NΤΡΟΠΗ!

Κατά τα τριάμισι μέχρι σήμερα έτη της διακυβέρνησης του Δ.Χριστόφια, πολλά μας απογοήτευσαν, πολλά μας πλήγωσαν, πολλά μας αγανάκτισαν. Τίποτα όμως δεν μπορεί να συγκριθεί σε χυδαιότητα, με την, κατόπιν προεδρικών εντολών, προσπάθεια σύλληψης του Νικόλα Ιωαννίδη, γιου του θύματος της κυβερνητικής εγκληματικής αμέλειας, Πλοιάρχου Ανδρέα Ιωαννίδη.

Από νομικής άποψης, η προσπάθεια σύλληψης του Νικόλα Ιωαννίδη, ήταν προφανέστατα παράνομη και αντισυνταγματική, αφού κατά πρώτο λόγο κανένα αδίκημα δεν διαπράχθηκε (συνεπώς παραβιάστηκε το αρ. 11 του Συντάγματος) και κατά δεύτερο λόγο η ελευθερία έκφραση στο άρθρο 19 του Συντάγματος (αντίστοιχο άρθρο 10 της ΕΣΔΑ), σύμφωνα με την πάγια νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, έχει τεράστια περιθώρια έυχέρειας όταν αυτή ασκείται σε σχέση με πολιτικά θέματα και κατά δημοσίων προσώπων. Η εν λόγω ενέργεια του αστυνομικού οργάνου, εκ πρώτης όψεως συνιστά ποινικό αδίκημα, με βάση το άρθρο 31 του Περί των Δικαιωμάτων Προσώπων που Συλλαμβάνονται και Τελούν Υπό Κράτηση Νόμου (163(Ι)/2005) σε συνδυασμό με το άρθρο 367 του Ποινικού Κώδικα.

Από την έρευνα για τη διάπραξη του εν λόγω αδικήματος δεν πρέπει να εξαιρεθεί ούτε ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αφού πέραν του ότι δεν είχε καμία εξουσία ή αρμοδιότητα να διατάζει αστυνομικούς να συλλαμβάνουν πρόσωπα τα οποία εκείνος αντιπαθεί, αν όντως είχε συμμετοχή στο εν λόγω αδίκημα, το οποίο μάλλον συγκαταλέγεται στα ατιμωτικά και ηθικής αισχρότητας αδικήματα, η ασυλία του μπορεί να αρθεί με βάση το άρθρο 45(3) του Συντάγματος και τη διαδικασία που το εν λόγω άρθρο προβλέπει.

Από ηθικής άποψης, η απόπειρα σύλληψης του Νικόλα Ιωαννίδη συνιστά μία επονείδιστη ενέργεια, ίσως χωρίς προηγούμενο στην Κυπριακή Δημοκρατία. 

Ο ισχυρισμός του Προεδρικού ότι καμία ανάμειξη δεν είχε στην προσπάθεια σύλληψης του Νικόλα, δεν φαίνεται, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. 

Πρώτον, γιατί οι συλλήψεις και διώξεις ατόμων που θεωρούνται ως αντιφρονούντες, κατά τη διακυβέρνηση Χριστόφια, αποτελούν συνήθη πρακτική. 

Δεύτερον, γιατί θεωρείται απίθανο, άτομα της φρουράς του κ. Χριστόφια να εγκαταλείπουν το πόστο τους και ενώ συνόδευαν τον κ. Χριστόφια εκτός της αίθουσας, αυτόβουλα και με δική τους πρωτοβουλία να επιστρέφουν για να συλλάβουν το Νικόλα Ιωαννίδη. Ως γνωστόν ο συγκεκριμένος Πρόεδρος ποτέ δεν υπήρξε λάτρης της ιδιωτικής πρωτοβουλίας για να δηλώνει συνεχώς άγνοια και δεν μπορεί να περιμένει να πιστέψουν οι πολίτες ότι φταίνε οι πάντες γύρω του, είτε οι Αστυνομικοί της Φρουράς του, είτε οι ΥΠΑΜ-ΥΠΕΞ, είτε ο Λ.Παντελίδης, είτε ο ο Β.Γεωργίου, είτε η γραμματέας Ανθή, είτε ο λογιστής του Προεδρικού, αλλά ποτέ ο ίδιος! 

Τρίτον, γιατί οι ύβρεις και προπηλακισμοί κατά του Νικόλα από το εκφραστικό όργανο του κ. Χριστόφια, τη Χαραυγή, αμέσως την επόμενη ημέρα, δηλαδή στις 6/9/2011, δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για τα αισθήματα του Προεδρικού περιβάλλοντος για το Νικόλα Ιωαννίδη. Ακόμα και κατά των δημοσιογράφων του ΡΙΚ που αρνούνταν να υιοθετήσουν την εκδοχή του ΑΚΕΛ και του Προεδρικού ότι εξυβρίστηκε ο κ. Χριστόφιας, εξεμάνη η εν λόγω εφημερίδα. 

Τέταρτον, γιατί οι ίδιοι οι αστυνομικοί της φρουράς του κ. Χριστόφια, ανέφεραν στο συνάδελφο Ρ. Ερωτοκρίτου ότι είχαν εντολές από τον κ. Χριστόφια να συλλάβουν το Ν.Ιωαννίδη. 

Πέμπτον, γιατί είναι πάρα πολλές οι φορές που έχει πιαστεί ψευδόμενο το Προεδρικο. 

Και έκτον, γιατί κανένα πειθαρχικό ή άλλο μέτρο δεν είδαμε (και μάλλον δε θα δούμε) κατά των αστυνομικών που επικαλέστηκαν εντολές του Δ.Χριστόφια, κάτι που θα ήταν αναμενόμενο αν δεν έλεγαν την αλήθεια.

Η προσπάθεια σύλληψης, η στοχοποίηση και ο προπηλακισμός ενός νεαρού παιδιού, που, από ασύγγνωστη κυβερνητική αμέλεια, όπως το ίδιο με τραγική ακρίβεια έγραψε στις 6/9/2011 “ξύπνησε ένα πρωί χωρίς πατέρα”, είναι ένα μεγάλο (ίσως το μεγαλύτερο) στίγμα που θα κουβαλά η κυβέρνηση Χριστόφια, για όσες μέρες της έχουν απομείνει στο πηδάλιο του κράτους μας. Όσοι παρακρατικοί μηχανισμοί και όσα ψεύδη κι αν επιστρατευτούν για να συγκαλύψουν αυτή την ενέργεια, εμείς θα θυμόμαστε τι έγινε στις 5/9/2011. Και θα νιώθουμε εμείς για τον Πρόεδρο και την κυβέρνησή του, αυτό που ο κ. Χριστόφιας, δυστυχώς απέδειξε ότι δεν είναι άξιος να νιώσει: ντροπή!

(Δημοσιεύθηκε στο Φιλελεύθερο στις 8/9/2011)