Η πρόταση για “εξελικτική λύση” ή “εξελικτική διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία” βασίζεται στην ακόλουθη φιλοσοφία: «η λύση του Κυπριακού θα είναι μεν κακή και θα ικανοποιεί τις τουρκικές θέσεις σε μεγάλο βαθμό, αλλά θα μπορεί με το πέρασμα του χρόνου να βελτιωθεί προς όφελός μας μέσα από τους ενοποιητικούς θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης».
Έχω την άποψη ότι μια τέτοια εισήγηση, δε λαμβάνει υπόψη, ούτε τις διεθνείς συγκυρίες, ούτε τη στοχοθεσία της Τουρκίας για την Κύπρο, ούτε το τραγικό ιστορικό παράδειγμα της Ζυρίχης, ούτε την πρόσφατη γνωμοδοτική απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για το Κόσοβο. Συγκεκριμένα:
(α) Το ίδιο το Βέλγιο, όπου βρίσκεται η καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η ομοσπονδία εκεί, που είναι πολύ πιο λογική και πολύ πιο δίκαιη από ό,τι προτείνεται και συζητείται για την Κύπρο, οδεύει προς διάλυση. Οι «ενοποιητικοί θεσμοί» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δείχνουν αδύναμοι να συγκρατήσουν τις διαχωριστικές τάσεις. Ποσώ μάλλον εδώ, η γραφειοκρατία της Ε.Ε., η οποία φαίνεται από τώρα να αδιαφορεί για την πιστή εφαρμογή του κοινοτικού κεκτημένου στην Κύπρο, δε θα προσπαθήσει καν να συγκρατήσει το υποκινούμενο από την ισχυρή και επεκτατική Τουρκία αποσχιστικό κίνημα στην Κύπρο.
(β) Η Τουρκία έχει πάγιους στόχους για την Κύπρο και δεν πρόκειται ποτέ να δεχθεί λύση η οποία δε θα έχει όφελος για την ίδια (εκτός βεβαίως αν της ασκηθεί έμπρακτη πίεση και αν η παραμονή της στην Κύπρο θα της αποφέρει τεράστιο κόστος, το οποίο όμως δε λαμβάνει χώρα, ιδίως επί αυτής της κυβέρνησης). Συνεπώς στην ικανοποιούσα τις τουρκικές αξιώσεις «εξελικτική ομοσπονδία», ο τουρκικός έλεγχος επί της Κύπρου, μέσω της χρήσης της πολιτικά αναβαθμισμένης μεικτής κοινότητας Τουρκοκυπρίων-εποίκων, θα αποτελεί μία ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια του νέου οικοδομήματος, η οποία θα εκραγεί με την πρώτη αφορμή. Πως αναμένουν οι εισηγητές της «εξελικτικής λύσης», ότι η Τουρκία, η οποία ουδέποτε σεβάστηκε την ίδια την υπογραφή της σε συμφωνία για την Κύπρο (Συνθήκες Εγγυήσεως, Συμφωνία Γ’Βιέννης κ.α.), θα φανεί και αρκετά διαλλακτική, ώστε να επιτρέψει και μελλοντικές αλλαγές εκ μέρους μας στα πλαίσια της «εξελικτικής ομοσπονδίας»;
(γ) Είναι απορίας άξιον το ότι δεν προβληματίζει το ιστορικό παράδειγμα της Ζυρίχης, τους όσους προτείνουν μια «εξελικτική λύση». Η Ζυρίχη και το Σύνταγμά που καθιερώθηκε βάσει αυτής, εμπόδιζαν ουσιαστικές αλλαγές στη λειτουργία του κράτους. Ακόμη και οι λογικές προτάσεις του Μακαρίου για αλλαγή σημείων της Ζυρίχης, απορρίφθηκαν κατηγορηματικά από την Τουρκία και την ελεγχόμενη από αυτήν ηγεσία των Τουρκοκυπρίων. Ο ίδιος ο κ. Πολυβίου δε, σε πρόσφατο σύγγραμμά του «Μακάριος: τα τρια λάθη»(Εκδόσεις Καστανιώτη, 2009), καταλογίζει στον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο ως τεράστιο ιστορικό λάθος που έβλαψε τα μέγιστα την Κύπρο την πρόταση για αναθεώρηση 13 σημείων του Συντάγματος. Χαρακτηρίζει τα 13 σημεία ως «λανθασμένη, επικίνδυνη και καταστροφική ενέργεια»(σελ.29) Πως, ενώ ο κ. Πολυβίου ισχυρίζεται ότι δεν έπρεπε να δοθούν προτάσεις για αλλαγές στο Σύνταγμά μας το 1963, που πολύ διαφορετικά και πολύ καλύτερα για εμάς ήταν τα δεδομένα, που δεν υπήρχε ελεγχόμενη τουρκική γεωγραφική ζώνη (όπως θα υπάρχει στην πρόταση λύσης που σήμερα εισηγείται), θεωρεί ότι μπορεί να λειτουργήσει μια «εξελικτική λύση» στην Κύπρο σήμερα; Εάν ανακηρυχθεί η αλά Κόσσοβο ανεξαρτησία του τουρκοκυπριακού συνιστώντος κρατιδίου ή εάν η Τουρκία αποφασίσει να εισβάλει στην Κύπρο με το πρόσχημα να εμποδίσει την ανατροπή των ισορροπιών της εξελικτικής ομοσπονδίας, ποιος άραγε θα τους σταματήσει;
(δ) Η εισήγηση για «εξελικτική ομοσπονδία» αγνοεί και την πρόσφατη απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για το Κόσοβο. Η οποία στην παρ. 81 διακρίνει την Κύπρο από την περίπτωση του Κοσσόβου και θεωρεί παράνομη τη μονομερή ανακήρυξη του ψευδοκράτους του 1983, λόγω της προηγούμενης ύπαρξης χρήσης βίας (προφανώς μέσω στρατιωτικής εισβολής-κατοχής) . Στην εισηγούμενη «εξελικτική ομοσπονδία» όμως, όπου τα κατεχόμενα θα γίνουν «συνιστών κρατίδιο» και οι περιουσίες θα αναδιανεμηθούν προς τουρκική κατεύθυνση, μία από τις πιθανότερες εξελίξεις, δε θα είναι η ενοποίηση, αλλά η πιθανότατη μελλοντική αναβάθμιση του «συνιστώντος κρατιδίου» σε «ανεξάρτητο κράτος», αφού κατοχή (φαινομενικά) δε θα υπάρχει και συνεπώς θα είναι πολύ πιο εύκολο, να ανακηρυχθεί τουρκικό κράτος στην Κύπρο με δεδομένη την ύπαρξη και προηγούμενου στην περίπτωση του Κοσόβου.
Η λύση του Κυπριακού δεν μπορεί να μην κατοχυρώνει την επιβίωση του κυπριακού ελληνισμού και τα ανθρώπινα δικαιώματα των Κυπρίων πολιτών. Ούτε μπορεί να αναμένεται από τα θύματα της εισβολής και κατοχής, να αποδεχτούμε εξελικτικά «πειράματα» για εμάς και το μέλλον των παιδιών μας, βασισμένα σε (με όλο το σεβασμό) ευσεβοποθιστικές και επιφανειακές αντιλήψεις.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου