Φύλλο συκής

Ήταν προσβλητική, τόσο για τη νοημοσύνη μας, όσο και για τον υποψήφιό μας Τάσσο Παπαδόπουλο, η θέση ΔΗΚΟ - ΕΔΕΚ ότι στο δεύτερο γύρο των προεδρικών, έπρεπε οπωσδήποτε να στηρίξουν ένα εκ των Χριστόφια - Κασουλίδη για να « επηρεάζουμε και να ελέγχουμε τα πράγματα εκ των έσω» ( ενώ στην πολιτική είναι αυτονόητο ότι, όταν σε χωρίζει χάος με τον άλλο σε κεφαλαιώδη ζητήματα και οι διαφορές δε γεφυρώνονται, μόνο ως αντιπολίτευση μπορείς να ασκήσεις αποτελεσματικό εποπτικό ρόλο).

Φυσικά, ο χρόνος διάψευσε τις «προσδοκίες» για « θετικό επηρεασμό εκ των έσω». Ο Δ. Χριστόφιας δεν άργησε να βρεθεί εκτός του πλαισίου των δεσμεύσεων που ανέλαβε με γραπτές επιστολές προς τα δύο κόμματα κατά το 2ο γύρο των εκλογών. Βρέθηκε εκτός του πλαισίου «μη επαναφοράς του Σχεδίου Ανάν ή παρομοίου Σχεδίου», των «18 σημείων του Προέδρου Παπαδόπουλου που θα ληφθούν σοβαρότατα υπόψη», του «σεβασμού της 8ης Ιουλίου» και της «αποχώρησης των εποίκων». Ο κ. Χριστόφιας επανερμήνευσε το Κυπριακό ως περίπου δημιούργημα των «εθνικιστών που μας έφεραν σε αυτό το κατάντημα», ενίσχυσε τη επίπλαστη δικοινοτική διάσταση ενός προβλήματος εισβολής –κατοχής, προσφέροντας πολιτική αναβάθμιση στο «σύντροφο» (αχυράνθρωπο της Άγκυρας) Μ. Α. Ταλάτ διακηρύσσοντας ότι «μόνο με αυτό τον άνθρωπο θα βρούμε λύση», μας έβαλε σε νέες επικίνδυνες περιπέτειες με «συνομιλίες» χωρίς όρους ( αφού ενταφίασε την 8η Ιουλίου), υποβάθμισε την Κυπριακή Δημοκρατία με ανιστόρητες θέσεις όπως αυτή για «συνεταιρικό κράτος», προέβη σε επικίνδυνες μονομερείς υποχωρήσεις, επιτέθηκε σε θεμέλια της κοινωνίας μας όπως η Άμυνα και η Παιδεία κι επέδειξε μία πρωτοφανή αλαζονεία και ασέβεια προς τους εταίρους του.

Τραγικά παραδείγματα της προσβλητικής συμπεριφοράς του προς τους εταίρους του: Ασέβεια ( σε βαθμό εξύβρισης) προς τον Τάσσο Παπαδόπουλο, με εκείνο τον αλήστου μνήμης επικήδειο λόγο και τα περί ΑΤΑ ως του μεγαλύτερου επιτεύγματός (του ανθρώπου που το 2004 πρωτοστάτησε στο να διασωθεί η Κυπριακή Δημοκρατία) και περί του κενού που « συλλογικά θα καλύψουμε» ( έχει ξανακούσει κάποιος κάτι τέτοιο σε επικήδειο;) . Ασέβεια προς το Βάσο Λυσσαρίδη ( παρέλειψε να απαντήσει σε επιστολή του και μετά χαρακτήρισε το μεγάλο ηγέτη των αγώνων του κυπριακού λαού περίπου ως άνθρωπο των λόγων και όχι των έργων). Απρόκλητη επίθεση στο Γιαννάκη Ομήρου γιατί ο τελευταίος έκανε το «έγκλημα» να στιγματίσει τις φασιστικές θέσεις του «συντρόφου» Ταλάτ στο περιουσιακό. Αποκλεισμός (όπως φάνηκε) του Αναπληρωτή Προέδρου του ΔΗΚΟ Γιώργου Κολοκασίδη από συνάντηση και φωτογράφηση του ( μέσω δηλώσεων του Κυβερνητικού Εκπροσώπου) ως ανεπιθύμητου για επανεκλογή στο πρόσφατο συνέδριο του κόμματος. Εξύβριση (ουσιαστικά μέσω του προπηλακισμού του Αντιπροέδρου του κόμματος) των ΔΗΚΟϊκών ότι δεν «θέλουν να παν στον μύλον» ( της λύσης), υπονοώντας ουσιαστικά ότι δε θέλουν λύση του Κυπριακού.

Οπότε η πρόταση για αποχώρηση του ΔΗΚΟ ή της ΕΔΕΚ από την κυβέρνηση είναι λογική, πραγματιστική και πάνω απ’ όλα: έντιμη.

Η παραμονή του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ ( χαρακτηριστική ήταν τελευταία τηλεφωνική «δημοσκόπηση» με το 82% να θεωρεί αδικαιολόγητη τη «συνεργασία») στην κυβέρνηση Χριστόφια, τα καθιστά στη συνείδηση του Κύπριου πολίτη αναξιόπιστα, αλλά δυστυχώς και σε μεγάλο βαθμό συνυπεύθυνα για τα κακώς έχοντα. Και οι ισχυρισμοί ότι « είναι πια αργά να φύγουμε» ( ως να υπήρξε ποτέ οιαδήποτε κατάλληλη στιγμή για να μείνουν) , η δήθεν αναζήτηση προσχημάτων παραμονής μέσω «τρόπων» για βελτίωση της χρεοκοπημένης ( από την αρχή) «συνεργασίας», οι δηλώσεις ότι «δεν τίθεται θέμα αποχώρησης επί του παρόντος» ( τι άλλο χειρότερο πρέπει άραγε να συμβεί;) τα περί «κοινών ομάδων και συχνών συναντήσεων» και τα περί «στήριξης του Δ. Χριστόφια» ( ο οποίος επαναφέρει το Σχέδιο Ανάν και το δημοψήφισμα επί μίας κακής και άδικης λύσης) είναι απλά το φύλλο συκής για μία πικρή αλήθεια: ότι τα πέντε Υπουργεία και (κυρίως) η Προεδρία της Βουλής, λογίζονται από κάποιους ( ευτυχώς όχι όλους) εκ των δύο ηγεσιών ως σημαντικότερα από τις πολιτικές αρχές τους.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ

Η ενότητα είναι ζωτικής σημασίας για ένα λαό που αγωνίζεται για επιβίωση. Όμως η ενότητα δεν είναι αυτοσκοπός. Και πολύ περισσότερο, δεν μπορεί να γίνει όχημα συνενοχής.

Στον ένα χρόνο διακυβέρνησης του κ. Χριστόφια, πολλά «επιτεύγματά» του μας βρήκαν να διαφωνούμε και να προσβαλλόμαστε ( μάλιστα κάποια θέτουν και σε κίνδυνο την επιβίωσή μας). «Επιτεύγματα» για τα οποία ουδέποτε έλαβε λαϊκή εξουσιοδότηση ( που δεν είναι δηλαδή εντός του πλαισίου της «δίκαιης λύσης- δίκαιης κοινωνίας» με το οποίο εκλέγηκε). Αναφέρουμε ενδεικτικά: Τον ενταφιασμό της 8ης Ιουλίου και την επανέναρξη των άστοχων «δικοινοτικών συνομιλιών», τις διακηρύξεις για νομιμοποίηση δεκάδων χιλιάδων εποίκων και για εκ περιτροπής προεδρία, τους συνεταιρισμούς από «συνιστώντα κράτη», τις ιστορικές ανακρίβειες και την προσπάθεια καλλιέργειας συλλογικών ενοχών, τη λυσσαλέα επίθεση στην Παιδεία, στην Εθνική Φρουρα και στη δημόσια υπηρεσία, τον προπηλακισμό του Βάσου Λυσσαρίδη και του Μητροπολίτη Παφου Γεώργιου, την υβριστική κατευόδωση του Προέδρου Παπαδόπουλου από τον κ. Χριστόφια με τα περί ΑΤΑ «ως του μεγαλύτερου επιτεύγματός του» και «κενού που συλλογικά θα το καλύψουμε», τις συλλήψεις διαφωνούντων, το φακέλωμα πολιτών μέσω φωτογραφήσεων συλλαλητηρίων, τον προβοκατόρικο μαυροπινακισμό των όσων διεκδικούν μία δίκαιη λύση ως περίπου «εχθρών της λύσης» που «εν θέλουν να παν στον μύλον», και την αποενοχοποίηση της Τουρκίας μέσα από την καλλιέργεια της επιφανειακής και αφελούς αντίληψης για καλούς και κακούς συνεργάτες του Αττίλα και μέσα από τις επιπόλαιες διακηρύξεις ότι « πρέπει να βοηθήσουμε τον Ταλάτ» που δεν είναι για τον κ. Χριστόφια ανδρείκελο του Αττίλα, αλλά «ο προοδευτικός και καλός σύντροφος και συμπατριώτης μας» .

Τώρα, μετά από τις τεράστιες αντιδράσεις που προκάλεσε και προκαλεί η πολιτική του, ο κ. Χριστόφιας μας ζητά να «είμαστε ενωμένοι». Όχι γιατί πρόκειται να ανακαλέσει ο ίδιος τις πράξεις του ή να αναθεωρήσει την πολιτική του, όχι γιατί θα πει « έκανα λάθη, απολογούμαι, θα επανορθώσω, θα λάβω υπόψη μου και κάποιον άλλον». Αλλά γιατί θέλει εμείς να σιωπήσουμε, εμείς να καταπιούμε τα λάθη του, εμείς να σταματήσουμε να του ασκούμε κριτική!

Αντιλαμβανόμαστε πόσο σημαντική είναι η ενότητα. Μεγαλώσαμε με το σύνθημα «Λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος». Και ναι, αν ήθελε ο κ. Χριστόφιας ενωθούμε όλοι σε ένα κοινό αγώνα για την αποτροπή του τουρκικού κινδύνου και για την εξασφάλιση της επιβίωσης του Κυπριακού Ελληνισμού, αν ήθελε να κάνουμε το παν για την Απελευθέρωση, αν ήθελε να ενδυναμώσει την ελληνική μας παιδεία και να ενισχύσει την Εθνική Φρουρά, τότε όλοι μας θα οφείλαμε να είμαστε δίπλα του και να τον στηρίζαμε. Γιατί σε ένα πραγματικό απελευθερωτικό Αγώνα, είναι υποχρέωσή μας και να συμμετέχουμε όλοι και να είμαστε ενωμένοι ( για απουσία από έναν Αγώνα ή για υπόσκαψή του, δεν μπορεί να υπάρξει δικαιολογία). Όμως: Όσο ο κ. Χριστόφιας ερμηνεύει την ενότητα ως «σιωπή του νεκροταφείου» και ως συνένοχη συγκάλυψη των χειρισμών και της πολιτικής του, τότε να το ξέρει και να είναι βέβαιος: θα είμαστε απέναντί του.

ΤΩΡΑ ΝΑΙ, «ΣΤΟ ΔΗΚΟ ΑΝΗΚΕΙ ΑΥΤΗ Η ΜΕΓΑΛΗ ΝΙΚΗ»



Το τι ακολούθησε το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών, ήταν τραυματικό. Δεν ξεχνιέται εύκολα εκείνη η φρικτή εικόνα μέσα στο ΔΗΚΟ και το αισχρό σύνθημα που ακουγόταν από κάποιους με την εκλογή Χριστόφια ότι « στο ΔΗΚΟ ανήκει αυτή η μεγάλη νίκη» ( αν είναι δυνατόν, εκείνη η ήττα του Τάσσου Παπαδόπουλου, του ενδιάμεσου χώρου και του αντικατοχικού κινήματος να θεωρείται «μεγάλη νίκη»!). Ούτε ξεχνιέται εύκολα εκείνη η βουλευτής του ΔΗΚΟ πίσω από το Δημήτρη Χριστόφια να κουνάει χαζοχαρούμενα το ιστορικό έμβλημα του κόμματος και να αλαλάζει χαμογελώντας « ζήτω ζήτω» . Ούτε και μπορεί να διαγραφεί εύκολα από τις μνήμες μας η, εδώ και ένα χρόνο, ανεκδιήγητη στάση και συμπεριφορά αντιπαροχής, του πλέον επωφελούμενου ( «πριν αλέκτωρ λαλήσαι τρίς») – και μάλιστα με προσωπικά ανταλλάγματα - από την ήττα του Τάσσου Παπαδόπουλου, σημερινού προέδρου του ΔΗΚΟ, Μάριου Κάρογιαν,

Από την Κυριακή του πρόσφατου συνεδρίου του ΔΗΚΟ όμως, τα τραύματά μας άρχισαν να επουλώνονται. Ένα χρόνο μετά τις περσινές εικόνες της ντροπής, το ΔΗΚΟ ξαναβρίσκει την αξιοπρέπειά του. Γιατί η μάχη στο ΔΗΚΟ δεν ήταν μία μάχη χωρίς πολιτική σημασία. Δεν ήταν μία μάχη ανάμεσα σε κάποια στελέχη ή κάποια στρατόπεδα « καρογιανικών» και «τασσικών». Ήταν μία μάχη ανάμεσα σε δύο νοοτροπίες: μία νοοτροπία που βλέπει το ΔΗΚΟ ως έπαλξη αγώνα και προσφοράς, ως φορέα ιδεών και αξιών και οραμάτων, ως ένα κόμμα πατριωτικό και αντικατοχικό και μία άλλη νοοτροπία που αντιλαμβάνεται το ΔΗΚΟ ως ένα κόμμα συμβιωτικό με την εξουσία, που πρέπει πάντα να δρέπει τους «καρπούς» της, να «κανονίζει κόσμο» ( και πρωτίστως τους όσους καλλιεργούν αυτή τη στάση) και να « είναι κυβέρνηση».

Σε αυτό του το συνέδριο, το ΔΗΚΟ έδωσε σε όλους μας, μαθήματα πολιτικής αξιοπιστίας και αξιοπρέπειας. Πρώτον, γιατί υπήρξαν δημοκρατικές εκλογές με ανθυποψήφιους ( σε αντίθεση π.χ. με άλλα κόμματα, που αξιωματούχοι κατάντησαν να θεωρούν την εκλογή τους ως μόνιμο διορισμό και που κομματικοί έμμισθοι κι εξαρτώμενοι θεωρούν διάφορα αξιώματα ως θέσεις προαγωγής). Δεύτερον, γιατί οι αρχές πρυτάνευσαν των σκοπιμοτήτων και του φόβου του «Μεγάλου Αδελφού». Τρίτον, γιατί η πολιτική κληρονομιά του Τάσσου Παπαδόπουλου, φάνηκε να είναι ολοζώντανη και παντοδύναμη, όπως της αρμόζει.

Ο κόσμος του ΔΗΚΟ λοιπόν, έχει κάθε λόγο σήμερα, να αισθάνεται ξανά περήφανος. Γιατί τώρα ναι, « στο ΔΗΚΟ ανήκει αυτή η μεγάλη νίκη».

ΒΙΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ: OI NEOI CELEBRITIES




Τελευταίως, έχει αναχθεί σε μόδα η προβολή και η αναπαραγωγή, από διάφορα έντυπα και τηλεοπτικά ΜΜΕ, των δηλώσεων και «απόψεων» διαφόρων πρωταγωνιστών του συνεχιζόμενου εγκλήματος κατά της πατρίδας μας, αυτού που επιτυχημένα ο Μιχάλης Κακογιάννης αποκάλεσε « βιασμό της Κύπρου».

Δολοφόνος, με δική του ομολογία, ένας Αττίλας του Αττίλα, αναφέρει από τηλεοράσεως, χωρίς να λογοδοτεί στη δικαιοσύνη, φρικαλέα εγκλήματα που διέπραξε και τα περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια. Ο πολιτικός εκπρόσωπος του Αττίλα και, κατά την άποψη του γράφοντος, διαπράττων και τότε αλλά και τώρα το ποινικό αδίκημα της εσχάτης προδοσίας ( αρ. 36(β) και (γ) του Ποινικού Κώδικα) εις βάρος της πατρίδας του, παρελαύνει επιδεικτικά στα μέσα ενημέρωσής μας με συνεντεύξεις ή με καλύψεις περιπάτων του στη Λήδρας και διατυπώνει και προπαγανδίζει τις «απόψεις» του Αττίλα. Ο (με στοιχεία) καταζητούμενος για το φόνο του Σολωμού Σολωμού, εναντίον του οποίου εκκρεμεί (ελπίζουμε) ακόμη ένταλμα σύλληψης, εμφανίζεται ως «έντυπος και τηλεοπτικός φιλοξενούμενος», δίνοντας συνεντεύξεις, μια ομολογώντας και μια ανακαλώντας. Και τα ΜΜΕ, δημοσιεύουν, αναδημοσιεύουν, αναπαράγουν και προβάλλουν το βιασμό της Κύπρου, με όλες του τις λεπτομέρειες, ως μία « άποψη». Προβάλλουν την «εκδοχή» κάποιων, οι οποίοι δε μιλούν ως κατηγορούμενοι ενώπιον ποινικού δικαστηρίου, ως θα έπρεπε σε ένα σύγχρονο κράτος δικαίου, αλλά ως «καλεσμένοι εκπομπών και συνεντεύξεων»!

Δυστυχώς, στην Κύπρο του 2009, η ελευθερία έκφρασης και η ελευθερία των ΜΜΕ να δημοσιεύουν και να μεταδίδουν ειδήσεις και απόψεις ( που για να υπάρχει στην πράξη σήμερα κάποιοι άνθρωποι και κάποια έντυπα έδωσαν μεγάλες μάχες, σε εποχές σχεδόν καθολικής σιωπής και συνενοχής), έχει υπερβεί κατά πολύ, όχι μόνο τα όρια νομιμότητας αλλά και τα όρια ηθικής και ανθρωπιάς.

Στο κορμί της πατρίδας μας, κάποιοι ασέλγησαν με το χειρότερο τρόπο. Εγκλημάτησαν εις βάρος του λαού μας, βίασαν τις γυναίκες μας, ρήμαξαν τους τόπους μας, αφαίμαξαν τα περβόλια και τις ακτές μας, μάς πέταξαν έξω από τα σπίτια μας.

«Εντάξει» ( κατ’ ακρίβεια η κατοχή δεν μπορεί να είναι εντάξει), «καταλαβαίνουμε» ( όσο μπορούμε δηλαδή να καταλάβουμε) ότι «είμαστε οι αδύνατοι και δε γίνεται να προβούμε σε συλλήψεις» και «πέρασαν τόσα χρόνια και τι να γίνει πια» κλπ κλπ ( ως να χωρεί παραγραφή σε τέτοια αδυσώπητα εγκλήματα). «Καταλαβαίνουμε» ότι το κράτος μας αδυνατεί να μας προστατέψει και να αποδώσει δικαιοσύνη.

Μπορούμε όμως τουλάχιστον, ως ελάχιστο σεβασμό προς τους νεκρούς μας, τους αγνοουμένους μας, τους πρόσφυγές μας και την ίδια την ημικατεχόμενή μας πατρίδα, τόσο οι δημοσιογράφοι που «πουλούν» όσο κι εμείς οι αλαφροΐσκιωτοι που «αγοράζουμε», να βάλουμε μία τελεία στην προβολή της “εκδοχής” του κάθε Αττίλα; Μπορούμε να πάψουμε να μετατρέπουμε και να ανάγουμε σε celebrities αυτούς που βίασαν και βιάζουν την πατρίδα μας και έκλεψαν και κλέβουν τη ζωή μας;

Ο “ΟΔΟΣΤΡΩΤΗΡΑΣ” ΞΑΝΑΧΤΥΠΑ



Όπως δημοσιεύθηκε στον Τύπο, ο Δ. Χριστόφιας, απευθυνόμενος σε επιχειρηματίες, προέβηκε στην ακόλουθη «εκπληκτική» δήλωση:

« Οι συνεχείς προσφυγές σε αναθεωρητικά όργανα όπως είναι η Αναθεωρητική Αρχή Προσφορών και το Ανώτατο Δικαστήριο, ιδιαίτερα σ’ ό,τι αφορά υλοποίηση έργων επείγοντος και ευαίσθητου χαρακτήρα, δημιουργεί τέτοια χρονική κωλυσιεργία που, τελικά, ανατρέπει τον επείγοντα χαρακτήρα υλοποίησης αυτών των έργων». Η «προτροπή» του κ. Χριστόφια προς αυτούς, που λόγω της δεσπόζουσας θέσης του, εύλογα μπορεί να θεωρηθεί ως απειλή ( «μην αμφισβητείτε τις κατακυρώσεις μας αλλιώς…..»), είναι δυστυχώς, μία από τις αντιδημοκρατικότερες και από τις πλέον ολοκληρωτικού τύπου δηλώσεις που έχουν γίνει από καταβολής της Κυπριακής Δημοκρατίας. Θεωρείται επίσης η δήλωσή του, ως επίσημος στιγματισμός και μαυροπινακισμός προσώπων που προσφεύγουν στη δικαιοσύνη, ως των υπαίτιων για το ότι δεν προχωρούν επείγοντα και ευαίσθητα δημόσια έργα.

Κάθε πολίτης, όπως και κάθε νομικό πρόσωπο – και αυτό το στοιχειώδες έπρεπε να το γνωρίζει και να το σέβεται ο κ. Χριστόφιας- σε ένα δημοκρατικό καθεστώς, έχει το δικαίωμα να προσφεύγει στη δικαιοσύνη. Αυτό κατοχυρώνεται τόσο από τις πρόνοιες της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όσο και από το ίδιο το άρθρο 30 του Συντάγματός μας.

Η διοίκηση πρέπει να τυγχάνει ελέγχου. Ο ακυρωτικός έλεγχος που προβλέπει το άρθρο 146 του Συντάγματός, είναι το κύριο μέσο με το οποίο ο καθένας από εμάς μπορεί να αμφισβητήσει αυθαίρετες και παράνομες πράξεις της διοίκησης. Κανένας και κυρίως αυτός που κατέχει – έχοντας μάλιστα επικαλεστεί και υποσχεθεί για να εξασφαλίσει την εκλογή του, μία «δίκαιη κοινωνία- το ύπατο αξίωμα του κράτους, δεν έχει το δικαίωμα να αμφισβητεί και να εμποδίζει αυτό μας το δικαίωμα. Η δικαστική εξουσία και η σχέση του πολίτη με αυτήν, πρέπει να είναι διακριτή και αυτόνομη από τις άλλες δύο ( εκτελεστική, νομοθετική). Είναι η θεμελιώδης αρχή της διάκρισης των εξουσιών που διέπει κάθε σύγχρονο δημοκρατικό καθεστώς.

Είναι τιμή για την κυπριακή δικαιοσύνη, δηλαδή τη δικαστική εξουσία του κράτους μας, το ότι καταφέρνει να βρίσκεται μακριά από σκοπιμότητες ( που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τη δράση και τη λειτουργία της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας). Και είναι τιμή της, το ότι έχει – σε αντίθεση με τις άλλες δύο εξουσίες- ποιότητα και επίπεδο.

Ο κ. Χριστόφιας έχει μέσα σε 11 μήνες διακυβέρνησης «καταφέρει», ως να είναι οδηγός μίας μπουλντόζας ή ενός οδοστρωτήρα, να εξαπολύσει μία άνευ προηγουμένου βάναυση επίθεση σε τομείς που έπρεπε να βρίσκονται οπωσδήποτε μακριά από κομματικές και μικροκομματικές σκοπιμότητες κι επεμβάσεις: στην Παιδεία, στην Άμυνα, στα ατομικά δικαιώματα και τώρα στη Δικαιοσύνη και στο δικαίωμα προσφυγής των πολιτών σε αυτήν. Είτε το θέλει όμως είτε όχι, η δράση του ιδίου και των Υπουργών του, είτε αφορά τον τρόπο που μεταχειρίζονται πολίτες, είτε αφορά παραχωρήσεις ακινήτων σε κομματικά σωματεία αντί σε κοινότητες, είτε αφορά κατακυρώσεις δημοσίων προσφορών ή σύναψη συμβολαίων – κάποιες φορές και με εταιρείες που συνδέονται με το κόμμα ή την ποδοσφαιρική ομάδα του κ. Χριστόφια-, θα τυγχάνουν ελέγχου. Και δεν έχει κανένα δικαίωμα να απειλεί πολίτες ή νομικά πρόσωπα, ή να «απευθύνει εκκλήσεις» σε αυτούς να μην ασκούν τα θεμελιώδη τους δικαιώματα. Ούτε έμμισθοι του κ. Χριστόφια είναι οι Κύπριοι πολίτες, ούτε ορντίναντσες του, ούτε εξαρτώμενοί του. Είμαστε – με το αίμα και τους κόπους αυτών που αγωνίστηκαν για την απαλλαγή μας από την αποικιοκρατία- πολίτες με ατομικά δικαιώματα, σε ένα δημοκρατικό κράτος. Και τουλάχιστον νιώθουμε, παρά την κυριαρχία των μικροκομματικών σκοπιμοτήτων που διαπνέουν σχεδόν όλους τους τομείς της ζωής μας, την ασφάλεια του ότι μπορούμε, ως αντίσταση στην όποια κρατική αυθαιρεσία και ως αντίσταση σε αδικίες και παρανομίες εις βάρος μας, να προσφεύγουμε στην αμερόληπτη και ακομμάτιστη κυπριακή δικαιοσύνη.

Υ.Γ. Ένας εκλεκτός φίλος, μου διηγήθηκε πριν λίγο καιρό μία ιστορία, της οποίας ήταν αυτόπτης μάρτυρας. Ήταν, δεκαετία του 80, ένας εκδότης εφημερίδας και ένας νεαρός δημοσιογράφος στο γραφείο του πρώτου. Συζητούσαν έντονα για ένα ζήτημα. Ο νεαρός δημοσιογράφος είχε μία άποψη την οποία προέβαλλε με πάθος. Ο εκδότης όμως ήταν κάθετος « Μπορεί να έχεις δίκαιο.» είπε στο δημοσιογράφο, «αλλά ο Νόμος λέει διαφορετικά. Και πάνω από όλα είναι ο Νόμος». Ο εκδότης της εφημερίδας ( που λεγόταν «Κήρυκας») ήταν ο μετέπειτα Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ένας άξιος Πρόεδρος που, σε αντίθεση με το σημερινό «αντικαταστάτη» του, υπήρξε φανατικός υπέρμαχος της νομιμότητας.

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΗΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΑΝΤΑΡΣΙΑ



Διάβασα, με λύπη ομολογουμένως, τις πρόσφατες αναφορές της κυβέρνησης Χριστόφια για την Τουρκανταρσία και συγκεκριμένα τη θέση ότι η Κυπριακή Δημοκρατία πέρασε «μέσα από αιματηρές περιπέτειες και διακοινοτικές συγκρούσεις τις οποίες προκάλεσαν παράνομες και εξτρεμιστικές ελληνοκυπριακές και τουρκοκυπριακές οργανώσεις, με αποτέλεσμα να φτάσουμε στην τραγωδία του 1974, τις συνέπειες της οποίας βιώνουμε μέχρι σήμερα.» Είναι η συνεχής θέση που εκφράζεται από τη σημερινή κυβέρνηση ότι « όλοι φταίμεν σιόρ» και συνεπώς πρέπει να διδαχτούμε τη δική της ( και σε μεγάλο βαθμό των Αγγλοαμερικάνων και του Τουρκικού ΥΠΕΞ) εκδοχή της κυπριακής ιστορίας κι έπειτα με τις συνειδήσεις μας γεμάτες ενοχές να «πληρώσουμε τα λάθη μας» ( αποδεχόμενοι μία άδικη λύση του Κυπριακού).

Πολλά έχουν γραφτεί και ορθά, για το ότι αποενοχοποιείται, με αυτή την ιστορικά ανακριβή κυβερνητική θέση για τις «δικοινοτικές συγκρούσεις που προκάλεσαν οι ε/κ και τ/κ οργανώσεις», η ίδια η επεκτατική πολιτική του τουρκικού κράτους. Πολλές αναφορές έχουν επίσης γίνει στη θέση που εξέφραζε κατά την Τουρκανταρσία το ίδιο εκφραστικό το όργανο του ΑΚΕΛ, το οποίο την καταδίκαζε απερίφραστα.

Θέλω να εμπλουτίσω τη συζήτηση με μία αναφορά στο συγκεκριμένο θέμα ( της Τουρκανταρσίας), επιλεγμένη από μία ομιλία/ δήλωση που έγινε στα Ηνωμένα Έθνη στις 11/12/1964. Αυτή η αναφορά είχε ως εξής:

« Η ειρηνική συνύπαρξη δοκιμάζεται σήμερα βάναυσα στην Κύπρο, λόγω των πιέσεων της Τουρκικής κυβέρνησης και του ΝΑΤΟ, έχοντας εξαναγκάσει τον κυπριακό λαό και την κυπριακή κυβέρνηση να τηρήσουν μία ηρωϊκή και σταθερή στάση σε προάσπιση της κυριαρχίας τους».

Αυτή η δήλωση έγινε από κάποιον άνθρωπο που πίστεψε ότι Αριστερά σημαίνει αγώνας και όχι «ευελιξια», που πίστεψε ότι οι λαοί πρέπει να αγωνίζονται και όχι να υποτάσσονται, που υπερασπίστηκε με το αίμα του το δικαίωμα των ανθρώπων να ζουν και να αναπνέουν ελεύθερα στη γη τους και στη χώρα τους. Από έναν άνθρωπο, του οποίου οι ιδέες λοιδορούνται καθημερινά στην πράξη, από την υποχωρητική πολιτική του Δ. Χριστόφια. Ενός ανθρώπου που δυστυχώς η φυσιογνωμία του έγινε σύμβολο (στην Κύπρο) όχι σε απελευθερωτικούς ή αντικατοχικούς, αλλά σε ποδοσφαιρικούς αγώνες. Ενός ανθρώπου, που έγινε μπλουζάκι, αλλά όχι συνείδηση.

Το όνομα αυτού ( κι εμείς μπορούμε να το πούμε περήφανα και με καθαρή συνείδηση, γιατί δεν τον καπηλευόμαστε, αλλά υπερασπιζόμαστε αταλάντευτα και με συνέπεια τις αντικατοχικές αρχές του): Ερνέστο (Τσε) Γκεβάρα.

«Εμείς γιε μου, εν εκλώσαμεν»


Μετά την κηδεία του Τ. Παπαδόπουλου, μία ηλικιωμένη κυρία μας ζήτησε να την πάμε σπίτι της. Στο δρόμο, μας διηγήθηκε διάφορα για την προσωπική της γνωριμία με τον Πρόεδρο. Μετά, μας περιέγραψε το πώς αυτή έζησε την εβδομάδα του β’ γύρου των Προεδρικών Εκλογών ( τα καταγράφω όσο καλύτερα θυμάμαι): « Εγώ είμαι ΔΗΚΟ. Που την πρώτην ημέραν. Ο υποψήφιός μου στις εκλογές ήταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος. Άμαν έχασεν ο Τάσσος, ήρταν δκυο κοπέλια που ελέαν ότι εν δικά μας τζιαι είπαν μου « Θεία, τωρά ο υποψήφιός μας εν ο Χριστόφιας. Πρέπει να ψηφίσεις τον Χριστόφιαν. Ο Μάριος έννα γίνει Πρόεδρος της Βουλής.» Όι μάνα μου! Άκου να ψηφίσω τον Χριστόφιαν! Πόθεν ως τα πόθεν υποψήφιός μας ο Χριστόφιας; Εμείς γιε μου, είμαστεν του ΔΗΚΟ. Εν εκλώσαμεν. Έχασεν ο υποψήφιος μας, έχασεν ο Τάσσος, ε εχάσαμεν τζιαι μεις.». Όταν την ρωτήσαμε για το ψηφοδέλτιό της, μας απάντησε αμέσως: « Λευκό».

Η αξιοπρεπής στάση αυτής της κυρίας, μίας απλής και πιστής οπαδού του ΔΗΚΟ, δεν έχει δυστυχώς καμία σχέση με τη στάση της πλειοψηφίας της σημερινής ηγεσίας του. Βεβαίως, πολλοί οπαδοί του ΔΗΚΟ, είτε ψήφισαν Χριστόφια είτε ακόμα και Κασουλίδη ως κάτι το «μη χείρον βέλτιστον». Όμως δε θεώρησε, τουλάχιστον ο μέσος απλός δηκοϊκός οπαδός, το Χριστόφια ως δικό του υποψήφιο. Και σίγουρα δεν υιοθέτησε και δεν υιοθετεί το απαράδεκτο και προσβλητικό για τον Πρόεδρο Παπαδόπουλο και για την κοινή λογική σύνθημα « Στο ΔΗΚΟ ανήκει αυτή η μεγάλη νίκη» που ακούστηκε με την εκλογή Χριστόφια στα κομματικά γραφεία ( σύνθημα που θύμιζε φοιτητικές εκλογές, όπου μετά την καταμέτρηση, όλοι παριστάνουν ανώριμα τους μεγάλους νικητές).

Ο κ. Χριστόφιας, έχει μέχρι σήμερα με την πολιτική του αθετήσει μία σειρά πολιτικών υποσχέσεων προς το ΔΗΚΟ ( και προς την ΕΔΕΚ βέβαια). Έχει ακολουθήσει πολιτικές που οδηγούν σε νομιμοποίηση κατοχικών δεδομένων και θέτουν σε κίνδυνο την άμυνα, την παιδεία, την κρατική μας υπόσταση. Πολιτικές που είναι σε πλήρη αντίθεση με τις αρχές των κομμάτων του ενδιάμεσου χώρου. Οπότε, η στήριξη του κ. Χριστόφια από το Μ. Κάρογιαν και την ομάδα του, οι οποίοι αντιμετωπίζουν από το δεύτερο γύρο μέχρι σήμερα το Δ. Χριστόφια περίπου ως να ήταν ο δικός τους υποψήφιος, δεν είναι κατά τα φαινόμενα μία στήριξη βασισμένη σε αρχές, αλλά μία στήριξη που βασίζεται στα προσωπικά ανταλλάγματα που πήρε ο κ. Κάρογιαν (υπό όρους καλής διαγωγής) και σε υπουργεία και σε θέσεις κλειδιά που πήραν κάποιοι επιλεγμένοι ή προτεινόμενοι από τον ίδιο.

Το ΔΗΚΟ μετά την εκλογική αποτυχία της 17ης Φεβρουαρίου, όφειλε, ως το μεγάλο σε ποσοστά κόμμα του ενδιάμεσου χώρου και το κόμμα από το οποίο προερχόταν ο Τ. Παπαδόπουλος, να πρωταγωνιστεί στην ανασύνταξη , στην ενίσχυση και γιατί όχι και στη συνένωση του ενδιάμεσου χώρου. Έπρεπε να πρωτοστατεί στην αντίσταση ενάντια στη σημερινή υποχωρητική πολιτική του Δ. Χριστόφια. Έπρεπε να υπερασπίζεται με πάθος τις καταστατικές θέσεις του και όχι να κλείνει τα μάτια στα απαράδεκτα τεκταινόμενα.

Είναι τιμή για το ΔΗΚΟ που υπάρχουν πολλά απλά στελέχη με αρχές, όπως η κυρία που ανέφερα στην αρχή. Και είναι τιμή για το ΔΗΚΟ που έχει ανώτατα στελέχη με ήθος και επίπεδο, όπως π.χ. ο Γ. Κολοκασίδης, ο οποίος κοσμεί την κυπριακή πολιτική σκηνή και που ευχής έργο θα ήταν να ηγείται αυτός του ΔΗΚΟ σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Δυστυχώς όμως, η πολιτική που το επίσημο ΔΗΚΟ ακολουθεί, είναι πολιτική που επιβάλλουν συμφέροντα του κ. Κάρογιαν και κάποιων λίγων άλλων. Η φλόγα στη δάδα του ΔΗΚΟ έχει πλέον σβήσει: από το Φλεβάρη του 2008. Ζητείται ( από όλους μας, ΔΗΚΟικούς και μη) άμεσα ηγεσία που να αφουγκράζεται τον κόσμο του ΔΗΚΟ και να υπερασπίζεται τις θέσεις του, ηγεσία που «έν έκλωσεν». Για να ξανανθίσει η ελπίδα, για να ξανανάψει η φλόγα.

Δημοσιεύθηκε: ΠΟΝΤΙΚΙ 16/1/09, ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ 19/1/09