Επανόρθωση!

Το πολιτικό σύστημα στην Κύπρο, το οποίο, σε αντίθεση με την Ελλάδα ή τη Μεγάλη Βρεττανία είναι προεδρικό (ο επικεφαλής της κυβέρνησης εκλέγεται απευθείας από το λαό) και το γεγονός ότι ο Πρόεδρος έχει την ευθύνη των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό, καθιστούν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον κορυφαίο πολιτειακό παράγοντα. Το ότι ο Πρόεδρος έχει τον πιο σημαντικό ρόλο όμως, και το γεγονός ότι είναι σχεδόν αδύνατη η αποκαθήλωσή του από τη Βουλή των Αντιπροσώπων (πρέπει να ενεργοποιηθεί το εξαιρετικά δύσβατο 44(3) του Συντάγματος), δεν σημαίνει ότι ο Πρόεδρος είναι και απόλυτος άρχων. Ούτε νοείται να ενεργεί κατά παράβαση των Νόμων ο Πρόεδρος, ούτε να βρίσκεται σε συνεχή διάσταση με την πλειοψηφία του λαού, ούτε να είναι μη σέβεται τις άλλες δύο εξουσίες (νομοθετική-δικαστική).

Είναι γενικώς παραδεκτό πλέον, ότι δεν υπήρξε στα χρονικά της Κυπριακής Δημοκρατίας Πρόεδρος σε τόσο μεγάλη σύγκρουση με την υπόλοιπη κοινωνία. Σε δημόσια σύγκρουση με τη Βουλή, τα κόμματα, τους πολιτικούς του αντιπάλους, την πλειοψηφία των ΜΜΕ. Που παραβαίνει την αρχή της διάκρισης εξουσιών καλώντας πολίτες να μην προσφεύγουν στη δικαιοσύνη. Που επί των ημερών του, με δική του συναίνεση, ή έστω κάλυψη, για πολιτικούς καθαρά λόγους, συλλαμβάνονται πολιτικοί αντίπαλοι, εκτελούνται πρωϊνές εισβολές σε οικίες, κατασκευάζονται υποθέσεις και ξεκινούν πολιτικές διώξεις, γίνονται παρεμβάσεις με σκοπό την απόλυση δημοσιογράφων, διώκονται δικαστικώς (ευτυχώς χωρίς επιτυχία) εκδότες σατιρικών εντύπων για προφασιζόμενα «άσεμνα δημοσιεύματα», στιγματίζονται ΜΜΕ ως «συνωμοτικά», συλλαμβάνονται διαδηλωτές, παρακολουθούνται πολίτες, ασκείται πνευματική τρομοκρατία.

Που διαπληκτίζεται δημόσια με το Ιερατείο και πολιτικά κόμματα μπροστά από τους Αποδήμους μας. Που περιφρονεί πλήρως όλους τους υπόλοιπους, με το να προβαίνει σε «γενναιόδωρες προσφορές» προς τον Αττίλα (όπως ο ίδιος τες αποκαλεί), χωρίς έγκριση ή γνώση του Εθνικού Συμβουλίου και που αρνείται μέχρι σήμερα να τες αποσύρει, παρά το ότι η κοινή γνώμη καταγράφεται συνεχώς αρνητική σε αυτές. Που ενεργεί σχεδόν μόνος, με ελάχιστους συμβούλους, αμφισβητούμενης πείρας, αντικειμενικότητας και προσόντων.

Λογικά θα ανέμενε κάποιος ότι κάποιος πρόεδρος σε τόσο μεγάλη διάσταση από τους πολίτες, θα είχε προ πολλού παραιτηθεί, αφού δεν εκπροσωπεί, έστω στοιχειωδώς, τη βούληση της πλειοψηφίας.

Από τη στιγμή όμως που επιλέγει ο κ. Χριστόφιας να παραμένει στο τιμόνι της Κυπριακής Δημοκρατίας, έχει καθήκον να επανορθώσει και να λάβει σοβαρές πρωτοβουλίες. Να επιδιώξει μεγαλύτερη συναίνεση. Να αποσύρει τις γενναιόδωρες προσφορές του προς την Τουρκία, που ούτε ανταπόκριση βρήκαν, ούτε οι πολίτες τες εγκρίνουν. Να αρχίσει να λαμβάνει υπόψη τις διάφορες πολιτικές δυνάμεις και άλλα οργανωμένα σύνολα (Απόδημους, Ιερατείο, ΜΜΕ). Να σέβεται την αρχή της διάκρισης των εξουσιών.

Να αρχίσει να λαμβάνει και συμβουλές και καθοδήγηση από ανθρώπους, ειδικευμένους σε διάφορους τομείς, που γνωρίζουν περισσότερα από όσα ο ίδιος. Με πόσους πρώην υπουργούς οικονομικών διαβουλεύτηκε άραγε για οικονομικά θέματα; Πόσες φορές ζήτησε τη γνώμη Δικαστών ή πρώην Δικαστών του Ανωτάτου Δικαστηρίου; Πόσο συχνά ζητά τη γνώμη του Γενικού Εισαγγελέα Πέτρου Κληρίδη; Γιατί οι κύριοι συμβουλοί του στις διαπραγματεύσεις να είναι ένα σχετικά άπειρο συγγενικό του πρόσωπο και ένας σύμβουλος αμφισβητούμενης αντικειμενικότητας και προσόντων, και όχι άτομα που να μπορούν να προσφέρουν ουσιαστικά (όπως π.χ. ο Λ.Λουκαΐδης ειδικός σε ανθρώπινα δικαιώματα, και ο Γ.Πικής ειδικός στο διεθνές ποινικό δίκαιο,τομείς σε άμεση συνάρτηση με το Κυπριακό); Γιατί δεν έλαβε και δε λαμβάνει τη γνώμη και την πληροφόρηση των αμέσως προηγούμενων επικεφαλής των διαπραγματεύσεων και του χειρισμού του Κυπριακού που ήταν κοντά στον Πρόεδρο Παπαδόπουλο (Λιλλήκα,Τζιονή, Παντελίδη); Κάλεσε ποτέ τον Βάσο Λυσσαρίδη, για μια τυπική ανταλλαγή απόψεων, όπως έκαναν οι υπόλοιποι Πρόεδροι; Γιατί δεν υιοθετεί τίποτα από όσα, έστω οι ίδιοι οι συνεργάτες του ,του προτείνουν; Γιατί, ενώ δείχνει τόσο αυταρχισμό απέναντι σε όσους διαφωνούν μαζί του πολιτικά, δεν τολμά να αντιπαρατεθεί με τους κατακτητές της πατρίδας μας και τους συμπεριφέρεται με τόση αποενοχοποιητική αβρότητα;

Έστω και τώρα, υποβάλλεται θερμή έκκληση στον κ. Χριστόφια, να επιδείξει ψυχραιμία και να φανεί αντάξιος των περιστάσεων. Να επιδιώξει έμπρακτα να χτίσει τη, θρυμματισμένη σε μεγάλο βαθμό από τον ίδιο, ενότητα που επιβάλλεται να έχει ο λαός μιας ημικατεχόμενης πατρίδας. Να ξαναδώσει το χαμένο -εξαιτίας της δικής του διακυβέρνησής- κύρος στο θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας. Μας οφείλει ο κ. Χριστόφιας μια στοιχειώδη επανόρθωση.