλινισμό, όπως τον περιέγραψε και ο Όργουελ στη «Φάρμα των Ζώων» και στο «1984», αν εννοούμε πρακτικές παρακολουθήσεων, εκφοβισμού κομμάτων, απειλών εναντίον ΜΜΕ και πολιτικών εκκαθαρίσεων (βλ. Δ. Χριστοδουλιδης και Ν. Κατσουρίδης), τότε μάλλον το ΑΚΕΛ δικαιούται επάξια τον τίτλο της «Αριστεράς». Της πιο «Αριστεράς» από όλους.

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Σύγχρονη Άποψη" Ιουνίου 2009

ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΜΕΝ, ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΔΕ

2009-07-31T04:15:00.000-07:00

Λανθασμένη απόφαση μεν, σεβασμός στη δικαιοσύνη δε

Έχει απόλυτο δίκαιο ο συνάδελφος Αχιλλέας Αιμιλιανίδης όταν κατακρίνει, με αρκετή αυστηρότητα, τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκαν οι δικαστές του Κακουργιοδικείου Λευκωσίας από ΜΜΕ και από μερίδα του κοινού. Πέραν της γραφειοκρατίας και απηρχαιωμένων πρακτικών, πέραν κάποιων νομικών αρχών ή αποφάσεων με τις οποίες προσωπικά διαφωνώ, κατά την άποψή μου, η Κυπριακή Δικαιοσύνη, είναι μια εξουσία που λειτουργεί σε πολύ ψηλότερα επίπεδα από τις άλλες δύο εξουσίες (εκτελεστική νομοθετική), που είναι πιο αντικειμενική και η οποία, αφού κατά τεκμήριο στηρίζει τις αποφάσεις της σε νομικές αρχές και όχι σκοπιμότητες, πέφτει σε πολύ λιγότερα λάθη από ότι οι άλλες δύο. Και είναι μάλιστα η πιο ταπεινή, αφού αποφάσεις κατώτερων Δικαστηρίων ανατρέπονται στο Εφετείο. Έχουμε δει άραγε πολλές φορές τις άλλες δύο εξουσίες να αναγνωρίζουν τα λάθη τους;

Των πιο πάνω λεχθέντων, ασκώντας εντελώς καλόπιστη κριτική, μετά την ανάγνωση της απόφασης, είναι η άποψή μου ότι αυτή είναι εσφαλμένη, τουλάχιστον για τους ακόλουθους λόγους:

Α) Το Δικαστήριο, εσφαλμένα, εξέτασε ξεχωριστά το μαρτυρικό υλικό (ταινία, σχετικές μαρτυρίες εμπειρογνωμόνων, αναγνωρίσεις) και όχι στην ολότητά του αναμένοντας από την κάθε μαρτυρία ξεχωριστά να τεκμηριώνεται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Χωρίς καν να έχει μια λογική εκδοχή ενώπιόν του περί του αντιθέτου. Αυτό που κατά την άποψή μου έπρεπε να πράξει το Δικαστήριο, θα ήταν να δει αν, συνολικά ορώμενη η μαρτυρία ενώπιόν του, τεκμηρίωνε ενοχή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, κάτι που δεν ακολουθήθηκε.

Β) Το Δικαστήριο, βάσει ευρήματος ότι κάποιοι ήταν παρόντες στο επεισόδιο και ότι η κακοποίηση των δύο φοιτητών έλαβε χώρα, όφειλε πιστεύω να καταδικάσει, έστω αυτούς που ήταν βέβαιο ότι ήταν παρόντες στο επεισόδιο, βάσει του αρ. 20 ΠΚ, τουλάχιστον ως συνεργούς ή βάσει του αρ. 5 του Νόμου 235/90 (Κυρωτικός Νόμος της Σύμβασης κατά των Βασανιστηρίων και Άλλων Μορφών Σκληρής, Απάνθρωπης ή Εξευτελιστικής Μετα-χείρισης ή Τιμωρίας). Το ίδιο το Δικαστήριο κατέληξε στην απόφασή του ότι «το αδίκημα της υποβολής σε σκληρή, απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση μπορεί να τελεστεί με διάφορους τρόπους, ένας εκ των οποίων είναι και διά της ανοχής του δημόσιου υπαλλήλου».

Γ) Ακόμη και αν αναφέρθηκε προηγούμενη νομολογία για το θέμα της δημοσιότητας (υπόθεση Γεωργιάδη κ.α.) που δόθηκε, έχω την εντύπωση ότι δεν αναπτύχθηκε με επάρκεια το πώς οι παράγοντες της δίκης θα λογίζετο, έστω για ένα αντικειμενικό παρατηρητή, ότι επηρεάστηκαν (δικαστές, μάρτυρες κλπ). Επιπλέον, η αρνητική δημοσιότητα που δόθηκε, σε μία δίκη με 10 συγκατηγορούμενους, δεν ήταν προσωπικής φύσης, οπότε δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι θα μπορούσε να τεκμηριωθεί προκατάληψη εις βάρος του κάθε κατηγορούμενου ξεχωριστά. Μια προειδοποίηση του Δικαστηρίου προς τον εαυτό του, όπως συμβαίνει σε άλλες περιπτώσεις, θα ήταν υπέραρκετη.

Καταθέτοντας τη διαφωνία μου, τόσο με την απόφαση, όσο και με την απαξίωση του θεσμού της δικαιοσύνης με μπανάνες και σφυρίκτρες, θέλω να καταλήξω με το εξής: Μια κοινωνία, της οποίας τα ανθρώπινα δικαιώματα των μελών της παραβιάζονται συνολικά και συστηματικά από μια ξένη κατοχική δύναμη, αν θέλει να διεκδικεί τα δικαιώματά των μελών της, πρέπει να δίδει η ίδια το καλό παράδειγμα και να διαθέτει αποτελεσματικότερους μηχανισμούς αντιμετώπισης φαινομένων παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως βασανι-στηρίων και ταπεινωτικής μεταχείρισης. Γιατί η δικαστική απόφαση, σωστή ή λανθασμένη βάσει των δεδομένων που είχε ενώπιόν του το Δικαστήριο, ήταν απλά το επιστέγασμα μίας συνολικής δια-δικασίας σε μια κοινωνία στην οποία κυριαρχεί η προχειρότητα, το «λάου λάου», η συγκάλυψη, η αναξιοκρατία και η αστυνομική βία (οι παρόντες στο επεισόδιο συμπεριφέρονταν ως η βία που ασκήθηκε να ήταν κάτι το φυσιολογικό και καθημερινό). Και είναι πράγματι κρίμα να φορτώνεται υπεραπλουστευτικά η συλλογική και πολυεπίπεδη ευθύνη τόσο αλόγιστα στον πιο καλόπιστο θεσμό, αυτόν με το υψηλότερο επίπεδο: Στην Κυπριακή Δικαιοσύνη.

Δημοσιεύθηκε στο Περιοδικό Σύγχρονη Άποψη τεύχος Μαΐου 2009

Φύλλο συκής

2009-04-16T09:07:00.000-07:00

Ήταν προσβλητική, τόσο για τη νοημοσύνη μας, όσο και για τον υποψήφιό μας Τάσσο Παπαδόπουλο, η θέση ΔΗΚΟ - ΕΔΕΚ ότι στο δεύτερο γύρο των προεδρικών, έπρεπε οπωσδήποτε να στηρίξουν ένα εκ των Χριστόφια - Κασουλίδη για να « επηρεάζουμε και να ελέγχουμε τα πράγματα εκ των έσω» ( ενώ στην πολιτική είναι αυτονόητο ότι, όταν σε χωρίζει χάος με τον άλλο σε κεφαλαιώδη ζητήματα και οι διαφορές δε γεφυρώνονται, μόνο ως αντιπολίτευση μπορείς να ασκήσεις αποτελεσματικό εποπτικό ρόλο).

Φυσικά, ο χρόνος διάψευσε τις «προσδοκίες» για « θετικό επηρεασμό εκ των έσω». Ο Δ. Χριστόφιας δεν άργησε να βρεθεί εκτός του πλαισίου των δεσμεύσεων που ανέλαβε με γραπτές επιστολές προς τα δύο κόμματα κατά το 2ο γύρο των εκλογών. Βρέθηκε εκτός του πλαισίου «μη επαναφοράς του Σχεδίου Ανάν ή παρομοίου Σχεδίου», των «18 σημείων του Προέδρου Παπαδόπουλου που θα ληφθούν σοβαρότατα υπόψη», του «σεβασμού της 8ης Ιουλίου» και της «αποχώρησης των εποίκων». Ο κ. Χριστόφιας επανερμήνευσε το Κυπριακό ως περίπου δημιούργημα των «εθνικιστών που μας έφεραν σε αυτό το κατάντημα», ενίσχυσε τη επίπλαστη δικοινοτική διάσταση ενός προβλήματος εισβολής –κατοχής, προσφέροντας πολιτική αναβάθμιση στο «σύντροφο» (αχυράνθρωπο της Άγκυρας) Μ. Α. Ταλάτ διακηρύσσοντας ότι «μόνο με αυτό τον άνθρωπο θα βρούμε λύση», μας έβαλε σε νέες επικίνδυνες περιπέτειες με «συνομιλίες» χωρίς όρους ( αφού ενταφίασε την 8η Ιουλίου), υποβάθμισε την Κυπριακή Δημοκρατία με ανιστόρητες θέσεις όπως αυτή για «συνεταιρικό κράτος», προέβη σε επικίνδυνες μονομερείς υποχωρήσεις, επιτέθηκε σε θεμέλια της κοινωνίας μας όπως η Άμυνα και η Παιδεία κι επέδειξε μία πρωτοφανή αλαζονεία και ασέβεια προς τους εταίρους του.

Τραγικά παραδείγματα της προσβλητικής συμπεριφοράς του προς τους εταίρους του: Ασέβεια ( σε βαθμό εξύβρισης) προς τον Τάσσο Παπαδόπουλο, με εκείνο τον αλήστου μνήμης επικήδειο λόγο και τα περί ΑΤΑ ως του μεγαλύτερου επιτεύγματός (του ανθρώπου που το 2004 πρωτοστάτησε στο να διασωθεί η Κυπριακή Δημοκρατία) και περί του κενού που « συλλογικά θα καλύψουμε» ( έχει ξανακούσει κάποιος κάτι τέτοιο σε επικήδειο;) . Ασέβεια προς το Βάσο Λυσσαρίδη ( παρέλειψε να απαντήσει σε επιστολή του και μετά χαρακτήρισε το μεγάλο ηγέτη των αγώνων του κυπριακού λαού περίπου ως άνθρωπο των λόγων και όχι των έργων). Απρόκλητη επίθεση στο Γιαννάκη Ομήρου γιατί ο τελευταίος έκανε το «έγκλημα» να στιγματίσει τις φασιστικές θέσεις του «συντρόφου» Ταλάτ στο περιουσιακό. Αποκλεισμός (όπως φάνηκε) του Αναπληρωτή Προέδρου του ΔΗΚΟ Γιώργου Κολοκασίδη από συνάντηση και φωτογράφηση του ( μέσω δηλώσεων του Κυβερνητικού Εκπροσώπου) ως ανεπιθύμητου για επανεκλογή στο πρόσφατο συνέδριο του κόμματος. Εξύβριση (ουσιαστικά μέσω του προπηλακισμού του Αντιπροέδρου του κόμματος) των ΔΗΚΟϊκών ότι δεν «θέλουν να παν στον μύλον» ( της λύσης), υπονοώντας ουσιαστικά ότι δε θέλουν λύση του Κυπριακού.

Οπότε η πρόταση για αποχώρηση του ΔΗΚΟ ή της ΕΔΕΚ από την κυβέρνηση είναι λογική, πραγματιστική και πάνω απ’ όλα: έντιμη.

Η παραμονή του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ ( χαρακτηριστική ήταν τελευταία τηλεφωνική «δημοσκόπηση» με το 82% να θεωρεί αδικαιολόγητη τη «συνεργασία») στην κυβέρνηση Χριστόφια, τα καθιστά στη συνείδηση του Κύπριου πολίτη αναξιόπιστα, αλλά δυστυχώς και σε μεγάλο βαθμό συνυπεύθυνα για τα κακώς έχοντα. Και οι ισχυρισμοί ότι « είναι πια αργά να φύγουμε» ( ως να υπήρξε ποτέ οιαδήποτε κατάλληλη στιγμή για να μείνουν) , η δήθεν αναζήτηση προσχημάτων παραμονής μέσω «τρόπων» για βελτίωση της χρεοκοπημένης ( από την αρχή) «συνεργασίας», οι δηλώσεις ότι «δεν τίθεται θέμα αποχώρησης επί του παρόντος» ( τι άλλο χειρότερο πρέπει άραγε να συμβεί;) τα περί «κοινών ομάδων και συχνών συναντήσεων» και τα περί «στήριξης του Δ. Χριστόφια» ( ο οποίος επαναφέρει το Σχέδιο Ανάν και το δημοψήφισμα επί μίας κακής και άδικης λύσης) είναι απλά το φύλλο συκής για μία πικρή αλήθεια: ότι τα πέντε Υπουργεία και (κυρίως) η Προεδρία της Βουλής, λογίζονται από κάποιους ( ευτυχώς όχι όλους) εκ των δύο ηγεσιών ως σημαντικότερα από τις πολιτικές αρχές τους.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ

2009-03-28T08:46:00.000-07:00

Η ενότητα είναι ζωτικής σημασίας για ένα λαό που αγωνίζεται για επιβίωση. Όμως η ενότητα δεν είναι αυτοσκοπός. Και πολύ περισσότερο, δεν μπορεί να γίνει όχημα συνενοχής.

Στον ένα χρόνο διακυβέρνησης του κ. Χριστόφια, πολλά «επιτεύγματά» του μας βρήκαν να διαφωνούμε και να προσβαλλόμαστε ( μάλιστα κάποια θέτουν και σε κίνδυνο την επιβίωσή μας). «Επιτεύγματα» για τα οποία ουδέποτε έλαβε λαϊκή εξουσιοδότηση ( που δεν είναι δηλαδή εντός του πλαισίου της «δίκαιης λύσης- δίκαιης κοινωνίας» με το οποίο εκλέγηκε). Αναφέρουμε ενδεικτικά: Τον ενταφιασμό της 8ης Ιουλίου και την επανέναρξη των άστοχων «δικοινοτικών συνομιλιών», τις διακηρύξεις για νομιμοποίηση δεκάδων χιλιάδων εποίκων και για εκ περιτροπής προεδρία, τους συνεταιρισμούς από «συνιστώντα κράτη», τις ιστορικές ανακρίβειες και την προσπάθεια καλλιέργειας συλλογικών ενοχών, τη λυσσαλέα επίθεση στην Παιδεία, στην Εθνική Φρουρα και στη δημόσια υπηρεσία, τον προπηλακισμό του Βάσου Λυσσαρίδη και του Μητροπολίτη Παφου Γεώργιου, την υβριστική κατευόδωση του Προέδρου Παπαδόπουλου από τον κ. Χριστόφια με τα περί ΑΤΑ «ως του μεγαλύτερου επιτεύγματός του» και «κενού που συλλογικά θα το καλύψουμε», τις συλλήψεις διαφωνούντων, το φακέλωμα πολιτών μέσω φωτογραφήσεων συλλαλητηρίων, τον προβοκατόρικο μαυροπινακισμό των όσων διεκδικούν μία δίκαιη λύση ως περίπου «εχθρών της λύσης» που «εν θέλουν να παν στον μύλον», και την αποενοχοποίηση της Τουρκίας μέσα από την καλλιέργεια της επιφανειακής και αφελούς αντίληψης για καλούς και κακούς συνεργάτες του Αττίλα και μέσα από τις επιπόλαιες διακηρύξεις ότι « πρέπει να βοηθήσουμε τον Ταλάτ» που δεν είναι για τον κ. Χριστόφια ανδρείκελο του Αττίλα, αλλά «ο προοδευτικός και καλός σύντροφος και συμπατριώτης μας» .

Τώρα, μετά από τις τεράστιες αντιδράσεις που προκάλεσε και προκαλεί η πολιτική του, ο κ. Χριστόφιας μας ζητά να «είμαστε ενωμένοι». Όχι γιατί πρόκειται να ανακαλέσει ο ίδιος τις πράξεις του ή να αναθεωρήσει την πολιτική του, όχι γιατί θα πει « έκανα λάθη, απολογούμαι, θα επανορθώσω, θα λάβω υπόψη μου και κάποιον άλλον». Αλλά γιατί θέλει εμείς να σιωπήσουμε, εμείς να καταπιούμε τα λάθη του, εμείς να σταματήσουμε να του ασκούμε κριτική!

Αντιλαμβανόμαστε πόσο σημαντική είναι η ενότητα. Μεγαλώσαμε με το σύνθημα «Λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος». Και ναι, αν ήθελε ο κ. Χριστόφιας ενωθούμε όλοι σε ένα κοινό αγώνα για την αποτροπή του τουρκικού κινδύνου και για την εξασφάλιση της επιβίωσης του Κυπριακού Ελληνισμού, αν ήθελε να κάνουμε το παν για την Απελευθέρωση, αν ήθελε να ενδυναμώσει την ελληνική μας παιδεία και να ενισχύσει την Εθνική Φρουρά, τότε όλοι μας θα οφείλαμε να είμαστε δίπλα του και να τον στηρίζαμε. Γιατί σε ένα πραγματικό απελευθερωτικό Αγώνα, είναι υποχρέωσή μας και να συμμετέχουμε όλοι και να είμαστε ενωμένοι ( για απουσία από έναν Αγώνα ή για υπόσκαψή του, δεν μπορεί να υπάρξει δικαιολογία). Όμως: Όσο ο κ. Χριστόφιας ερμηνεύει την ενότητα ως «σιωπή του νεκροταφείου» και ως συνένοχη συγκάλυψη των χειρισμών και της πολιτικής του, τότε να το ξέρει και να είναι βέβαιος: θα είμαστε απέναντί του.

2009-03-20T06:33:00.000-07:00

ΤΩΡΑ ΝΑΙ, «ΣΤΟ ΔΗΚΟ ΑΝΗΚΕΙ ΑΥΤΗ Η ΜΕΓΑΛΗ ΝΙΚΗ»

Το τι ακολούθησε το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών, ήταν τραυματικό. Δεν ξεχνιέται εύκολα εκείνη η φρικτή εικόνα μέσα στο ΔΗΚΟ και το αισχρό σύνθημα που ακουγόταν από κάποιους με την εκλογή Χριστόφια ότι « στο ΔΗΚΟ ανήκει αυτή η μεγάλη νίκη» ( αν είναι δυνατόν, εκείνη η ήττα του Τάσσου Παπαδόπουλου, του ενδιάμεσου χώρου και του αντικατοχικού κινήματος να θεωρείται «μεγάλη νίκη»!). Ούτε ξεχνιέται εύκολα εκείνη η βουλευτής του ΔΗΚΟ πίσω από το Δημήτρη Χριστόφια να κουνάει χαζοχαρούμενα το ιστορικό έμβλημα του κόμματος και να αλαλάζει χαμογελώντας « ζήτω ζήτω» . Ούτε και μπορεί να διαγραφεί εύκολα από τις μνήμες μας η, εδώ και ένα χρόνο, ανεκδιήγητη στάση και συμπεριφορά αντιπαροχής, του πλέον επωφελούμενου ( «πριν αλέκτωρ λαλήσαι τρίς») – και μάλιστα με προσωπικά ανταλλάγματα - από την ήττα του Τάσσου Παπαδόπουλου, σημερινού προέδρου του ΔΗΚΟ, Μάριου Κάρογιαν,

Από την Κυριακή του πρόσφατου συνεδρίου του ΔΗΚΟ όμως, τα τραύματά μας άρχισαν να επουλώνονται. Ένα χρόνο μετά τις περσινές εικόνες της ντροπής, το ΔΗΚΟ ξαναβρίσκει την αξιοπρέπειά του. Γιατί η μάχη στο ΔΗΚΟ δεν ήταν μία μάχη χωρίς πολιτική σημασία. Δεν ήταν μία μάχη ανάμεσα σε κάποια στελέχη ή κάποια στρατόπεδα « καρογιανικών» και «τασσικών». Ήταν μία μάχη ανάμεσα σε δύο νοοτροπίες: μία νοοτροπία που βλέπει το ΔΗΚΟ ως έπαλξη αγώνα και προσφοράς, ως φορέα ιδεών και αξιών και οραμάτων, ως ένα κόμμα πατριωτικό και αντικατοχικό και μία άλλη νοοτροπία που αντιλαμβάνεται το ΔΗΚΟ ως ένα κόμμα συμβιωτικό με την εξουσία, που πρέπει πάντα να δρέπει τους «καρπούς» της, να «κανονίζει κόσμο» ( και πρωτίστως τους όσους καλλιεργούν αυτή τη στάση) και να « είναι κυβέρνηση».

Σε αυτό του το συνέδριο, το ΔΗΚΟ έδωσε σε όλους μας, μαθήματα πολιτικής αξιοπιστίας και αξιοπρέπειας. Πρώτον, γιατί υπήρξαν δημοκρατικές εκλογές με ανθυποψήφιους ( σε αντίθεση π.χ. με άλλα κόμματα, που αξιωματούχοι κατάντησαν να θεωρούν την εκλογή τους ως μόνιμο διορισμό και που κομματικοί έμμισθοι κι εξαρτώμενοι θεωρούν διάφορα αξιώματα ως θέσεις προαγωγής). Δεύτερον, γιατί οι αρχές πρυτάνευσαν των σκοπιμοτήτων και του φόβου του «Μεγάλου Αδελφού». Τρίτον, γιατί η πολιτική κληρονομιά του Τάσσου Παπαδόπουλου, φάνηκε να είναι ολοζώντανη και παντοδύναμη, όπως της αρμόζει.

Ο κόσμος του ΔΗΚΟ λοιπόν, έχει κάθε λόγο σήμερα, να αισθάνεται ξανά περήφανος. Γιατί τώρα ναι, « στο ΔΗΚΟ ανήκει αυτή η μεγάλη νίκη».

2009-03-03T01:19:00.000-08:00

ΒΙΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ: OI NEOI CELEBRITIES

Τελευταίως, έχει αναχθεί σε μόδα η προβολή και η αναπαραγωγή, από διάφορα έντυπα και τηλεοπτικά ΜΜΕ, των δηλώσεων και «απόψεων» διαφόρων πρωταγωνιστών του συνεχιζόμενου εγκλήματος κατά της πατρίδας μας, αυτού που επιτυχημένα ο Μιχάλης Κακογιάννης αποκάλεσε « βιασμό της Κύπρου».

Δολοφόνος, με δική του ομολογία, ένας Αττίλας του Αττίλα, αναφέρει από τηλεοράσεως, χωρίς να λογοδοτεί στη δικαιοσύνη, φρικαλέα εγκλήματα που διέπραξε και τα περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια. Ο πολιτικός εκπρόσωπος του Αττίλα και, κατά την άποψη του γράφοντος, διαπράττων και τότε αλλά και τώρα το ποινικό αδίκημα της εσχάτης προδοσίας ( αρ. 36(β) και (γ) του Ποινικού Κώδικα) εις βάρος της πατρίδας του, παρελαύνει επιδεικτικά στα μέσα ενημέρωσής μας με συνεντεύξεις ή με καλύψεις περιπάτων του στη Λήδρας και διατυπώνει και προπαγανδίζει τις «απόψεις» του Αττίλα. Ο (με στοιχεία) καταζητούμενος για το φόνο του Σολωμού Σολωμού, εναντίον του οποίου εκκρεμεί (ελπίζουμε) ακόμη ένταλμα σύλληψης, εμφανίζεται ως «έντυπος και τηλεοπτικός φιλοξενούμενος», δίνοντας συνεντεύξεις, μια ομολογώντας και μια ανακαλώντας. Και τα ΜΜΕ, δημοσιεύουν, αναδημοσιεύουν, αναπαράγουν και προβάλλουν το βιασμό της Κύπρου, με όλες του τις λεπτομέρειες, ως μία « άποψη». Προβάλλουν την «εκδοχή» κάποιων, οι οποίοι δε μιλούν ως κατηγορούμενοι ενώπιον ποινικού δικαστηρίου, ως θα έπρεπε σε ένα σύγχρονο κράτος δικαίου, αλλά ως «καλεσμένοι εκπομπών και συνεντεύξεων»!

Δυστυχώς, στην Κύπρο του 2009, η ελευθερία έκφρασης και η ελευθερία των ΜΜΕ να δημοσιεύουν και να μεταδίδουν ειδήσεις και απόψεις ( που για να υπάρχει στην πράξη σήμερα κάποιοι άνθρωποι και κάποια έντυπα έδωσαν μεγάλες μάχες, σε εποχές σχεδόν καθολικής σιωπής και συνενοχής), έχει υπερβεί κατά πολύ, όχι μόνο τα όρια νομιμότητας αλλά και τα όρια ηθικής και ανθρωπιάς.

Στο κορμί της πατρίδας μας, κάποιοι ασέλγησαν με το χειρότερο τρόπο. Εγκλημάτησαν εις βάρος του λαού μας, βίασαν τις γυναίκες μας, ρήμαξαν τους τόπους μας, αφαίμαξαν τα περβόλια και τις ακτές μας, μάς πέταξαν έξω από τα σπίτια μας.

«Εντάξει» ( κατ’ ακρίβεια η κατοχή δεν μπορεί να είναι εντάξει), «καταλαβαίνουμε» ( όσο μπορούμε δηλαδή να καταλάβουμε) ότι «είμαστε οι αδύνατοι και δε γίνεται να προβούμε σε συλλήψεις» και «πέρασαν τόσα χρόνια και τι να γίνει πια» κλπ κλπ ( ως να χωρεί παραγραφή σε τέτοια αδυσώπητα εγκλήματα). «Καταλαβαίνουμε» ότι το κράτος μας αδυνατεί να μας προστατέψει και να αποδώσει δικαιοσύνη.

Μπορούμε όμως τουλάχιστον, ως ελάχιστο σεβασμό προς τους νεκρούς μας, τους αγνοουμένους μας, τους πρόσφυγές μας και την ίδια την ημικατεχόμενή μας πατρίδα, τόσο οι δημοσιογράφοι που «πουλούν» όσο κι εμείς οι αλαφροΐσκιωτοι που «αγοράζουμε», να βάλουμε μία τελεία στην προβολή της “εκδοχής” του κάθε Αττίλα; Μπορούμε να πάψουμε να μετατρέπουμε και να ανάγουμε σε celebrities αυτούς που βίασαν και βιάζουν την πατρίδα μας και έκλεψαν και κλέβουν τη ζωή μας;

2009-01-31T09:09:00.000-08:00

Ο “ΟΔΟΣΤΡΩΤΗΡΑΣ” ΞΑΝΑΧΤΥΠΑ

Όπως δημοσιεύθηκε στον Τύπο, ο Δ. Χριστόφιας, απευθυνόμενος σε επιχειρηματίες, προέβηκε στην ακόλουθη «εκπληκτική» δήλωση:

« Οι συνεχείς προσφυγές σε αναθεωρητικά όργανα όπως είναι η Αναθεωρητική Αρχή Προσφορών και το Ανώτατο Δικαστήριο, ιδιαίτερα σ’ ό,τι αφορά υλοποίηση έργων επείγοντος και ευαίσθητου χαρακτήρα, δημιουργεί τέτοια χρονική κωλυσιεργία που, τελικά, ανατρέπει τον επείγοντα χαρακτήρα υλοποίησης αυτών των έργων». Η «προτροπή» του κ. Χριστόφια προς αυτούς, που λόγω της δεσπόζουσας θέσης του, εύλογα μπορεί να θεωρηθεί ως απειλή ( «μην αμφισβητείτε τις κατακυρώσεις μας αλλιώς…..»), είναι δυστυχώς, μία από τις αντιδημοκρατικότερες και από τις πλέον ολοκληρωτικού τύπου δηλώσεις που έχουν γίνει από καταβολής της Κυπριακής Δημοκρατίας. Θεωρείται επίσης η δήλωσή του, ως επίσημος στιγματισμός και μαυροπινακισμός προσώπων που προσφεύγουν στη δικαιοσύνη, ως των υπαίτιων για το ότι δεν προχωρούν επείγοντα και ευαίσθητα δημόσια έργα.

Κάθε πολίτης, όπως και κάθε νομικό πρόσωπο – και αυτό το στοιχειώδες έπρεπε να το γνωρίζει και να το σέβεται ο κ. Χριστόφιας- σε ένα δημοκρατικό καθεστώς, έχει το δικαίωμα να προσφεύγει στη δικαιοσύνη. Αυτό κατοχυρώνεται τόσο από τις πρόνοιες της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όσο και από το ίδιο το άρθρο 30 του Συντάγματός μας.

Η διοίκηση πρέπει να τυγχάνει ελέγχου. Ο ακυρωτικός έλεγχος που προβλέπει το άρθρο 146 του Συντάγματός, είναι το κύριο μέσο με το οποίο ο καθένας από εμάς μπορεί να αμφισβητήσει αυθαίρετες και παράνομες πράξεις της διοίκησης. Κανένας και κυρίως αυτός που κατέχει – έχοντας μάλιστα επικαλεστεί και υποσχεθεί για να εξασφαλίσει την εκλογή του, μία «δίκαιη κοινωνία- το ύπατο αξίωμα του κράτους, δεν έχει το δικαίωμα να αμφισβητεί και να εμποδίζει αυτό μας το δικαίωμα. Η δικαστική εξουσία και η σχέση του πολίτη με αυτήν, πρέπει να είναι διακριτή και αυτόνομη από τις άλλες δύο ( εκτελεστική, νομοθετική). Είναι η θεμελιώδης αρχή της διάκρισης των εξουσιών που διέπει κάθε σύγχρονο δημοκρατικό καθεστώς.

Είναι τιμή για την κυπριακή δικαιοσύνη, δηλαδή τη δικαστική εξουσία του κράτους μας, το ότι καταφέρνει να βρίσκεται μακριά από σκοπιμότητες ( που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τη δράση και τη λειτουργία της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας). Και είναι τιμή της, το ότι έχει – σε αντίθεση με τις άλλες δύο εξουσίες- ποιότητα και επίπεδο.

Ο κ. Χριστόφιας έχει μέσα σε 11 μήνες διακυβέρνησης «καταφέρει», ως να είναι οδηγός μίας μπουλντόζας ή ενός οδοστρωτήρα, να εξαπολύσει μία άνευ προηγουμένου βάναυση επίθεση σε τομείς που έπρεπε να βρίσκονται οπωσδήποτε μακριά από κομματικές και μικροκομματικές σκοπιμότητες κι επεμβάσεις: στην Παιδεία, στην Άμυνα, στα ατομικά δικαιώματα και τώρα στη Δικαιοσύνη και στο δικαίωμα προσφυγής των πολιτών σε αυτήν. Είτε το θέλει όμως είτε όχι, η δράση του ιδίου και των Υπουργών του, είτε αφορά τον τρόπο που μεταχειρίζονται πολίτες, είτε αφορά παραχωρήσεις ακινήτων σε κομματικά σωματεία αντί σε κοινότητες, είτε αφορά κατακυρώσεις δημοσίων προσφορών ή σύναψη συμβολαίων – κάποιες φορές και με εταιρείες που συνδέονται με το κόμμα ή την ποδοσφαιρική ομάδα του κ. Χριστόφια-, θα τυγχάνουν ελέγχου. Και δεν έχει κανένα δικαίωμα να απειλεί πολίτες ή νομικά πρόσωπα, ή να «απευθύνει εκκλήσεις» σε αυτούς να μην ασκούν τα θεμελιώδη τους δικαιώματα. Ούτε έμμισθοι του κ. Χριστόφια είναι οι Κύπριοι πολίτες, ούτε ορντίναντσες του, ούτε εξαρτώμενοί του. Είμαστε – με το αίμα και τους κόπους αυτών που αγωνίστηκαν για την απαλλαγή μας από την αποικιοκρατία- πολίτες με ατομικά δικαιώματα, σε ένα δημοκρατικό κράτος. Και τουλάχιστον νιώθουμε, παρά την κυριαρχία των μικροκομματικών σκοπιμοτήτων που διαπνέουν σχεδόν όλους τους τομείς της ζωής μας, την ασφάλεια του ότι μπορούμε, ως αντίσταση στην όποια κρατική αυθαιρεσία και ως αντίσταση σε αδικίες και παρανομίες εις βάρος μας, να προσφεύγουμε στην αμερόληπτη και ακομμάτιστη κυπριακή δικαιοσύνη.

Υ.Γ. Ένας εκλεκτός φίλος, μου διηγήθηκε πριν λίγο καιρό μία ιστορία, της οποίας ήταν αυτόπτης μάρτυρας. Ήταν, δεκαετία του 80, ένας εκδότης εφημερίδας και ένας νεαρός δημοσιογράφος στο γραφείο του πρώτου. Συζητούσαν έντονα για ένα ζήτημα. Ο νεαρός δημοσιογράφος είχε μία άποψη την οποία προέβαλλε με πάθος. Ο εκδότης όμως ήταν κάθετος « Μπορεί να έχεις δίκαιο.» είπε στο δημοσιογράφο, «αλλά ο Νόμος λέει διαφορετικά. Και πάνω από όλα είναι ο Νόμος». Ο εκδότης της εφημερίδας ( που λεγόταν «Κήρυκας») ήταν ο μετέπειτα Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ένας άξιος Πρόεδρος που, σε αντίθεση με το σημερινό «αντικαταστάτη» του, υπήρξε φανατικός υπέρμαχος της νομιμότητας.

2009-01-20T06:14:00.000-08:00

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΗΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΑΝΤΑΡΣΙΑ

Διάβασα, με λύπη ομολογουμένως, τις πρόσφατες αναφορές της κυβέρνησης Χριστόφια για την Τουρκανταρσία και συγκεκριμένα τη θέση ότι η Κυπριακή Δημοκρατία πέρασε «μέσα από αιματηρές περιπέτειες και διακοινοτικές συγκρούσεις τις οποίες προκάλεσαν παράνομες και εξτρεμιστικές ελληνοκυπριακές και τουρκοκυπριακές οργανώσεις, με αποτέλεσμα να φτάσουμε στην τραγωδία του 1974, τις συνέπειες της οποίας βιώνουμε μέχρι σήμερα.» Είναι η συνεχής θέση που εκφράζεται από τη σημερινή κυβέρνηση ότι « όλοι φταίμεν σιόρ» και συνεπώς πρέπει να διδαχτούμε τη δική της ( και σε μεγάλο βαθμό των Αγγλοαμερικάνων και του Τουρκικού ΥΠΕΞ) εκδοχή της κυπριακής ιστορίας κι έπειτα με τις συνειδήσεις μας γεμάτες ενοχές να «πληρώσουμε τα λάθη μας» ( αποδεχόμενοι μία άδικη λύση του Κυπριακού).

Πολλά έχουν γραφτεί και ορθά, για το ότι αποενοχοποιείται, με αυτή την ιστορικά ανακριβή κυβερνητική θέση για τις «δικοινοτικές συγκρούσεις που προκάλεσαν οι ε/κ και τ/κ οργανώσεις», η ίδια η επεκτατική πολιτική του τουρκικού κράτους. Πολλές αναφορές έχουν επίσης γίνει στη θέση που εξέφραζε κατά την Τουρκανταρσία το ίδιο εκφραστικό το όργανο του ΑΚΕΛ, το οποίο την καταδίκαζε απερίφραστα.

Θέλω να εμπλουτίσω τη συζήτηση με μία αναφορά στο συγκεκριμένο θέμα ( της Τουρκανταρσίας), επιλεγμένη από μία ομιλία/ δήλωση που έγινε στα Ηνωμένα Έθνη στις 11/12/1964. Αυτή η αναφορά είχε ως εξής:

« Η ειρηνική συνύπαρξη δοκιμάζεται σήμερα βάναυσα στην Κύπρο, λόγω των πιέσεων της Τουρκικής κυβέρνησης και του ΝΑΤΟ, έχοντας εξαναγκάσει τον κυπριακό λαό και την κυπριακή κυβέρνηση να τηρήσουν μία ηρωϊκή και σταθερή στάση σε προάσπιση της κυριαρχίας τους».

Αυτή η δήλωση έγινε από κάποιον άνθρωπο που πίστεψε ότι Αριστερά σημαίνει αγώνας και όχι «ευελιξια», που πίστεψε ότι οι λαοί πρέπει να αγωνίζονται και όχι να υποτάσσονται, που υπερασπίστηκε με το αίμα του το δικαίωμα των ανθρώπων να ζουν και να αναπνέουν ελεύθερα στη γη τους και στη χώρα τους. Από έναν άνθρωπο, του οποίου οι ιδέες λοιδορούνται καθημερινά στην πράξη, από την υποχωρητική πολιτική του Δ. Χριστόφια. Ενός ανθρώπου που δυστυχώς η φυσιογνωμία του έγινε σύμβολο (στην Κύπρο) όχι σε απελευθερωτικούς ή αντικατοχικούς, αλλά σε ποδοσφαιρικούς αγώνες. Ενός ανθρώπου, που έγινε μπλουζάκι, αλλά όχι συνείδηση.

Το όνομα αυτού ( κι εμείς μπορούμε να το πούμε περήφανα και με καθαρή συνείδηση, γιατί δεν τον καπηλευόμαστε, αλλά υπερασπιζόμαστε αταλάντευτα και με συνέπεια τις αντικατοχικές αρχές του): Ερνέστο (Τσε) Γκεβάρα.

2009-01-13T08:43:00.000-08:00

«Εμείς γιε μου, εν εκλώσαμεν»

Μετά την κηδεία του Τ. Παπαδόπουλου, μία ηλικιωμένη κυρία μας ζήτησε να την πάμε σπίτι της. Στο δρόμο, μας διηγήθηκε διάφορα για την προσωπική της γνωριμία με τον Πρόεδρο. Μετά, μας περιέγραψε το πώς αυτή έζησε την εβδομάδα του β’ γύρου των Προεδρικών Εκλογών ( τα καταγράφω όσο καλύτερα θυμάμαι): « Εγώ είμαι ΔΗΚΟ. Που την πρώτην ημέραν. Ο υποψήφιός μου στις εκλογές ήταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος. Άμαν έχασεν ο Τάσσος, ήρταν δκυο κοπέλια που ελέαν ότι εν δικά μας τζιαι είπαν μου « Θεία, τωρά ο υποψήφιός μας εν ο Χριστόφιας. Πρέπει να ψηφίσεις τον Χριστόφιαν. Ο Μάριος έννα γίνει Πρόεδρος της Βουλής.» Όι μάνα μου! Άκου να ψηφίσω τον Χριστόφιαν! Πόθεν ως τα πόθεν υποψήφιός μας ο Χριστόφιας; Εμείς γιε μου, είμαστεν του ΔΗΚΟ. Εν εκλώσαμεν. Έχασεν ο υποψήφιος μας, έχασεν ο Τάσσος, ε εχάσαμεν τζιαι μεις.». Όταν την ρωτήσαμε για το ψηφοδέλτιό της, μας απάντησε αμέσως: « Λευκό».

Η αξιοπρεπής στάση αυτής της κυρίας, μίας απλής και πιστής οπαδού του ΔΗΚΟ, δεν έχει δυστυχώς καμία σχέση με τη στάση της πλειοψηφίας της σημερινής ηγεσίας του. Βεβαίως, πολλοί οπαδοί του ΔΗΚΟ, είτε ψήφισαν Χριστόφια είτε ακόμα και Κασουλίδη ως κάτι το «μη χείρον βέλτιστον». Όμως δε θεώρησε, τουλάχιστον ο μέσος απλός δηκοϊκός οπαδός, το Χριστόφια ως δικό του υποψήφιο. Και σίγουρα δεν υιοθέτησε και δεν υιοθετεί το απαράδεκτο και προσβλητικό για τον Πρόεδρο Παπαδόπουλο και για την κοινή λογική σύνθημα « Στο ΔΗΚΟ ανήκει αυτή η μεγάλη νίκη» που ακούστηκε με την εκλογή Χριστόφια στα κομματικά γραφεία ( σύνθημα που θύμιζε φοιτητικές εκλογές, όπου μετά την καταμέτρηση, όλοι παριστάνουν ανώριμα τους μεγάλους νικητές).

Ο κ. Χριστόφιας, έχει μέχρι σήμερα με την πολιτική του αθετήσει μία σειρά πολιτικών υποσχέσεων προς το ΔΗΚΟ ( και προς την ΕΔΕΚ βέβαια). Έχει ακολουθήσει πολιτικές που οδηγούν σε νομιμοποίηση κατοχικών δεδομένων και θέτουν σε κίνδυνο την άμυνα, την παιδεία, την κρατική μας υπόσταση. Πολιτικές που είναι σε πλήρη αντίθεση με τις αρχές των κομμάτων του ενδιάμεσου χώρου. Οπότε, η στήριξη του κ. Χριστόφια από το Μ. Κάρογιαν και την ομάδα του, οι οποίοι αντιμετωπίζουν από το δεύτερο γύρο μέχρι σήμερα το Δ. Χριστόφια περίπου ως να ήταν ο δικός τους υποψήφιος, δεν είναι κατά τα φαινόμενα μία στήριξη βασισμένη σε αρχές, αλλά μία στήριξη που βασίζεται στα προσωπικά ανταλλάγματα που πήρε ο κ. Κάρογιαν (υπό όρους καλής διαγωγής) και σε υπουργεία και σε θέσεις κλειδιά που πήραν κάποιοι επιλεγμένοι ή προτεινόμενοι από τον ίδιο.

Το ΔΗΚΟ μετά την εκλογική αποτυχία της 17ης Φεβρουαρίου, όφειλε, ως το μεγάλο σε ποσοστά κόμμα του ενδιάμεσου χώρου και το κόμμα από το οποίο προερχόταν ο Τ. Παπαδόπουλος, να πρωταγωνιστεί στην ανασύνταξη , στην ενίσχυση και γιατί όχι και στη συνένωση του ενδιάμεσου χώρου. Έπρεπε να πρωτοστατεί στην αντίσταση ενάντια στη σημερινή υποχωρητική πολιτική του Δ. Χριστόφια. Έπρεπε να υπερασπίζεται με πάθος τις καταστατικές θέσεις του και όχι να κλείνει τα μάτια στα απαράδεκτα τεκταινόμενα.

Είναι τιμή για το ΔΗΚΟ που υπάρχουν πολλά απλά στελέχη με αρχές, όπως η κυρία που ανέφερα στην αρχή. Και είναι τιμή για το ΔΗΚΟ που έχει ανώτατα στελέχη με ήθος και επίπεδο, όπως π.χ. ο Γ. Κολοκασίδης, ο οποίος κοσμεί την κυπριακή πολιτική σκηνή και που ευχής έργο θα ήταν να ηγείται αυτός του ΔΗΚΟ σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Δυστυχώς όμως, η πολιτική που το επίσημο ΔΗΚΟ ακολουθεί, είναι πολιτική που επιβάλλουν συμφέροντα του κ. Κάρογιαν και κάποιων λίγων άλλων. Η φλόγα στη δάδα του ΔΗΚΟ έχει πλέον σβήσει: από το Φλεβάρη του 2008. Ζητείται ( από όλους μας, ΔΗΚΟικούς και μη) άμεσα ηγεσία που να αφουγκράζεται τον κόσμο του ΔΗΚΟ και να υπερασπίζεται τις θέσεις του, ηγεσία που «έν έκλωσεν». Για να ξανανθίσει η ελπίδα, για να ξανανάψει η φλόγα.

Δημοσιεύθηκε: ΠΟΝΤΙΚΙ 16/1/09, ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ 19/1/09

2009-01-10T06:55:00.000-08:00

ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΣΚΕΨΙΝ, ΧΩΡΙΣ ΛΥΠΙΝ, ΧΩΡΙΣ ΑΙΔΩ

Είναι πλέον απόλυτα σαφές και διασταυρωμένο, ,μετά από την πρόσφατη δημοσίευση Αρχείων του Φόρειν Όφις, ότι ο Μακάριος, λίγο πριν πεθάνει, είχε μετανιώσει για την αποδοχή της ομοσπονδίας και τη συνομολόγηση της «Συμφωνιας» Υψηλού Επιπέδου του 1977. Άλλωστε και ο Β. Λυσσαρίδης, το έλεγε αυτό για χρόνια. Αυτή η πραγματικότητα συναγόταν και μέσα από την ομιλία του Μακαρίου στις 20/7/1977 στην Πλατεία Ελευθερίας, όπου άμεσα παραδέχτηκε το λάθος των ενδοκυπριακών συνομιλιών.

Δηλαδή, αποδεικνύεται πλέον πανηγυρικά και με επίσημα έγγραφα των Βρεττανών, ότι: η επίσημη πολιτική μας, η οποία βασίστηκε - όπως χιλιοειπώθηκε από επίσημα και ανεπίσημα χείλη- στις «παρακαταθήκες του Μακαρίου» βασίστηκε σε κάτι το οποίο ο ίδιος ο Μακάριος αναγνώριζε ως λάθος.

Πολλοί γνωρίζαμε βέβαια, εδώ και χρόνια, ότι ο Μακάριος είχε μετανιώσει, όχι μόνο για το δικοινοτικό διάλογο αλλά και για τη Συμφωνία του 77 . Ο λόγος του Β. Λυσσαρίδη, για εμάς, ήταν πάντα αρκετός ( υπέραρκετος). Η ίδια μας η λογική επίσης, μας υπαγορεύει ότι ο δικοινοτικός διάλογος και το πλαίσιο λύσης διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, δεν μπορούν να επιφέρουν μία δίκαιη και δημοκρατική λύση στο Κυπριακό πρόβλημα, κάτι που μετά από 32 τουλάχιστον άκαρπα έτη είναι επίσης αποδεδειγμένο. Συνεπώς, έχουμε κάθε λόγο να νιώθουμε τραγικά δικαιωμένοι για τις θέσεις και τις προειδοποιήσεις μας.

Σήμερα, που είναι απόλυτα διασταυρωμένο και αναμφισβήτητο, ακόμη και για τους επιτήδειους «δύσπιστους», το γεγονός ότι ο Μακάριος μετάνιωσε για την αποδοχή της ομοσπονδίας, αυτοί που επικαλούνται σε μεγάλο βαθμό το Μακάριο για να προπαγανδίζουν προς στους πολίτες ότι η διαδικασία και το πλαίσιο που ακολουθούν για το Κυπριακό πρόβλημα είναι η ορθή και η μόνη οδός, θα προβληματιστούν άραγε καθόλου και θα κάνουν τον κόπο να προβληματιστούν « μήπως τελικά κάναμε λάθος;»; Θα έχουν την ευθιξία να μην επικαλεστούν ουδέποτε στο μέλλον το Μακάριο για να νομιμοποιήσουν πολιτικά τις δικές τους επιλογές; Θα πουν ένα συγνώμη ( του οφείλουν βέβαια και άλλα αμέτρητα συγνώμη) στο Βάσο Λυσσαρίδη, τον οποίον παρέλειπαν να λάβουν υπόψη και ο οποίος επί δεκαετίες καταθέτει και προσυπογράφει ότι ο Μακάριος μετάνιωσε για την αποδοχή της ομοσπονδίας;

Μάλλον όχι. Μάλλον θα συνεχίσουν ακάθεκτα, να μας λεν τα ίδια και τα τετριμμένα, ως τίποτα να μην έχει μεσολαβήσει. Και δυστυχώς, θα συνεχίσουν να επιβιώνουν και να λαθροβιώνουν πολιτικά -κατά το καβαφικό- « χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ».

Δημοσιεύθηκε: Φιλελεύθερος 9/1/09, Ποντίκι 9/1/09

2008-12-28T00:59:00.000-08:00

ΕΥΡΥΤΕΡΟ ΤΟ «ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ»

Διάβασα τελευταία στον Τύπο, ένα αξιόλογο άρθρο του Χρίστου Κ. Σενέκη, μέλους ΔΗΚΟ και πρώην Γενικού Συντονιστή της φοιτητικής οργάνωσης Αναγέννηση (που πρόσκειται σε αυτό). Με το άρθρο του ο Χ. Σενέκης τολμά να διατυπώσει ελεύθερη άποψη και να επισημάνει το φαινόμενο του «διαίρει και βασίλευε», το οποίο γίνεται προσπάθεια να επιβληθεί στο ΔΗΚΟ από το ΑΚΕΛ, μέσω της πολιτικής πριμοδότησης των κ. Κάρογιαν και Κυπριανού. Όπως επίσης αναφέρει « έπεται η ΕΔΕΚ».

Δυστυχώς, το φαινόμενο του «διαίρει και βασίλευε» δεν αφορά μόνο εσωτερικά το ΔΗΚΟ και «δεν έπεται η ΕΔΕΚ» ( το εσωκομματικό «διαίρει και βασίλευε» έχει επιβληθεί εκεί από το ΑΚΕΛ εδώ και πολλά χρόνια και αυτό ήταν κάτι που φάνηκε έκδηλα από τον πρωτόγνωρο ενθουσιασμό που έδειξαν κάποια στελέχη της για υποστήριξη της υποψηφιότητας Χριστόφια το 2ο γύρο των εκλογών – ενώ ουσιαστικά ήταν άφαντα πριν τον 1ο γύρο)

Η πολιτική του «διαίρει και βασίλευε» κυριαρχεί ευρύτερα στον ενδιάμεσο χώρο. Δυστυχώς τα προσωπικά ανταλλάγματα ( που θυμίζουν την αθάνατη κινηματογραφική φράση του Σπύρου Καλογήρου «πολλά τα λεφτά Άρη» και) που έφεραν απροσδόκητα και ραγδαία σε ανώτατες κυβερνητικές, κοινοβουλευτικές και άλλες θέσεις στελέχη των ηγετικών πυραμίδων των δύο κομμάτων, η συμμετοχή στην κυβέρνηση Χριστόφια κατόπιν χωριστών διαπραγματεύσεων με τα δύο κόμματα και η παραμονή στην εν λόγω κυβέρνηση μετά και τον ενταφιασμό της διακηρυγμένης πολιτικής του Τ. Παπαδόπουλου, έχουν καταστήσει τα δύο κόμματα ομήρους του κυρίως κυβερνώντος.

Το αυτονόητο θα ήταν ΔΗΚΟ-ΕΔΕΚ να προχωρήσουν σε διαδικασίες ενοποίησης. Άλλωστε, δηλώνουν πλέον – και τα δύο- ότι βρίσκονται στο χώρο του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος, δεν έχουν σήμερα τους ιστορικούς τους ηγέτες στο τιμόνι τους – οι οποίοι είχαν έντονες προσωπικότητες και ιστορικές διαφορές- και βρέθηκαν μαζί στις ίδιες επάλξεις τόσο στο δημοψήφισμα όσο και πριν τον 1ο γύρο των προεδρικών.

Το αυτονόητο όμως, ούτε πραγματοποιείται, αλλά ούτε καν τροχιοδρομείται. Προσωπικές φιλοδοξίες ατόμων που βρίσκονται στις ηγετικές πυραμίδες των δύο κομμάτων ( ιδίως - για να μη γενικεύουμε απόλυτα- οι υπέρμετρες , όπως αποδείχτηκε, φιλοδοξίες του Μ. Κάρογιαν) σε συνδυασμό με την πολιτική του «διαίρει και βασίλευε» που το ΑΚΕΛ έχει επιβάλει στα δύο κόμματα –εκμεταλλευόμενο την ακόρεστη πολιτική δίψα στελεχών ή το φόβο της άλωσης- εμποδίζουν τη συνένωση.

Εάν δεν προχωρήσει η ενοποίηση του ενδιάμεσου χώρου, εάν ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ ( πιθανόν και με τη συμμετοχή και άλλων κομμάτων και προσωπικοτήτων του χώρου) δεν γίνουν ένα μεγάλο κόμμα που θα έχει δυνατή φωνή, θα πρωταγωνιστεί στις εξελίξεις και που θα αποτελεί αξιόπιστη επιλογή για τους πολίτες που επιθυμούν μία δίκαιη λύση στο Κυπριακό πρόβλημα, εάν συνεχιστεί το «διαίρει και βασίλευε» και το « ο καθένας για την πάρτη του» που σήμερα κυριαρχεί, τότε δε θα αργήσουμε να δούμε σε κάποια φάση το φαινόμενο του σχεδόν απόλυτου δικομματισμού, με το ΑΚΕΛ και το ΔΗΣΥ – που συμπλέουν ιδεολογικά σήμερα- να συγκεντρώνουν τα ποσοστά των φοιτητικών τους οργανώσεων σε κάποια φοιτητικά κέντρα, δηλαδή περισσότερο από το 90% του εκλογικού σώματος. Και φυσικά, σε μία τέτοια περίπτωση, το εκλογικό σώμα θα είναι πολύ πιο επιρρεπές σε αποδοχή της άδικης συνθηκολόγησης που προωθείται στο Κυπριακό.

Αν δεν είναι ικανές οι ηγεσίες να ανταποκριθούν στο πνεύμα των καιρών, να αντιληφθούν τις ιστορικές αναγκαιότητες και να πράξουν το καθήκον τους μέσω της ενοποίησης, ας ξεπεραστούν από τις βάσεις τους. Η συνένωση του ενδιάμεσου χώρου πρέπει να γίνει. Και να γίνει μάλιστα άμεσα. Χωρίς χρονοτριβές, χωρίς μικροπολιτικές και αθέμιτες προσωπικές φιλοδοξίες και κυρίως: χωρίς «δικαιολογίες» που κακοποιούν τη νοημοσύνη μας.

Δημοσιεύθηκε σε Φιλελεύθερο και Ποντίκι 31/12/08 και σε Σημερινή 1/1/09

2008-12-18T02:10:00.000-08:00

ΕΝΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

Μετά το βιολογικό τέλος του Τάσσου Παπαδόπουλου, μου είναι αδύνατο να ησυχάσω. Ένα συνεχές «κάτι πρέπει να κάνουμε, κάτι πρέπει να κάνουμε» στριφογυρίζει ανεξέλεγκτα στο μυαλό. Και ανακάλυψα ένα άρθρο που είχα γράψει λίγο πριν τις εκλογές και δεν πρόλαβε να δημοσιευθεί. Το δημοσιεύω τώρα, έστω αργά, αυτούσιο. Γιατί θέλω να θυμηθώ και να θυμήσω:

«ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ

Ένας φίλος εξ’ Ελλάδος, λίγους μήνες μετά το δημοψήφισμα, όταν τον ρώτησα γιατί έχει τόση αδυναμία στην Κύπρο, μου είπε « Στην Κύπρο συναντάς τις πιο ακραίες εκφάνσεις του Ελληνισμού. Στην Κύπρο θα βρεις Λεωνίδες, αλλά θα βρεις και Εφιάλτες. Βλέποντας εσάς τους Κύπριους, θυμάμαι ότι είμαι Έλληνας.»

Σε αυτές τις εκλογές όμως, δε θα αναμετρηθούμε με το Χριστόφια και τον Κασουλίδη, με το ΑΚΕΛ ή το ΔΗΣΥ. Θα αναμετρηθούμε εμείς οι ίδιοι, ο Κυπριακός Ελληνισμός με το χειρότερο εαυτό μας. Θα αναμετρηθεί η καλύτερη με τη χείριστη έκφανσή μας. Αναμετριέται η Κύπρος της Αντίστασης με την Κύπρο της προδοσίας και της συνενοχικής απάθειας. Η Κύπρος του Ευαγόρα που “ έπαιρνε μιαν ανηφοριά έπαιρνε μονοπάτια να βρει τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά” με την Κύπρο του κουτοπόνηρου κυπριλλή που η φιλοσοφία της ζωής του είναι το « κρύψε να περάσουμεν» και το « εν θέλουμεν φασαρίες». Η Κύπρος της σεφερικής αποτύπωσης του « ...ας τρώγωμεν πέτρες» με τη νοσηρή δουλοπρέπεια της επιδεικτικής κατανάλωσης και της εγωκεντρικής καλοπέρασης. Τα φουσκωμένα πόδια του Αγώνα στα αμέτρητα χιλιόμετρα των πορειών κατά μήκος της πράσινης γραμμής, με τα μιζερονότια πόδια που βαδίζουν στο δρόμο της συνθηκολόγησης.

Η Κύπρος της Δημοκρατίας και της σύνεσης με την Κύπρο των θερμοκέφαλων που τυφλωμένοι από το μίσος τους, νομίζουν ότι θα πλήξουν τον πολιτικό τους αντίπαλο, ενώ είναι την Κύπρο που χαρακώνουν. Η Κύπρος των ανθρώπων που δουλεύουν με αξιοπρέπεια και που ψηφίζουν με κριτήριο το δημόσιο συμφέρον με την Κύπρο των εμπαθών που θέλουν να τιμωρήσουν τη σημερινή κυβέρνηση επειδή δεν βολεύτηκαν, δεν «κανονίστηκαν», δεν διορίστηκαν, δεν προήχθηκαν, δεν μονιμοποιήθηκαν. Η Κύπρος του Ονήσιλου και του Ευαγόρα με την Κύπρο του Γόργου και του Στασάνορα. Η Κύπρος του Γιατρού, του Δώρου, του Θεόφιλου, του Ισαάκ και του Σολωμού με την Κύπρο των κηρύκων της παράδοσης και υποθήκευσης του μέλλοντός μας στην Τουρκία. Η Κύπρος που «αντιστέκεται, η Κύπρος που επιμένει» με την «Κύπρο που κερδίζει» ( ένα υποστηρικτή του Σχεδίου Ανάν για πρόεδρο και αυτόν που κατήγγειλε την Κύπρο στην Ευρώπη ως σκιώδη κυβερνήτη). Η Κύπρος που «πηδάει φωτιά κι οι σούβλες έτοιμες κι αυτή ολόρθη στέκει» και η Κύπρος των ηττημένων μυαλών που ξελαρυγγίζονται υπέρ της συνθηκολόγησης. Η Κύπρος της θύμησης με κουρεία να λέγονται «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» και εστιατόρια να λέγονται « Το Κάρμι» με την Κύπρο της λήθης και των νεομαυραγοριτών που «ανοίγουν νέους επιχειρηματικούς δρόμους» στα κατεχόμενα. Η Κύπρος των χιλιάδων στους δρόμους της Λευκωσίας που με δάδες αναμμένες φώναζαν για απελευθέρωση και επιστροφή με την Κύπρο των χιλιάδων που «αγωνίζονται» ξενυχτώντας στις ρουλέτες και τις τσόχες των καζίνο του κατακτητή. Η «μικροκόρη που έγινε μάνα» με την «πόρνη της Μεσογείου». Η Κύπρος της υψωμένης περήφανης γροθιάς με την Κύπρο που επιζητεί την ευαρέσκεια των προστατών και των συνεργατών της Τουρκίας και που δέχεται τα υπερατλαντικά ( και παρακάμπτοντα τον εκλελεγμένο Πρόεδρο του Κυπριακού λαού) τηλεφωνήματα. Η Κύπρος που «ρίχνει τα μαλλιά της πίσω» κρατώντας το κεφάλι της ψηλά με την Κύπρο που σκύβει μοιρολατρικά το κεφάλι στους δημίους της.

Σε αυτές τις προεδρικές εκλογές επιλέγουμε την Κύπρο που θέλουμε. Και αναμετριόμαστε με τον εαυτό μας, επιλέγοντας το ποιοι εμείς οι ίδιοι θέλουμε να είμαστε. Καλή τύχη πατρίδα μας. Καλή τύχη Τάσσο Παπαδόπουλε.»

Ξενής Ξενοφώντος

Υ.Γ. Τα όσα ακολούθησαν στις 17/2/2008, υπερέβηκαν ακόμη και αυτό που θεωρούσα ήττα και επικράτηση του χειρότερου εαυτού μας. Ο αυτοεξευτελισμός των πλείστων όσων τυπικά υποστήριζαν τον Τ. Παπαδόπουλο, η (επιεικώς) καιροσκοπική συνδιαλλαγή με αποκορύφωμα τη λήψη προσωπικών ανταλλαγμάτων(!), ο κατά τα φαινόμενα ενταφιασμός του ονείρου για ένα ενιαίο ενδιάμεσο πατριωτικό κομματικό χώρο και για αντικατοχική κυβερνητική πολιτική και ο βιολογικός θάνατος του πραγματικού Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, θυμίζουν το του Μόντη «Θε μου και να'ταν όνειρο κακό , να γύρω πίσω να κάνω μια και να ξυπνήσω». Ο εφιάλτης όμως είναι πραγματικότητα και μπροστά στο κακό και στο φονικό, οφείλουμε να ανασυντάξουμε τις δυνάμεις μας. Δεν είμαστε λίγοι, ούτε χαθήκαμε. Όπως το λέει ο Ακρίτας μας:

« Μας είπαν: Γιατί συνεχίζετε να αγωνίζεσθε αφού η μάχη έχει κριθεί;
Απαντήσαμε: Γιατί αν δεν αγωνιζόμαστε δεν θα υπάρξει άλλη μάχη.» Ίτε...

2008-12-12T06:18:00.001-08:00

EIXAME ΕΝΑΝ ΤΑΣΣΟ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ

Μεγαλώνοντάς με, ο πατέρας μου μιλούσε για το Μακάριο. Που ήταν η ασπίδα μας και που για να περάσουν επεκτατικά σχέδια της Τουρκίας για την Κύπρο, έπρεπε να επιτευχθεί η ανατροπή του. Παίρνοντας τη βαριά σκυτάλη από τους γονείς μου, θα έχω να λέω στα παιδιά μου μία ανάλογη ιστορία της δικής μου εποχής, για δύο μεγάλους ηγέτες του Κυπριακού Ελληνισμού. Ο ένας από τους δύο, μόλις μας έφυγε, τραγικά αδικαίωτος.

Θα έχω να πω πολλά στα παιδιά μου για κείνον. Να τους πω ότι σε πολύ μεγάλο βαθμό χάρη σε αυτό τον άνθρωπο επέζησε η Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία εύχομαι να υπάρχει ακόμη όταν αυτά θα μεγαλώνουν . Να τους πω ότι άξιοι άνδρες δεν μπορούν να χωρέσουν στην κυπριακή πολιτική σκηνή και στην κυπριακή κοινωνία. Ότι το «ωσαννά» γίνεται πολύ γρήγορα «άρον άρον σταύρωσον αυτόν». Ότι τη ρήξη με το κατεστημένο πρέπει να την κάνεις και να την κάνεις νωρίς, γιατί μετά μπορεί να είναι πολύ αργά και να μη δικαιωθείς ποτέ . Ότι αυτά που μετρούν στη ζωή είναι τα δύσκολα ΟΧΙ και όχι τα εύκολα ΝΑΙ.

Και με τη χρήση της τεχνολογίας, θα τους δείχνω ξανά και ξανά, τη σκηνή ενός άνδρα πραγματικού Προέδρου, να δακρύζει περήφανα για τον τόπο του, καλώντας το λαό του να φανεί ένας αληθινός λαός.

Η ιστορία μπορεί να γραφτεί αλλιώς από τους αέναους απόντες και τους επιτήδειους ουδέτερους που επιχειρούν να την γράψουν στα μέτρα τους. Αλλά εγώ, θα την πω στα παιδιά μου όπως την έζησα. Με τον ίδιο τρόπο που την έμαθα κι εγώ από αυτούς που την έζησαν. Θα κουβαλώ την ντροπή της δικής μου γενιάς, την ντροπή για έναν αχάριστο και αμνήμονα λαό που πριν τη φυσική εξόντωση του Προέδρου μας, διέπραξε την πολιτική του εξόντωση. Θα κουβαλώ όμως και μία περηφάνια και , όπως έλεγαν σε μας οι γονείς μας αναγιώνοντάς μας, ότι είχαν κάποτε στην εποχή τους για Πρόεδρο ένα Μακάριο, θα λέω κι εγώ στα δικά μου παιδιά ότι εμείς είχαμε για Πρόεδρο έναν Τάσσο Παπαδόπουλο. Έναν Τάσσο Παπαδόπουλο.

2008-12-04T23:35:00.000-08:00

ΜΑΚΑΡΙΑΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΟΝ "ΕΥΕΛΙΚΤΟ" Δ. ΧΡΙΣΤΟΦΙΑ

Η πολιτική της «Ευελιξίας» δεν είναι κάτι που εφευρέθηκε πρόσφατα, ακόμη κι αν δίδεται από αρκετούς αυτό το προσωνύμιο στον κ. Χριστόφια. Κατ’ ακρίβεια ήταν οι οπαδοί αυτής της θεωρίας που έπεισαν το Μακάριο να προχωρήσει στις Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου.

Η θεωρία είναι απλή: «Με το να απορρίπτεις τις απαιτήσεις του κατακτητή σου, δεν λύνεται το πρόβλημά σου. Πρέπει να φανείς ευέλικτος και να τις συζητήσεις και γιατί όχι, να τις αποδεκτείς». Σε ένα απελπισμένο λαό, με το 1/3 του να είναι εκτοπισμένοι και πρόσφυγες, δεν είναι δύσκολο να επιβάλεις αυτή τη θεωρία. Επιβάλλεις βέβαια ταυτόχρονα και μια πνευματική τρομοκρατία: «όποιος δεν είναι ευέλικτος, είναι εχθρός της λύσης, σωβινιστής, εθνικιστής, πραξικοπηματίας, περιθωριακός».

Η θεωρία της «Ευελιξίας» καθιερώθηκε από τον αρχιτέκτονα της διχοτόμησης, τον κ. Χένρι Κίσινγκερ. Ο ιδιαίτερα ευφυής Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, έλεγε τα ακόλουθα στην Ιταλίδα δημοσιογράφο Οριάνα Φαλάτσι, σε μία συνέντευξη που της έδωσε για το βιβλίο της «Συνάντηση με την Ιστορία» το τέλος του 1974:

«Ορίανα Φαλάτσι: Μακαριώτατε, είτε έχετε δίκαιο είτε άδικο, η πραγματικότητα σήμερα είναι διαφορετική. Οι Τούρκοι κατέχουν 40% του νησιού και…

Μακάριος: Και δε θα το αποδεχτώ. Γιατί δεν αναγνωρίζω ένα fait accompli (τετελεσμένο). Δεν μπορώ να νομιμοποιήσω με την υπογραφή μου μία κατάσταση που δημιουργήθηκε με τη χρήση βίας. Διάφοροι υποτιθέμενοι ρεαλιστές με συμβουλεύουν να διαπραγματευτώ μία γεωγραφική ομοσπονδία με τους Τούρκους. Λεν ότι πρέπει να είμαι λιγότερο σκληρός. Αντί να κρατούν 40% οι Τούρκοι, επαναλαμβάνουν (οι υποτιθέμενοι ρεαλιστές), οι Τούρκοι μπορεί να είναι ικανοποιημένοι με 30%. Οπότε να είμαστε ευέλικτοι. Δε θέλω να είμαι ευέλικτος.»

Στη συνέχεια της συνέντευξης ο Μακάριος επιβεβαιώνει έμμεσα ότι η πατρότητα της ιδέας της «Ευελιξίας» ανήκει στον κ. Κίσιγκερ.

Δυστυχώς, κάτω από την πίεση της ανάγκης για άμεση επιστροφή των προσφύγων, το 1977, ο Μακάριος πείστηκε να φανεί ευέλικτος, να μπει στον κυκεώνα των «δικοινοτικών συνομιλιών» και να συμφωνήσει άνευ βλάβης βέβαια τις Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου. Η υποσχόμενη επιστροφή των προσφύγων βέβαια αποδείχτηκε δόλωμα και μέσο για εξαπάτηση του Μακαρίου.Το δις εξαμαρτείν, όμως, «ουκ ανδρός σοφού». Και ο Μακάριος ήταν ένας ικανότατος ηγέτης. Από μόνος του, δημόσια αποκήρυξε τις συμφωνίες στις 20/7/1977 παραδεχόμενος ότι οι συνομιλίες απέτυχαν και διακηρύττοντας ότι το κλειδί της λύσης του Κυπριακού βρίσκεται στην Άγκυρα. Δυστυχώς, τον πρόλαβε ο θάνατος.

Ο Σ. Κυπριανού που τον διαδέχθηκε, όπως πρόσφατα απεκάλυψε η έγκριτη ιστορικός και συγγραφέας Φανούλλα Αργυρού, «ήθελε να εγκαταλείψει τις 4 κατευθυντήριες γραμμές του Μακαρίου, ήθελε να ξεκινήσει με το 3212 για απελευθέρωση, αλλά απέτυχε, δυστυχώς, αφού άφησε να περάσουν οι αγγλόφιλοι πέριξ του».

Και από τότε, με κάποιες περιόδους που αποτελούσαν την εξαίρεση στον κανόνα, ακολουθούμε την πολιτική της «Ευελιξίας». Με συνεχείς υποχωρήσεις προς την Τουρκία και υπαναχωρήσεις από διακηρυγμένες θέσεις μας. Η κατοχική Τουρκία βέβαια, δεν κάνει καμία υποχώρηση. Αποενοχοποιημένη βλέπει, σήμερα, τις κάποτε περιθωριακές θέσεις του ΑΔΗΣΟΚ και του Ν. Ρολάνδη να μετατρέπονται σε επίσημη κρατική μας πολιτική και έναν αυτοαποκαλούμενο (με τον τίτλο του Κίσιγκερ) «Ευέλικτο», στο ανώτατο αξίωμα. Κάθε φωνή αντίστασης δε, αποκαλείται “εθνικισμός/σωβινισμός”.

Η πολιτική της «Ευελιξίας», πολιτική που μοιάζει με αυτήν των «ευέλικτων» δοσιλόγων και ταγματασφαλιτών της κατεχόμενης από τους Ναζί Αθήνας, την οποία προσπαθούν με χυδαίο τρόπο οι αυτοαποκαλούμενοι «ευέλικτοι» να φορτώσουν ιστορικά στο Μακάριο, ακολουθώντας δήθεν «τις παρακαταθήκες του», έχει αποενοχοποιήσει την Τουρκία στη διεθνή κοινότητα και μας οδηγεί νομοτελειακά στη νομιμοποίηση της κατοχής.

Εμείς βέβαια, μακαριακοί και μη, επαναλαμβάνουμε ότι «Δε θέλουμε να είμαστε ευέλικτοι» κι απαντούμε στα «ευέλικτα» πολιτικά βαφτιστήρια του Κίσιγκερ, με άλλη μία (αυθεντική) ρήση – παρακαταθήκη του Μακαρίου:

«αν δεν μπορούμε να επιβάλουμε λύση, έστω υποφερτή, μπορούμε τουλάχιστον να εμποδίσουμε μια άδικη λύση».

Δημοσιεύθηκε 5/12 στο Φιλελεύθερο, 10/12 στη "Σημερινή" και παλαιότερα στο ΠΟΝΤΙΚΙ (με τίτλο " Μακάριος: " Δε θέλω να είμαι ευέλικτος" ")

2008-12-02T07:53:00.000-08:00

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΓΙΑ ΕΠΑΝΑΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ

Ακόμη και οι φανατικότεροι υπέρμαχοι των δικοινοτικών συνομιλιών, πρέπει ευθαρσώς να ομολογήσουν ότι αυτή η διαδικασία δεν μπορεί να οδηγήσει σε επίλυση της ουσίας του Κυπριακού, δηλαδή της κατοχής, του εκτοπισμού και του εποικισμού.

Η συγκομιδή 34 ετών δικοινοτικών συνομιλιών, είναι η ακόλουθη:

(α) Αποενοχοποίηση της Τουρκίας, αφού αυτή παρουσιάζεται ως ένας ουδέτερος τρίτος και όχι ο κύριος υπαίτιος του Κυπριακού, ενώ ουσιαστικά είναι αυτή πίσω από τις διαπραγματεύσεις.

(β) Υποβάθμιση του Κυπριακού από θέμα εισβολής και κατοχής σε δικοινοτική διαφορά

(γ) Υποβάθμιση του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ηγέτη της ελληνοκυπριακής κοινότητας που δεν εκπροσωπεί ολόκληρο τον Κυπριακό λαό

(δ) Πολιτική (τουλάχιστον) νομιμοποίηση του εκάστοτε εγκάθετου της Άγκυρας ως ηγέτη της τουρκοκυπριακής κοινότητας, ενώ ουσιαστικά «εκλέγεται» με τη βία των κατοχικών όπλων και τις «ψήφους» των εποίκων ( οι οποίοι και αποτελούν την πλειοψηφία στα κατεχόμενα)

(ε) Απαράδεκτες μονόπλευρες υποχωρήσεις εκ μέρους μας προς την Τουρκία με αποτέλεσμα η Τουρκία να έχει ήδη ως διαπραγματευτικά κεκτημένα μία τουρκική ζώνη, παραμονή δεκάδων χιλιάδων εποίκων, συνεταιρικό κράτος, εκ περιτροπής Προεδρία , ενώ εν αμφιβολία τίθενται ζητήματα όπως το δικαίωμα ιδιοκτησίας, το δικαίωμα κατοικίας και εγκατάστασης, η απαγόρευση επεμβατικών δικαιωμάτων, η διατήρηση κυπριακού στρατού.

Οι λεγόμενες δικοινοτικές συνομιλίες στην πολύχρονη διεξαγωγή τους έχουν αποδείξει ότι δεν μπορούν να άρουν τις συνέπειες της κατοχής, αλλά αντίθετα μπορούν να οδηγήσουν σε νομιμοποίησή τους ( π.χ. Δείκτες Γκουεγιάρ, Ιδέες Γκάλι, Σχέδιο Ανάν). Επιπλέον, οδηγούν εμάς στη θέση κατηγορουμένων ως «απορριπτικών» και μας οδηγούν σε άσκοπη ανάλωση δυνάμεων και πόρων για να αποδυκνείουμε το αυτονόητο, ότι δηλαδή επιθυμούμε επίλυση του Κυπριακού.

Ο ίδιος ο Μακάριος, λίγο πριν το θάνατό του, ομολογούσε την αποτυχία των ενδοκυπριακών συνομιλιών ως μεθόδου επίλυσης του Κυπριακού και τόνιζε ότι το κλειδί της λύσης βρίσκεται στην Άγκυρα. Ο Βάσος Λυσσαρίδης επί χρόνια εισηγείτο ευθαρσώς απόσυρσή μας από τις δικοινοτικές συνομιλίες και επανατοποθέτηση του Κυπριακού. Δυστυχώς ήταν απελπιστικά μόνος, εκτός από κάποιες περιόδους που και το ΔΗΚΟ τολμούσε να ταυτιστεί με αυτή την πρόταση, όπως την περίοδο της πρόταξης. Δυστυχώς, αυτή την πρόταση εγκατέλειψε σταδιακά και η ΕΔΕΚ.

Είναι η ταπεινή μου άποψη και αποτελεί ταυτόχρονα και δημόσια πρόταση, ότι αν επιθυμούμε μία δίκαιη και σωστή λύση του Κυπριακού, δεν μπορούμε να σιωπούμε μπροστά στην εμφανέστατα λανθασμένη διαδικασία των δικοινοτικών συνομιλιών. Δεν αρκεί να περιμένουμε παθητικά να έρθει ένα αποτέλεσμα που ξέρουμε από τώρα ότι θα είναι άδικο και μη αποδεκτό για να το καταψηφίσουμε. Οφείλουμε να διατυπώσουμε ευθαρσώς μία εναλλακτική πρόταση. Η πολιτική της επανατοποθέτησης είναι συγκεκριμένη: Όχι σε δικοινοτικές συνομιλίες (όσο διαρκεί η κατοχή και τα παράγωγά της) και διαμόρφωση στρατηγικής πιέσεων προς την Τουρκία ( π.χ. μέσω της Ομογένειάς μας, της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας, του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, μέσω ενίσχυσης της Άμυνάς μας και ειδικά υλοποίησης του Δόγματος, μέσω συνεχούς διαφώτισης, πολιτικών συμμαχιών), ούτως ώστε η κατοχική δύναμη να αναγκαστεί να «τα πάρει και να φύγει» και να αποκαταστήσει τη νομιμότητα.

Όσοι πολιτικοί επιθυμούν μία δίκαιη λύση, ας αναλάβουν τις ευθύνες τους. Γιατί αλλιώς καταλήγουν να κατηγορούνται ότι «δε θέλουν λύση» και να τους διατυπώνουν κάποιοι δοκησίσοφοι μονομανείς συνεχώς ερωτήματα του τύπου «καλά εσείς τι προτείνετε;» ή « τι θέλετε αν όχι συνομιλίες; Πόλεμο;», τα οποία να μην μπορούν να απαντηθούν πειστικά. Δηλαδή: ενώ θα έπρεπε να είναι υπόλογοι αυτοί που επιμένουν σε μία άστοχη κι επικίνδυνη διαδικασία, καταλήγουν να είναι υπόλογοι όσοι πολιτικοί αντιτίθενται σε άδικη και διχοτομική λύση. Ο Βάσος Λυσσαρίδης μέσω της πρόσφατης επιστολής του προς τον Δ.Χριστόφια, η οποία περιέχει πολλές εναλλακτικές προτάσεις και μέσω της δημόσιας επαναφοράς πλέον της ανοικτής αντίθεσής του με τις δικοινοτικές συνομιλίες, επαναχαράζει το δρόμο. Ας ελπίσουμε να τον ακολουθήσουν κι άλλοι.

Η παρατεταμένη σιωπή και η σκέτη άρνηση χωρίς σαφή αντιπρόταση όχι μόνο δεν μπορεί να οδηγήσει σε δίκαιη λύση, αλλά ούτε την επερχόμενη άδικη λύση μπορεί να σταματήσει.

Θα δημοσιευθεί στο ερχόμενο ΠΟΝΤΙΚΙ

2008-11-23T22:18:00.000-08:00

Πρόεδρέ μας,

Η σκέψη όλων εμάς, που αρνούμαστε πεισματικά να συμβιβάσουμε την ψυχή μας με το ιστορικό άγος του περασμένου Φεβρουαρίου, είναι σ’ εσάς. Οι προσευχές μας για εσάς. Η έγνοια μας για εσάς. Έστω συμφεροντολογικά. Γιατί σας έχουμε μεγάλη ανάγκη.

Σημείωση: Η πιο πάνω φωτογραφία είναι από μία εποχή, που έστω με διαφωνίες μαζί του, νιώθαμε ότι η Κύπρος είχε Πρόεδρο. Και που ο όπου γης Ελληνισμός μας ζήλευε.

2008-11-22T02:21:00.000-08:00

ΚΑΜΙΑ “ΕΥΕΛΙΞΙΑ” ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ “ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ”

Το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών, υποστηρίζει τη θέση ότι η εισβολή στην Κύπρο ήταν νόμιμη και ότι πήγαζε από τις Συνθήκες Εγγυήσεως. Η θέση αυτή δε βρίσκει κανένα έρεισμα στο Διεθνές Δίκαιο, αλλά σε μία επεκτατική νοοτροπία ζωτικού χώρου, παρόμοια με αυτή της ναζιστικής Γερμανίας.

Η επίσημη θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία βασίζεται στο Διεθνές Δίκαιο υπήρξε διαχρονικά ότι:

α) Η Συνθήκη Εγγυήσεως δεν δίνει δικαίωμα στρατιωτικής επέμβασης.

β) Μονομερής στρατιωτική επέμβαση και μάλιστα χωρίς έγκριση από τον ΟΗΕ είναι παράνομη και αντίθετη με τη Συνθήκη Εγγύησης.

γ) Η Συνθήκη Εγγυήσεως εγγυάται τη διατήρηση της συνταγματικής τάξης του 1960 και όχι τη διχοτόμηση και το βιασμό της Κύπρου και του λαού της και την συστηματική παραβίαση των δικαιωμάτων των πολιτών που το Σύνταγμα προστατεύει. Είναι σαφής η Συνθήκη ( άρθρο 2):

«Η Ελλάς, το Ηνωμένον Βασίλειον και η Τουρκία, λαμβάνουσαι υπό σημείωσιν τας υποχρεώσεις της Δημοκρατίας της Κύπρου τας καθιερουμένας υπό του άρθρου 1, αναγνωρίζουν και εγγυώνται την ανεξαρτησίαν, την εδαφικήν ακεραιότητα και την ασφάλειαν της Δημοκρατίας της Κύπρου, ως και την κατάστασιν πραγμάτων την καθιερωθείσαν υπό των θεμελιωδών άρθρων του Συντάγματος της.

Αναλαμβάνουν επίσης την υποχρέωσιν όπως απαγορεύσουν, καθ’ όσον εξαρτάται εξ αυτών, πάσαν δραστηριότηταν έχουσαν σκοπόν να ευνοήσει αμέσως ή εμμέσως τόσον την ένωσιν της Δημοκρατίας της Κύπρου με παν άλλο Κράτος όσον και την διχοτόμησιν της Νήσου.»

Δεν δεχόμαστε ότι η Τουρκία έχει βάσει της Συνθήκης Εγγύησης το δικαίωμα εισβολής και κατοχής. Αν επιθυμούμε κατάργηση των οποιωνδήποτε εγγυήσεων, είναι για να μη δίδεται το πρόσχημα στην Τουρκία να επεμβαίνει στην Κυπριακή Δημοκρατία και για να μη θεωρήσει ότι η εισβολή και η κατοχή έχουν νομιμοποιηθεί. Η Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει να μείνει αταλάντευτη στις θέσεις της. Και βεβαίως να μη νομιμοποιήσει κατοχικά δεδομένα και «κεκτημένα».

Η Τουρκία δεν είχε ποτέ το δικαίωμα να εισβάλει ή να κατέχει την Κύπρο. Αυτό πρέπει να αναγνωριστεί ρητά από την ίδια την Τουρκία και οι συνέπειες της κατοχής πρέπει να αρθούν πλήρως ( και όχι να νομιμοποιηθούν). Αλλιώς, το μεγάλο πρόβλημα της Κύπρου, δηλαδή η επεκτατική βουλιμία της Τουρκίας, όχι μόνο θα διαιωνίζεται, αλλά θα διογκώνεται με το πέρασμα του χρόνου. Καμία «ευελιξία» δε χωρεί στο κεφάλαιο «Εγγυήσεις». Γιατί ούτε η Κύπρος, ούτε η αχόρταγη Τουρκία θα αλλάξουν γεωγραφική θέση.

Δημοσιεύθηκε στο Φιλελεύθερο, 22/11/2008

2008-11-19T06:16:00.000-08:00

ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗΣ ΣΕΒΑΣΜΟΣ

Η αντιμετώπιση του Βάσου Λυσσαρίδη από το Δ. Χριστόφια και τον πιθανό διάδοχό του ήταν επιεικώς μικροπρεπής. Κατ’αρχήν όταν λαμβάνει κάποιος μία επιστολή από έναν ιστορικό ηγέτη του Κυπριακού Ελληνισμού, οφείλει να απαντά. Κάτι το οποίο ο Δ. Χριστόφιας για 20 ημέρες δεν έπραξε.

Επιπλέον, όταν δημοσιοποιείται η επιστολή, ένας ηγέτης που θέλει να είναι σοβαρός, οφείλει να απαντήσει με επιχειρήματα και όχι με αφορισμούς του τύπου « ο κ. Λυσσαρίδης κρίνεται από τα λόγια του κι εγώ από τις πράξεις και τα έργα μου». Δεν μπορεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να παραγνωρίζει τα γνωστούς σε όλους έργα του μεγάλου αγωνιστή της ΕΟΚΑ, ηγέτη της Αντίστασης στο πραξικόπημα και το μεταπραξικόπημα και λαϊκού ηγέτη κατά το δημοψήφισμα και να μιλά για δικές του «πράξεις», όταν ο ίδιος ο κ. Χριστόφιας ήταν είτε απών, είτε εν διαφωνία με τους λαϊκούς αγώνες και όταν οι «πράξεις» του είναι περισσότερο αρνητικές παρά θετικές ( επίθεση στην Άμυνα και στην Παιδεία, αποδοχή παραμονής εποίκων και εκ περιτροπής Προεδρίας, πολιτικές συλλήψεις και πιθανές πολιτικές παρακολουθήσεις –φωτογράφος ΚΥΠ- καθώς και αρχική αποδοχή του Σχεδίου Ανάν ή σε κάθε περίπτωση της φιλοσοφίας του).

Δεν αναμένουμε από το Δ. Χριστόφια να συμφωνήσει με το Β. Λύσσαρίδη ή να αγωνιστεί για δίκαιη λύση του Κυπριακού προβλήματος. Δεν μπορούσε όμως να δείξει έστω τον ελάχιστο σεβασμό σε ένα πρόσωπο σύμβολο του καλύτερου και του πιο πατριωτικού εαυτού μας, σε ένα άνθρωπο που τόσα προσέφερε σε αυτό τον τόπο; Εδώ δείχνει τόσο σεβασμό και τόση μελιστάλακτη αγάπη στον εκπρόσωπο του Αττίλα στην Κύπρο και εχθρό του κράτους και του λαού μας Μ. Α. Ταλάτ. Του ήταν τόσο δύσκολο να φανεί στοιχειωδώς ευγενής προς το Βάσο Λυσσαρίδη;

Δημοσιεύθηκε στη ΣΗΜΕΡΙΝΗ, 21/11/2008

2008-11-18T02:58:00.000-08:00

ΜΑΚΑΡΙΟΣ: «ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ»

Η πολιτική της «Ευελιξίας» δεν είναι κάτι που εφευρέθηκε πρόσφατα, ακόμη κι αν δίδεται από αρκετούς αυτό το προσωνύμιο στον κ. Χριστόφια. Κατ’ ακρίβεια ήταν οι οπαδοί αυτής της θεωρίας που έπεισαν το Μακάριο να προχωρήσει στις Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου.

Η θεωρία είναι απλή: «Με το να απορρίπτεις τις απαιτήσεις του κατακτητή σου, δεν λύνεται το πρόβλημά σου. Πρέπει να φανείς ευέλικτος και να τις συζητήσεις και γιατί όχι, να τις αποδεκτείς». Σε ένα απελπισμένο λαό, με το 1/3 του να είναι εκτοπισμένοι και πρόσφυγες, δεν είναι δύσκολο να επιβάλεις αυτή τη θεωρία. Επιβάλλεις βέβαια ταυτόχρονα και μια πνευματική τρομοκρατία: «όποιος δεν είναι ευέλικτος, είναι εχθρός της λύσης, σωβινιστής, εθνικιστής, πραξικοπηματίας, περιθωριακός».

Η θεωρία της «Ευελιξίας» καθιερώθηκε από τον αρχιτέκτονα της διχοτόμησης, τον κ. Χένρι Κίσινγκερ. Ο ιδιαίτερα ευφυής Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, έλεγε τα ακόλουθα στην Ιταλίδα δημοσιογράφο Οριάνα Φαλάτσι, σε μία συνέντευξη που της έδωσε για το βιβλίο της «Συνάντηση με την Ιστορία» το τέλος του 1974:

«Ορίανα Φαλάτσι: Μακαριώτατε, είτε έχετε δίκαιο είτε άδικο, η πραγματικότητα σήμερα είναι διαφορετική. Οι Τούρκοι κατέχουν 40% του νησιού και…

Μακάριος: Και δε θα το αποδεχτώ. Γιατί δεν αναγνωρίζω ένα fait accompli (τετελεσμένο). Δεν μπορώ να νομιμοποιήσω με την υπογραφή μου μία κατάσταση που δημιουργήθηκε με τη χρήση βίας. Διάφοροι υποτιθέμενοι ρεαλιστές με συμβουλεύουν να διαπραγματευτώ μία γεωγραφική ομοσπονδία με τους Τούρκους. Λεν ότι πρέπει να είμαι λιγότερο σκληρός. Αντί να κρατούν 40% οι Τούρκοι, επαναλαμβάνουν (οι υποτιθέμενοι ρεαλιστές), οι Τούρκοι μπορεί να είναι ικανοποιημένοι με 30%. Οπότε να είμαστε ευέλικτοι. Δε θέλω να είμαι ευέλικτος.»

Στη συνέχεια της συνέντευξης ο Μακάριος επιβεβαιώνει έμμεσα ότι η πατρότητα της ιδέας της «Ευελιξίας» ανήκει στον κ. Κίσιγκερ.

Δυστυχώς, κάτω από την πίεση της ανάγκης για άμεση επιστροφή των προσφύγων, το 1977, ο Μακάριος πείστηκε να φανεί ευέλικτος, να μπει στον κυκεώνα των «δικοινοτικών συνομιλιών» και να συμφωνήσει άνευ βλάβης βέβαια τις Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου. Η υποσχόμενη επιστροφή των προσφύγων βέβαια αποδείχτηκε δόλωμα και μέσο για εξαπάτηση του Μακαρίου.Το δις εξαμαρτείν, όμως, «ουκ ανδρός σοφού». Και ο Μακάριος ήταν ένας ικανότατος ηγέτης. Από μόνος του, δημόσια αποκήρυξε τις συμφωνίες στις 20/7/1977 παραδεχόμενος ότι οι συνομιλίες απέτυχαν και διακηρύττοντας ότι το κλειδί της λύσης του Κυπριακού βρίσκεται στην Άγκυρα. Δυστυχώς, τον πρόλαβε ο θάνατος.

Ο Σ. Κυπριανού που τον διαδέχθηκε, όπως πρόσφατα απεκάλυψε η έγκριτη ιστορικός και συγγραφέας Φανούλλα Αργυρού, «ήθελε να εγκαταλείψει τις 4 κατευθυντήριες γραμμές του Μακαρίου, ήθελε να ξεκινήσει με το 3212 για απελευθέρωση, αλλά απέτυχε, δυστυχώς, αφού άφησε να περάσουν οι αγγλόφιλοι πέριξ του».

Και από τότε, με κάποιες περιόδους που αποτελούσαν την εξαίρεση στον κανόνα, ακολουθούμε την πολιτική της «Ευελιξίας». Με συνεχείς υποχωρήσεις προς την Τουρκία και υπαναχωρήσεις από διακηρυγμένες θέσεις μας. Η κατοχική Τουρκία βέβαια, δεν κάνει καμία υποχώρηση. Αποενοχοποιημένη βλέπει, σήμερα, τις κάποτε περιθωριακές θέσεις του ΑΔΗΣΟΚ και του Ν. Ρολάνδη να μετατρέπονται σε επίσημη κρατική μας πολιτική και έναν αυτοαποκαλούμενο (με τον τίτλο του Κίσιγκερ) «Ευέλικτο», στο ανώτατο αξίωμα. Κάθε φωνή αντίστασης δε, αποκαλείται “εθνικισμός/σωβινισμός”.

Η πολιτική της «Ευελιξίας», πολιτική που μοιάζει με αυτήν των «ευέλικτων» δοσιλόγων και ταγματασφαλιτών της κατεχόμενης από τους Ναζί Αθήνας, την οποία προσπαθούν με χυδαίο τρόπο οι αυτοαποκαλούμενοι «ευέλικτοι» να φορτώσουν ιστορικά στο Μακάριο, ακολουθώντας δήθεν «τις παρακαταθήκες του», έχει αποενοχοποιήσει την Τουρκία στη διεθνή κοινότητα και μας οδηγεί νομοτελειακά στη νομιμοποίηση της κατοχής.

Εμείς βέβαια, μακαριακοί και μη, επαναλαμβάνουμε ότι «Δε θέλουμε να είμαστε ευέλικτοι» κι απαντούμε στα «ευέλικτα» πολιτικά βαφτιστήρια του Κίσιγκερ, με άλλη μία (αυθεντική) ρήση – παρακαταθήκη του Μακαρίου:

«αν δεν μπορούμε να επιβάλουμε λύση, έστω υποφερτή, μπορούμε τουλάχιστον να εμποδίσουμε μια άδικη λύση».

Δημοσιεύθηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ στις 20/11/2008

2008-11-11T07:02:00.000-08:00

ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΑΞΙΟ ΠΡΟΕΔΡΟ

Αν η εκλογή Ομπάμα για πολλούς έχει σημασία γιατί έχει αναδειχθεί στο ύπατο αξίωμα της παγκόσμιας υπερδύναμης ένας αφροαμερικάνος, για εμένα προσωπικά η σημασία της εκλογής Ομπάμα έγκειται στην ανάδειξη ενός άξιου ανθρώπου σε ένα ύπατο αξίωμα. Ο Ομπάμα είναι ένας αυτόφωτος, ικανότατος, βαθύτατα μορφωμένος και σκεπτόμενος άνθρωπος, με κοινωνικές και προσωπικές ευαισθησίες. Ένας άξιος άνθρωπος, άξιος ηγέτης, άξιος πρόεδρος.

Μία από τις μεγαλύτερες ατυχίες για την ημικατεχόμενή μας πατρίδα, είναι το ότι δεν ευτυχήσαμε οι πλείστοι ανώτατοι πολιτειακοί μας άρχοντες να ανήκουν στην κατηγορία των άξιων ηγετών. Θα ρωτήσει κανείς: Πως προσδιορίζεται ο άξιος ηγέτης; Η απάντηση δεν είναι σχεδόν καθόλου υποκειμενική και σχεδόν καθόλου πολύπλοκη σε μία ημικατεχόμενη χώρα που παλεύει για την επιβίωσή της. Άξιος ηγέτης είναι αυτός που έχει δοκιμαστεί κι έχει προσφέρει όχι στο κόμμα του, αλλά στην κοινωνία και στην πατρίδα του. Αυτός που πιστός στις ρίζες του, πιστός στις αξίες της αξιοκρατίας, της δικαιοσύνης και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αισθανόμενος τον πόνο του λαού του κι έχοντας ως όραμα την απελευθέρωση του τόπου του και τον εκσυγχρονισμό της κοινωνίας του, τουλάχιστον προσπαθεί να μας οδηγήσει στο μέλλον με ασφάλεια . Άξιος είναι ο ηγέτης που στέκεται στο ύψος των περιστάσεων.

Η Κύπρος, με όλο το σέβας προς όσους διετέλεσαν Πρόεδροί της, είχε μόνο δύο ανώτατους πολιτειακούς άρχοντες με τις πιο πάνω προδιαγραφές. Ο πρώτος ήταν ο Εθνάρχης Μακάριος, ο οποίος ήταν διεθνούς ακτινοβολίας και εμβέλειας και ο οποίος, ακόμη και αν χρεωθεί κάποια πολιτικά λάθη, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι είχε βαθύτατη πολιτική σκέψη και αντίληψη. Δυστυχώς κάποιοι τον ανέτρεψαν, μετά μας έφυγε πολύ νωρίς και οι ανάξιοι διάδοχοί του, το μόνο που υιοθέτησαν από τις παρακαταθήκες του, ήταν τις άνευ βλάβης υποχωρήσεις του το 1977, τις οποίες ακόμη και ο ίδιος λίγο πριν πεθάνει, αποκήρυξε. Ήταν πολύ μικροί δυστυχώς οι ηγέτες που τον ακολούθησαν. Ο πιο άξιος πολιτικός της γενιάς που ακολούθησε αυτήν του Μακαρίου, ο Βάσος Λυσσαρίδης, δυστυχώς δεν εκτιμήθηκε από το εκλογικό σώμα, το οποίο αναδείκνυε χρυσές μετριότητες στο ύπατο αξίωμα. Και δυστυχώς, ο πρώτος άξιος Πρόεδρος ο οποίος αναδείχθηκε στην Προεδρία μετά το Μακάριο, εκλέγηκε έχοντας τεράστιες εξαρτήσεις και μπόρεσε να είναι ο εαυτός του μόνο για ελάχιστη περίοδο της Προεδρίας του( και βέβαια ιδιαίτερα για μία ιστορική βραδιά τη μεγάλη Τετάρτη το 2004, με το διάγγελμά του). Και κατέληξε εκτός εξουσίας όταν ακριβώς ήταν έτοιμος να κυβερνήσει ελεύθερα, χωρίς τις βαριές αλυσίδες του «Μεγάλου Αδελφού», τις οποίες φορεί τώρα, λόγω λήθης και αχαριστίας μας, αντί ο Τ. Παπαδόπουλος, ο ίδιος ο κυπριακός λαός.

Το κυπριακό εκλογικό σώμα δεν υπήρξε ποτέ έτοιμο για να αναδείξει άξιους ηγέτες στην Προεδρία.

Δεν είναι βέβαιο ότι ένας άξιος ηγέτης για την Κύπρο θα την οδηγήσει και στην απελευθέρωση. Όμως, με μία Τουρκία αχόρταγη, που αφού νομιμοποιήσει τα κατοχικά της κεκτημένα θα επιδράμει αργά ή γρήγορα σε όλη την Κύπρο, δεν έχουμε την πολυτέλεια να αναδεικνύουμε μετριότητες. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιθωριοποιούμε τους άξιους ανθρώπους. Ας παραμερίσουν λοιπόν οι μετριότητες τον εγωισμό τους, ας παραδεχτούν ότι η ανάδειξή τους είναι αποτέλεσμα υφαρπαγής ψήφου ή πολιτικών βυζαντινισμών, ας αποκτήσουν λίγο γνώθι σαυτόν και ας κάνουν χώρο για τους άξιους στην εξουσία. Για τους σκληρά εργαζόμενους και για τους βαθιά σκεπτόμενους. Στο κάτω κάτω, ακόμη και οι ίδιες οι μετριότητες, δεν μπορεί να μην αντιλαμβάνονται ότι: η απειλούμενη από τις παρατεταγμένες επιθετικά ορδές του Αττίλα φυσική τους επιβίωση, είναι σημαντικότερη από την πολιτική τους λαθροβίωση.

Δημοσιεύθηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ στις 14/11/2008

2008-11-04T04:26:00.000-08:00

ΤΟ «ΚΑΤΑΝΤΗΜΑ»

Με το γνωστό ύφος του ο κ. Χριστόφιας δήλωσε, αναφερόμενος στη δρομολογούμενη αλλαγή της Ιστορίας μας ότι “ Δε φθάσαμε εντελώς τυχαία σε αυτό το κατάντημα.” καταλήγοντας ότι πρέπει να κάνουμε και κάποια αυτοκριτική. Προφανώς το κατάντημα στο οποίο αναφέρθηκε ο κ. Χριστόφιας δεν είναι ο παραμερισμός τον περασμένο Φεβρουάριο, του Προέδρου που διέσωσε την Κυπριακή Δημοκρατία το 2004. Προφανώς το κατάντημα που αναφέρει δεν είναι επικαλούμενοι «δίκαιη λύση- δίκαιη κοινωνία» για να εκλεγούμε, όταν εκλεγόμαστε να αποδεχόμαστε 50,000 εποίκους, εκ περιτροπής προεδρία, νέους συνεταιρισμούς συνιστώντων κρατών, να κάνουμε επίθεση στην Άμυνα και στην Παιδεία, να σχηματίζουμε ένα αστυνομικό κράτος με πολιτικές συλλήψεις, και να προβαίνουμε παραχωρήσεις ακινήτων που ζητά με επίσημη αίτηση μία κοινότητα σε ημέτερα τοπικά σωματεία.

Κατάντημα εννοεί ο κ. Χριστόφιας προφανώς το Κυπριακό. Το οποίο κάποιοι βλέπουμε και αντιμετωπίζουμε ως παράνομη κατοχή και άλλοι ως μία «κατάσταση». Και δυστυχώς δεν εννοεί να εξετάσουμε όλες τις παραμέτρους που οδήγησαν στην εισβολή – κατοχή και στο σημερινό κίνδυνο προσυπογραφής τους. Δεν εννοεί π.χ. να μελετήσουμε γιατί δεν ενωθήκαμε με την Ελλάδα όπως οραματιστήκαμε, ούτε γιατί από αγώνα για Ένωση καταντήσαμε να συνομιλούμε για επιβολή ενός νέου άπαρτχαιντ, ούτε γιατί η Τουρκία είναι τόσο επεκτατική, ούτε γιατί οι διαιρετικές πρόνοιες του Συντάγματος το καθιστούσαν μη λειιτουργικό και οδήγησαν σε πολιτικά αδιέξοδα, ούτε βεβαίως ότι οι πολιτικοί εκπρόσωποι των Τ/Κ εγκατέλειψαν τις θέσεις τους στη Δημοκρατία βάσει τουρκικού επεκτατικού σχεδίου.

Εννοεί προφανώς να εισάξουμε στην ιστορία μας την εκδοχή του Τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών και να αναφέρουμε το πραξικόπημα του 74 ως την κύρια αιτία των δεινών μας ( για το μεταπραξικόπημα και τον «καλό καραβοκύρη» βέβαια ούτε λόγος). Το οποίο χρησιμοποιήθηκε για πολλα χρόνια από το χώρο του ως μπαμπούλας για συλλογή ψήφων απέναντι στο τότε «κακό» ΔΗΣΥ που πρόσφατα έγινε «καλό» και «υπεύθυνα στηρίζει τον Πρόεδρο». Το πραξικόπημα που σήμερα χρησιμοποιείται για το στιγματισμό πολιτικών αντιπάλων και για εξίσωση των πράξεων κάποιων Ε/Κ και της Ελλάδας με τον Τούρκο εισβολέα , ούτως ώστε, γεμάτοι ενοχές, να δεχθούμε μία άδικη λύση: « Κάναμε το πραξικόπημα για να φτάσουμε μέχρι εδώ και πρέπει να πληρώσουμε» μας λένε οι ημιμαθείς φωστήρες. Δε φτάνει δηλαδή που πληρώνουμε τόσο ακριβά για 34 χρόνια για το βιασμό της πατρίδας μας, πρέπει κατ’ αυτούς να δεχτούμε σώνει και καλά και το φταίξιμο απολογούμενοι στον κατακτητή μας και αποδεχόμενοι τους όρους του.

Βεβαίως πρέπει να έχει θέση το πραξικόπημα στη διδαχή της ιστορίας μας. Προσωπικά υποστηρίζω κάτι τέτοιο. Μεγάλωσα στο περίπτερο του Άντρου του Φιλιππίδη, ενός από τους καπετάνιους της Αντίστασης την κρίσιμη ώρα, που πολλοί όψιμοι αντιπραξικοπηματίες ήταν χρυσοί απόντες, και αναγιώθηκα με τους λόγους του Γιατρού, του μεγάλου ηγέτη της Αντίστασης, που τόσο λοιδόρησε διαχρονικά ο κ. Χριστόφιας και το κόμμα του και συνεπώς αντιλαμβάνομαι πόσο σημαντικό είναι να διδαχθούμε για το πραξικόπημα ( αλλά και την Αντίσταση). Οφείλουμε να ξέρουμε τι μπορεί να συμβεί όταν ανατρέπονται ηγέτες ασπίδες του λαού μας. Και να ξέρουμε ότι πρέπει να προασπίσουμε τη σημαία μας και το κράτος μας ( κάτι που δεν έκανε ο κ. Χριστόφιας το 2004)

Δε δικαιούμαστε όμως να εισάξουμε στη διδασκαλία το πραξικόπημα με σκοπό κυρίως να αποενοχοποιούμε την Τουρκία για την εισβολή. Δεν είχε ποτέ η Τουρκία το δικαίωμα, βάσει καμίας συνθήκης και βάσει κανενός κανόνα δικαίου ή ηθικής, ακόμη και 100 πραξικοπήματα να γίνονταν, να εισβάλει, να εκτοπίσει, να βιάσει και να διχοτομήσει την Κύπρο και πολύ περισσότερο να την κατέχει για 34 χρόνια ( όταν μάλιστα η νομιμότητα αποκαταστήθηκε από τις αρχές του 1975). Δεν φταίξαμε λοιπόν «όλοι που λλίον» όπως η Νέα Ιστορία επιχειρεί να προβάλει.

Δεν είναι «κατάντημα» κ. Χριστόφια ο βιασμός για ένα βιασμένο. Κατάντημα είναι το θύμα να κάνει αυτοκριτική, να προσκυνήσει και να απολογηθεί στο βιαστή του. Και το κατάντημα είναι όλο δικό σας, όταν ζητάτε κάτι τέτοιο από τα θύματα της εισβολής.

Δημοσιεύθηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ 7/11/2008 και στη ΣΗΜΕΡΙΝΗ στις 13/11/2008

2008-10-31T07:08:00.000-07:00

ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ OCEAN TANKERS …

Δεν ήρθαν μόνο οι βροχές μαζεμένες αυτή τη (νέα σχολική) χρονιά. Όσο περισσότερο εντείνεται η ολομέτωπη επίθεση των κυβερνώντων κατά της παιδείας, της Εκκλησίας, της Άμυνας και της εθνικής μας ταυτότητας, τόσο περισσότερο φαίνεται να καλλιεργείται η συνείδηση των Ελλήνων της Κύπρου. Γεγονότα συμβαίνουν συνέχεια που μας αφυπνίζουν και που τονώνουν το αντικατοχικό μας φρόνημα.

Από τον τον Αύγουστο, με τον πατριωτικό και ορθολογιστικό λόγο του Μητροπολίτη μας Γεώργιου άρχισε να ανθίζει η ελπίδα. Τελικά προοιώνιζε το τι θα ερχόταν.

Προχωρήσαμε στο Σεπτέμβριο. Η παράσταση του Γ. Θεοφάνους « Τραγουδώ το Νησί μου», οι εικόνες που προβάλλονταν από πίσω « Γεννηθήκαμε και θα πεθάνουμε Έλληνες», η αξεπέραστη Μαρινέλλα που τραγουδούσε μελοποιημένο το ποίημα της μητέρας του Αυξεντίου προς το νεκρό ήρωα, αλλά και γενικά η μελοποίηση ποιημάτων της εποχής που οι Έλληνες Κύπριοι πίστευαν στην εθνική μας αποκατάσταση και ολοκλήρωση, και η επιδοκιμασία από τις χιλιάδες « εθνικιστές-σωβινιστές» που ήταν παρόντες (Κάποιος άλλος που ήταν εκεί στην πρώτη σειρά, σίγουρα έχασε τον ύπνο του). Οι επιτυχίες της Ανόρθωσης που ξεπερνούν τα όρια του ποδοσφαίρου και μας δείχνουν ότι η κομπλεξική λογική του ηττημένου δε βγάζει πουθενά. Οι ελληνικές σημαίες που έδειχναν στους στενόμυαλους «Αθηναίους» ότι είμαστε κι εμείς Έλληνες και δεν το ξεχνάμε.

Και μπήκαμε στον Οκτώβριο ( που ξεκινούσε από πλευράς κυβέρνησης με λυσσαλέα διάθεση να καταπνίξει την αντίθετη άποψη με πολιτικές συλλήψεις). Ήταν γεμάτος ωραίες εκδηλώσεις και γεγονότα ο Οκτώβριος. Η επιτυχημένη εκδήλωση του Φιλελευθέρου για την Κερύνεια και τους ανθρώπους της που ανέδειξε τη μορφή του εθνεγέρτη Μακαρίου Β’ αλλά και τη συμβολή των Κερυνειωτών στα Οκτωβριανά. Ο Σάββας Καλεντερίδης που ήρθε στην Κύπρο και παρουσίασε το βιβλίο του για την παράδοση του Οτσαλάν από τους «αλληλέγγυους στους αγώνες των λαών» ( ανάλογη «αλληλεγγύη» έδειξαν και στην Κύπρο που στο παρά πέντε σώθηκε από ανάλογη παράδοση) «εκσυγχρονιστές» του νέου ΠΑΣΟΚ, αφιερώνοντάς το στους «αδελφούς Κυπρίους», βουρκώνοντας γιατί βρισκόταν ανάμεσά μας και καλώντας μας για νέο κοινό αγώνα με τους αγωνιζόμενους Κούρδους. Η πετυχημένη εκδήλωση με το λέκτορα Γ. Κέντα και η εμβριθής επιστημονική ανάλυσή του για το παράλογο της διάλυσης της Άμυνας της Κυπριακής Δημοκρατίας και για τους κινδύνους που ενέχει μία γεωγραφική φυλετική διαίρεση των Κυπρίων όπως δρομολογείται σήμερα. Η εκδήλωση για τα Οκτωβριανά και η προβολή για πρώτη φορά ( αν δεν κάνω λάθος) του σχετικού ντοκιμαντέρ και η υπενθύμιση κι έντονη επαναπροβολή της ιδέας των Κυπρίων να αγωνίζονται ενωμένοι για την ελευθερία τους, ξεπερνώντας τις συντηρητικές ηγεσίες τους που έδειχναν ανέκαθεν μία υποτέλεια στο βρετανικό παράγοντα.

Κάτι ελπιδοφόρο συμβαίνει συνέχεια. Που όχι μόνο συντηρεί αλλά δυναμώνει την ελπίδα. Ένα νέο αγωνιστικό πνέυμα επικρέμεται πάνω από την μέχρι πριν λίγο καιρό υπνώττουσα Κύπρο. Και όσοι βιάστηκαν να θεωρήσουν τη μεγαλοθυμία των ψηφοφόρων να τους συγχωρέσουν για το 2004 ως έγκριση της «ευέλικτης» πολιτικής τους , ας το σκεφτούν λίγο καλύτερα. Η επίθεσή στην εθνική και πατριωτική συνείδηση των Κυπρίων, μόνο τη δυναμώνει. Η φυσική και η εθνική ανομβρία τελειώνουν σύντομα. Τα πολιτικά πλιάτσικα και η πολιτική τυμβωρυχία τελειώνουν σύντομα. Και μαζί με την αχρείαστη σύντομα OCEAN TANKERS θα φύγουν κι αυτοί.

Όπως το είπε άλλωστε και ο ποιητής μας ο Θεοδόσης Πιερίδης « Νομίσατε πως το χάσαμε τούτο το χρόνο. Νομίσατε πως τους χάσαμε τους αιώνες μας. Πως χάσαμε τη μνήμη μας τη ρίζα μας τη ψυχή μας… θα φύγετε, θα φύγετε κουρσάροι…»

Δημοσιεύθηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, 31/10/2008 και στη ΣΗΜΕΡΙΝΗ 4/11/2008

2008-10-28T04:02:00.001-07:00

ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΣΚΟΠΟΥΣ «ΛΥΠΗΤΕΡΗΣ»

Το παράδοξο στην επιχειρηματολογία των όσων προωθούν την κατάργηση της εθνικής μας ταυτότητας, είναι ότι ενώ αρνούνται γενικά την ελληνικότητά μας, για ένα συγκεκριμένο σκοπό τη θυμούνται και την υπερτονίζουν. Θυμούνται λοιπόν ότι είμαστε Ελληνες για σκοπούς «λυπητερής».

Πρέπει κατ’ αυτούς να πληρώσουμε τα επίχειρα της κατοχής γιατί είμαστε Έλληνες. Δηλαδή: ισχυρίζονται γενικά ότι δεν είμαστε Έλληνες αλλά Κύπριοι, ότι δεν είναι πατρίδα μας και η Ελλάδα αλλά μόνο η Κύπρος, ότι δεν έχει ελληνική ιστορία και ελληνικές παραδόσεις αυτός ο τόπος ( ως σαν να ξεφυτρώσαμε από το πουθενά καιθ ως σαν πολιτισμός μας να είναι το χαλλούμι, το κλέφτικο, ο σουτζούκος και η Ζιβάνα), αλλά όταν θέλουν να προωθήσουν την κατ’ αυτούς «λύση» του Κυπριακού θυμούνται ότι « είμαστε Έλληνες και ως απόγονοι Ελλήνων φέρουμε ευθύνη για τις πράξεις των πραξικοπηματιών που επίσης ήταν Έλληνες και ότι ως μέλη της ελληνικής κοινότητας πρέπει να πληρώσουμε και πρέπει να έχουμε μειωμένα δικαιώματα και να δώσουμε τα σπίτια μας στα μέλη της άλλης εθνικής κοινότητας και τους εποίκους τους.»

Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι την ίδια επιμονή που έχουν για να δεχτούμε εμείς την κατάργηση της εθνικής μας ταυτότητας, δεν την δείχνουν προς τους όσους Τουρκοκύπριους ταυτίζονται με την εισβολή του Αττίλα και την επεκτατική πολιτική της Τουρκίας. Αυτοί, κατά τους μεγάλους φωστήρες του νεοκυπριωτισμού, δικαιούνται να δηλώνουν ( όχι μόνο Τούρκοι, γιατί αυτό όντως είναι απόλυτα θεμιτό και δικαιολογημένο αλλά και) υπέρμαχοι του Αττίλα και της νομιμοποίησης των κατοχικών «πραγματικοτήτων». Τουρκοκύπριοι υποστηρικτές και όργανα της κατοχής θεωρούνται αδελφοί, σύντροφοι, φίλοι αλλά Ελληνοκύπριοι διαφωνούντες με την οσφυοκαμπτική πολιτική της κυβέρνησης Χριστόφια γιατί θέλουν μία δίκαιη λύση του Κυπριακού, θεωρούνται εθνικιστές και πραξικοπηματίες που χρήζουν «διακρίβωσης στοιχείων». Και αυτό που ποτέ πάντως δε θα απαντήσουν αυτοί οι γενναιόδωροι ( με τα δικαιώματα των άλλων) αμπελοφιλόσοφοι της κακιάς ώρας είναι: αν θα πληρώσουμε ως κοινότητες, τότε οι Τ/Κ, των οποίων μεγάλο μέρος έως και η πλειοψηφία στηρίζει επί τόσα χρόνια την τουρκική κατοχή και τα παράγωγά της και διαπράττουν προδοσία εις βάρος του κράτους τους, τι πρέπει να πληρώσουν και πως θα συνεισφέρουν ο καθένας προσωπικά στην «οδυνηρή λύση» του Κυπριακού ( που η ευέλικτη κυβέρνησή μας προωθεί);

Το αντίθετο όμως συμβαίνει στα σύγχρονα κράτη. Οι εθνικές ταυτότητες και οι παραδόσεις διατηρούνται, αλλά δεν έχουν καμία σχέση με την εφαρμογή των πολιτικών δικαιωμάτων αλλά και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων γενικότερα. Δηλαδή αυτό που θα έπρεπε να ισχύει είναι: να είμαστε Έλληνες, Τούρκοι, Αρμένιοι ή οτιδήποτε άλλο στην εθνική μας ταυτότητα αλλά από πλευράς ατομικών δικαιωμάτων ( και υποχρεώσεων) να είμαστε όλοι Κύπριοι, ισότιμοι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Να διώκονται ως ποινικά αδίκηματα, είτε κατά φυσική αυτουργία είτε κατά συνενοχή, η συνεργασία με την κατοχική δύναμη ή η παράνομη κατοχή περιουσίας, και όχι να αποτελούν βάση και εκβιαστικό εφαλτήριο πολιτικών διεκδικήσεων. Και κάθε Κύπριος, να έχει ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις με τον κάθε άλλο Κύπριο πολίτη, ανεξαρτήτως εθνικής καταγωγής.

Η παράλληλη αποδόμηση και επιλεκτική επίκληση της εθνικής μας ταυτότητας με χαζές υπεραπλουστεύσεις, όχι μόνο θυμίζει επιλεκτική επιχειρηματολογία του τουρκικού ΥΠΕΞ όταν αυτό αγορεύει υπέρ του Αττίλα και της κατοχής, αλλά προσβάλλει και την ιστορία μας και την ανθρώπινή μας υπόσταση και τη νοημοσύνη μας. Το να πληρώνουμε με θυσία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μας το ότι γεννηθήκαμε Έλληνες, συνιστά ρατσισμό. Του χειρίστου είδους. Και ευχαριστούμε, αλλά δε θα πάρουμε.

Δημοσιεύθηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, στις 24 Οκτωβρίου 2008 και στη Σημερινή στις 30 Οκτωβρίου 2008

2008-10-28T04:01:00.000-07:00

ΑΛΛΟ ΟΙ ΕΛΙΓΜΟΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΟΙ … ΕΥΕΛΙΓΜΟΙ

Για να φτάσει ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος στη νύχτα του ιστορικού διαγγέλματός του και στο πεντακάθαρο «ΟΧΙ» είχε προηγηθεί μία σειρά ελιγμών, μεγάλο μέρος των οποίων έχει δημόσια ο ίδιος χαρακτηρίσει «mea culpa»: Επιδιαιτησία, μη επιδίωξη ουσιαστικών αλλαγών, χωριστά δημοψηφίσματα κλπ.

Αυτοί οι ελιγμοί κατακρίθηκαν από πολλούς από εμάς από την αρχή. Ήταν πεντακάθαρο ότι δεν εκπροσωπούσαν οι συγκεκριμένοι χειρισμοί τα προσωπικά πιστεύω του Προέδρου, αλλά γίνονταν κυρίως για ικανοποίηση του Δ. Χριστόφια, που τυπικά εκπροσωπούσε τη μεγαλύτερη συνιστώσα της τότε συγκυβέρνησής ( ο ίδιος ο Τ. Παπαδόπουλος τον αποκάλεσε αρκετά μετά πολύ εύστοχα ως το « Μεγάλο Αδελφό»). Όπως πεντακάθαρο είναι ότι ο Τ. Παπαδόπουλος, ποτέ δεν είχε πρόθεση να αποδεχτεί για την πατρίδα του μία λύση με φιλοσοφία τύπου Σχεδίου Ανάν ( κι αυτό είναι προς τιμή του και δε μας νοιάζει εάν διάφοροι κακοφανίζονται όταν το ακούν).

Ό,τι κι αν έπραξε όμως σε επίπεδο ελιγμών, σε καμία περίπτωση δεν αποδέχτηκε ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος τις πρόνοιες του Σχεδίου Ανάν. Άλλωστε ( και αυτό είναι γνωστό όχι μόνο σε εμάς τους δικηγόρους, αλλά σε οποιοδήποτε προβαίνει σε μία διαπραγμάτευση), έχει διαφορά το τι κάποιος συζητά άνευ βλάβης στο πλαίσιο ελιγμών και στα πλαίσια μίας διαπραγμάτευσης η οποία δεν κατάληξε κάπου ( και δεν υπήρχε άλλωστε και πρόθεση να καταλήξει) και στο τι κάποιος δηλώνει ρητά ότι αποδέχεται.

Οπότε, το να προβάλλονται οι απαράδεκτες υποχωρήσεις του κ. Χριστόφια στο θέμα των εποίκων και της εκ περιτροπής προεδρίας ( ο οποίος δεν τα θεωρεί ως ελιγμούς, αλλά ως δεσμεύσεις) ως δήθεν υποχωρήσεις του Προέδρου Παπαδόπουλου, είναι κάτι που υποτιμά τη νοημοσύνη μας. Υπερβαίνει ακόμη και την υποκρισία των όσων φόρτωναν κατά τις Προεδρικές την επιδιαιτησία στον Τ. Παπαδόπουλο ενώ ήταν αυτοί που τον πίεζαν να την αποδεχτεί. Υπερβαίνει ακόμη και τη μαζική ανοησία των όσων έφταιγαν τον Τ. Παπαδόπουλο για όλα τα κακά που συνέβαιναν και συμβαίνουν γύρω μας( από τα χαλασμένα σάντουιτς σε καντίνες μέχρι την τουρκική κατοχή).

Η στάση του Τ. Παπαδόπουλου στο δημοψήφισμα και η στάση του Δ. Χριστόφια δεν ήταν οι ίδιες. Θυμόμαστε ποιος είπε ένα ξεκάθαρο “OXI” στους εποίκους και στην εκ περιτροπής προεδρία και ποιος ήταν αυτός που είπε «ΟΧΙ» light για να τσιμέντωνε το «ΝΑΙ» ( όπως επιχειρεί σήμερα) και επέμενε σε «μη ουσιαστικές αλλαγές».

Η θέση που διατυπώθηκε πρόσφατα ότι ο κ. Χριστόφιας είναι ο πρώτος Ε/Κ ανώτατος πολιτειακός άρχοντας που έχει αποδεχτεί τις πιο πάνω τουρκικές αξιώσεις, είναι ορθή. Γιατί δεν διαπραγματεύεται, δεν ελίσσεται, αλλά «ευελίσσεται» και δηλώνει δημόσια, πριν καν την έναρξη διαπραγματεύσεων, ότι αποδέχεται ( δυστυχώς δεν φαίνεται να θεωρεί ως πιο σημαντικές τις δεσμεύσεις του προς τον κυπριακό λαό από τις δεσμεύσεις του προς τον κολλητό του, αρχιπράκτορα του Αττίλα Μ. Α. Ταλάτ). Συνεπώς, η πατρότητα των υποχωρήσεων στο ζήτημα των εποίκων και της εκ περιτροπής Προεδρίας, είναι δική του. Η ευθύνη και το λάθος του Προέδρου Παπαδόπουλου δεν είναι για αποδοχή προνοιών του Σχεδίου Ανάν όπως η κομματική αυλή Χριστόφια παραπλανητικά υποστηρίζει, αλλά ότι, χωρίς να το θέλει, «ανάγιωννεν τον κολιόν…».

Δημοσιεύτηκε στο Ποντίκι στις 17/10/2008