Περί «αμερόληπτης» και «αξιόπιστης» Αστυνομίας Κύπρου

ΕΙΝΑΙ ιδιαίτερα αξιοσημείωτες οι πρόσφατες δηλώσεις του Δ.Χριστόφια κατά την τελετή διαβεβαίωσης του νέου Υπαρχηγού Αστυνομίας, για το όραμά του για μία Αστυνομία «που θα ενεργεί κατά τρόπο που να εμπνέει σεβασμό και εμπιστοσύνη στο κοινό και που θα ικανοποιεί το δημόσιο αίσθημα» και «που θα είναι αμερόληπτη και αξιόπιστη, πρόθυμη, ικανή και αποτελεσματική στην αποστολή της,ώστε να κερδίζει επάξια την υποστήριξη και τη βοήθεια όλων στο έργο της».


Οι δηλώσεις αυτές έγιναν κατά τον επίσημο διορισμό στη θέση Υπαρχηγού Αστυνομίας, του ενός εκ των επικεφαλής των αστυνομικών ανακρίσεων για το κρατικό έγκλημα στο Μαρί. Ο εν λόγω διορισμός, γεννά πολλά εύλογα ερωτηματικά, με δεδομένο ότι το αστυνομικό πόρισμα στην εν λόγω υπόθεση, ήταν ίσως το μεγαλύτερο πολιτικό και προσωπικό δώρο στο Δ.Χριστόφια μετά την τραγωδία στο Μαρί, αφού, σε αντίθεση με το ανεξάρτητο πόρισμα Πολυβίου, αφήνει στο απυρόβλητο τόσο τον ίδιο όσο και τον κύριο πληρεξουσιό του στους χειρισμούς για το θέμα του εκρηκτικού φορτίου Λ.Παντελίδη, και υιοθετεί πλήρως την εξωφρενική θέση του κυβερνώντος κόμματος ότι ευθύνη για την έκρηξη στο Μαρί έφεραν και τα ίδια τα θύματα των χειρισμών του Δ.Χριστόφια!


Οι δηλώσεις του Δ.Χριστόφια κατά την τελετή διαβεβαίωσης του νέου Υπαρχηγού, ακόμη μία φορά προκαλούν το λαϊκό αίσθημα. Προσβάλλουν τη νοημοσύνη των πολιτών οι οποίοι εδώ και τέσσερα σχεδόν χρόνια βιώνουμε την απόλυτη αναξιοπιστία, μεροληψία και πολιτική χειραγώγηση της Αστυνομίας. Μίας Αστυνομίας που με εντολές ή και με ενθάρρυνση του Προεδρικού, μεταξύ άλλων:


(α) συλλαμβάνει πολίτες που μοιράζουν πολιτικά φυλλάδια


(β) προχωρεί σε εντελώς αστήρικτες ποινικές έρευνες και σκηνοθετεί διώξεις εναντίον εκδοτών ενοχλητικών για την ίδια σατιρικών εντύπων για «άσεμνα δημοσιεύματα» (αφήνοντας παράλληλα ανενόχλητα φιλοκυβερνητικά έντυπα όπου οργιάζει η δημοσίευση πραγματικών άσεμνων δημοσιευμάτων με ύβρεις κατά νεκρών, με συγγενείς να αποκηρύσσουν συγγενείς, με προσβολή των θυμάτων της κατοχής και με τόσα άλλα)


(γ) παρακολουθεί απροκάλυπτα τις επικοινωνίες των πολιτών, ειδικά στο διαδίκτυο, περιφρονώντας πλήρως τα συνταγματικά δικαιώματά τους


(δ) διοργανώνει, πρωϊνές τρομοκρατικού τύπου επιδρομές σε οικίες οικογενειαρχών


(ε) εμφανίζεται από το πουθενά, για να «αστυνομεύσει» πολιτικές εκδηλώσεις, πολλές φορές μάλιστα σε ρόλο επίσημου φωτογράφου των εκδηλώσεων


Ειδικά δε μετά το Μαρί, λόγω και της (κατά)χρησης των αταβιστικών ενστίκτων επιβίωσης της παρούσας κυβέρνησης, η οποία και ένιωσε να απειλείται πολιτικά, η Αστυνομία Κύπρου έδωσε «ρεσιτάλ» μεροληψίας με τις ενέργειές της, οι οποίες ξεπέρασαν κατά πολύ κάθε προηγούμενο.


Τι να πρωτοθυμηθούμε και τι να πρωτοαναφέρουμε; Τη ρίψη δεκάδων δακρυγόνων στα μεγάλα βάθη μίας ειρηνικής διαδήλωσης, ανάμεσα σε γονείς με τα παιδιά τους και σε ηλικιωμένους (ακόμα και ρίψη δακρυγόνων μέσα σε βενζινάδικα!); Τα λευκά τεθωρακισμένα και τους ροπαλοφόρους αστυνομικούς που περιφέρονταν στους δρόμους πέριξ του προεδρικού σκορπίζοντας τρόμο και βία στους διαδηλωτές και στους περαστικούς; Τις μαζικές συλλήψεις πολιτών, χωρίς οιοδήποτε νόμιμο λόγο και τις κακοποιήσεις που αυτοί δέχθηκαν στα αστυνομικά τμήματα; Τη ρίψη δακρυγόνων μέσα στην «κλούβα» συλληφθέντων διαδηλωτών; Τους δημόσιους οπτασιασμούς μελών της Αστυνομίας ότι, επειδή ο κόσμος ζητούσε ανάληψη ευθυνών για το Μαρί, επίκειτο πραξικόπημα παρόμοιο με αυτό του 1974; Τους λεονταρισμούς της Προεδρικής Φρουράς, τα μέλη της οποίας συμπεριφέρονται ως μπράβοι ανθρώπων του υποκόσμου αντί ως Αστυνομικοί, συλλαμβάνοντας πολίτες που διαμαρτύρονται κατά του κ. Χριστόφια από τα αυτοκίνητά τους και οδηγώντας τους σε αστυνομικούς σταθμούς; Τη συμμετοχή μελών της Προεδρικής Φρουράς σε κακοποιήσεις πολιτών και σε προπηλακισμούς πολιτών; Την επαίσχυντη προσπάθεια σύλληψης ενός νεαρού παιδιού που έχασε για πάντα τον πατέρα του από τους χειρισμούς του Δ.Χριστόφια; Το διατυμπανισμό της πολιτικής χειραγώγησης της Αστυνομίας από την κυβέρνηση Χριστόφια, με τη συμμετοχή, με επίσημη μάλιστα στολή της Αστυνομίας, του Αστυνομικού Διευθυντή Λευκωσίας, στην αισχρή και προσβλητική για τους συμπατριώτες μας που έχασαν τη ζωή τους ή τους δικούς τους ανθρώπους το περασμένο καλοκαίρι, πρόσφατη συναυλία «στήριξης του Δ.Χριστόφια»(έτσι αντιλαμβάνονται άραγε κάποιοι την αμεροληψία;) ;


Και φυσικά για τα πιο πάνω αναχρονιστικά φαινόμενα, που παραπέμπουν σε σκοτεινές εποχές αδιανόητες για σύγχρονα ευρωπαϊκά κράτη, ουδεμία πειθαρχική έρευνα δε διεξάγεται εντός των κόλπων της «αμερόληπτης» και «αξιόπιστης» Αστυνομίας την οποίαν μας υπόσχεται δημόσια, μετά από 4 έτη απόλυτης χειραγώγησής της, ο Δ.Χριστόφιας.


Κακοποιημένες έννοιες και η «αμεροληψία» και η «αξιοπιστία», στην εποχή της απόλυτης κακοποίησης των εννοιών, που ο αυταρχισμός αποκαλείται «δίκαιη κοινωνία», που τα δώρα στον Αττίλα ονομάζονται «δίκαιη λύση», που οι αμετανόητοι θύτες παρουσιάζονται ως «θύματα» (που έχουν ανάγκη "συμπαράστασης" και "στήριξης") ,που οι μεγάλοι διώκτες αυτοβαφτίζονται ως «διωκόμενοι» και που αυτοί που ποδηγετούν πολιτικά την Αστυνομία, παρουσιάζονται ως "εγγυητές της μεροληψίας της"!

Αστυνομία Κύπρου: Η "μακρά χειρ" του Προεδρικού ξαναχτυπά!

Το άρθρο 5 του Περί Αστυνομίας Νόμου προβλέπει ότι:

« Η Δύναμη θα ασχολείται μέσα και σε όλο τον εδαφικό χώρο της Δημοκρατίας με τη διατήρηση του νόμου και της τάξης, τη διαφύλαξη της ειρήνηης, την πρόληψη και εξιχνίαση του εγκλήματος και τη σύλληψη των παρανομούντων, για την εκτέλεση όλων αυτών των καθηκόντων θα δικαιούται να μεταφέρει όπλα.»

Συνεπώς, το "πόρισμα" της Αστυνομίας σχετικά με τη διάπραξη ή όχι ποινικών αδικημάτων αναφορικά με την τραγωδία στο Μαρί, θα έπρεπε να διαπιστώνει αν διαπράχθηκαν αδικήματα και από ποιους, δηλαδή να αποσκοπεί στην «εξιχνίαση του εγκλήματος».

Δεν υπήρξε και ούτε θα μπορούσε να είναι ο ρόλος της Αστυνομίας, να διαπιστώσει οτιδήποτε άλλο. 

Για το σύνολο γεγονότων σε σχέση με το Μαρί, το μόνο αρμόδιο Σώμα για να τα διερευνήσει και να αποφανθεί με μία πλήρη έρευνα επί οιωνδήποτε ευθυνών, ήταν η Μονομελής Ερευνητική Επιτροπή του Πόλυ Πολυβίου. Αυτή, μεταξύ άλλων είχε να ερευνήσει " Το σύνολο των ενεργειών,  παραλείψεων,  γεγονότων,  συνθηκών,  ή το συνδυασμό τους, που οδήγησαν στην έκρηξη" (το πλήρες πλαίσιο εντολών αναφέρεται στις σελ.8επ. του Πορίσματος Πολυβίου)

Παρ’ όλ’ αυτά, το άκρως περίεργο αστυνομικό "πόρισμα" (το οποίο καθόλου δε φαίνεται να αγγίζει είτε τον έχοντα «την κύρια ευθύνη για την τραγωδία και τα συνεπακόλουθά της –πόρισμα Πολυβίου σελ. 459, ούτε τον διευθυντή του διπλωματικού γραφείου του ο οποίος είχε «σαφή ευθύνη»-Πόρισμα Πολυβίου σελ.462), δεν περιορίστηκε στην κατά το Νόμο "εξιχνίαση του εγκλήματος", αλλά προχώρησε αναρμόδια στο να αποδώσει ευθύνες σε δύο θύματα της τραγωδίας. Τι σχέση έχει άραγε με την κατά το Νόμο "εξιχνίαση του εγκλήματος" η απόδοση ευθυνών σε πρόσωπα που ούτε θα μπορέσουν ποτέ να απαντήσουν, ούτε και θα μετέχουν στην ποινική διαδικασία που θα ακολουθήσει;

Και επειδή οι νεκροί, τα θύματα της κυβερνητικής αμέλειας και αδιαφορίας, δεν έχουν δυστυχώς την ευκαιρία να απαντήσουν και να αντισταθούν στην προσπάθεια του Προεδρικού Οδοστρωτήρα να μεταθέσει σε αυτούς τις ευθύνες του, την απάντηση για την εμπλοκή των νεκρών στην τραγωδία, την δίνει το μόνο ανεξάρτητο και το μόνο αρμόδιο όργανο για να ερευνήσει το ζήτημα και αποφανθεί επί αυτού. Ο ανεξάρτητος Πόλυς Πολυβίου, ο οποίος,  και έγραψε ότι:

«Δεν υπάρχει μαρτυρία ότι, ο Ανδρέας Ιωαννίδης είχε ιδιαίτερη ή εξειδικευμένη ή επαρκή πληροφόρηση για το περιεχόμενο του φορτίου. Το βασικό μου εύρημα είναι ότι ούτε ο ίδιος ούτε ο Λάμπρος Λάμπρου... είχανεπαρκή ή απαραίτητη γνώση για αντιμετώπιση ενδεχόμενου συμβάντος σε σχέση με το φορτίο (σελ. 213 του Πορίσματος". (Παρόμοιες αναφορές στις σελ. 226, 394, 399)

Ο Π.Πολυβίου άλλωστε εξήρε δημόσια και τον «αυθόρμητο ηρωισμό» (όπως ο ίδιος εύστοχα τον αποκάλεσε) των θυμάτων να προσπαθήσουν να αποτρέψουν τα χειρότερα(3/10/2011).

Η  παράγραφος του αστυνομικού "πορίσματος" η οποία αποδίδει ευθύνες σε θύματα και η οποία απλά αναπαρήγαγε αισχρές φημολογίες που διαδίδονται εδώ και δύο μήνες αποκλειστικά από προπαγανδιστικά έντυπα του κυβερνώντος κόμματος, καταδυκνείει ακόμη μια φορά τη χειραγώγηση της Αστυνομίας από πολιτικές σκοπιμότητες και το ότι η Αστυνομία, αντί να ενεργεί ως ανεξάρτητο σώμα και αντί να ενεργεί εντός των όρων της αρμοδιότητάς της, ενεργεί ως η «μακρά χείρ» του Προεδρικού Μεγάρου και αντί να εξιχνιάζει το έγκλημα, συντάσσει "πορίσματα" που μετατρέπονται σε κομματικές σημαίες.

«Εξύβριση» του Προέδρου: Μια Νομική Προσέγγιση

(Κοινό άρθρο Αχιλλέως Αιμιλιανίδη-Ξενή Ξενοφώντος, Δικηγόρων)

Από την έναρξη της παρούσας διακυβέρνησης επιδεικνύεται μία ανεξήγητη υπερευαισθησία από την Αστυνομία εναντίον πολιτών που εκλαμβάνεται ότι υβρίζουν τον Πρόεδρο. Το τελευταίο όμως χρονικό διάστημα, παρατηρείται μία έξαρση, σε βαθμό επιδημίας, του φαινομένου της σύλληψης πολιτών που είτε χειρονομούν, είτε εκστομίζουν διάφορες φράσεις εναντίον του Προέδρου, με τον ισχυρισμό ότι αυτοί τον εξυβρίζουν (βλ. και σχετικό ρεπορτάζ του Μ. Χατζηβασίλη στην εφημερίδα Φιλελεύθερος, 6/9/11). Αποκορύφωμα ήταν η (ευτυχώς ανεπιτυχής) προσπάθεια σύλληψης του Νικόλα Ιωαννίδη, από πρόσωπα της προεδρικής φρουράς.

Το θέμα της εξύβρισης του Προέδρου της Δημοκρατίας, ρυθμιζόταν παλαιότερα από το άρθρο 46Α του Ποινικού Κώδικα, το οποίο και ίσχυε μέχρι το 2003, το οποίο προέβλεπε ότι οποιοσδήποτε δημοσίευε κάτι που προσέβαλλε την τιμή του Αρχηγού της Πολιτείας, διέπραττε πλημμέλημα που τιμωρείτο με φυλάκιση μέχρι 3 χρόνων. Το εν λόγω άρθρο ήταν ουσιαστικά ένα αναχρονιστικό άρθρο, σε αντίθεση με το άρθρο 19 του Συντάγματος και το άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αφού μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως ένα εργαλείο αυθαιρεσίας, αυταρχισμού και εκφοβισμού των οποιωνδήποτε προσώπων (δημοσιογράφων, πολιτικών αντιπάλων, απλών πολιτών) ασκούσαν ενοχλητική κριτική στον εκάστοτε Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Γι’ αυτό άλλωστε και το εν λόγω άρθρο διαγράφηκε από τον Ποινικό Κώδικα και καταργήθηκε με το Ν. 84(Ι)/2003 επί Προεδρίας της Βουλής του νυν Προέδρου της Δημοκρατίας.

Οι συλλήψεις πολιτών που κατ’ ισχυρισμό «βρίζουν τον Πρόεδρο» σήμερα, γίνονται με βάση το άρθρο 99 του Ποινικού Κώδικα. Το κρίσιμο συστατικό στοιχείο του εν λόγω αδικήματος είναι η εξύβριση «με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να προκαλέσει σε παρευρισκόμενο πρόσωπο επίθεση». Συνεπώς χειρονομίες ή λόγια κατά του Προέδρου εξ αποστάσεως από ένα αυτοκίνητο ή όταν δεν είναι παρευρισκόμενος ή όταν συνοδεύεται από δεκάδες φρουρούς, ή το να αποκαλέσεις ένα Πρόεδρο ως «ανομιμοποίητο κουστωδό» δεν μπορούν με κανέναν τρόπο να του προκαλέσουν επίθεση, για να δικαιολογείται σύλληψη. Επιπλέον η επαπειλούμενη ποινή είναι τόσο χαμηλή και αμελητέα (φυλάκιση μέχρι ένα μήνα ή και πρόστιμο μέχρι 75 λίρες), ώστε κατά κανόνα ο παραβάτης του εν λόγω άρθρου, τιμωρείται με ένα μικρό πρόστιμο. Η σύλληψη δε για ένα τόσης χαμηλής βαρύτητας αδίκημα, είναι ένα μέτρο δυσανάλογο και καταχρηστικό.

Είναι πολύ μικρότερης βαρύτητας η παράβαση του άρθρου 99 του Ποινικού Κώδικα, ακόμα και από μικροπαραβάσεις των Κανονισμών Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (στους οποίους προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι ενός έτους και χρηματική ποινή μέχρι χιλίων λιρών). Είναι εξάλλου πολύ μικρότερης βαρύτητας το αδίκημα της δημόσιας εξύβρισης, τόσο από το αδίκημα της «προσβολής μνήμης αποθανόντα» (που τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι ενός έτους), το οποίο διαπράττεται επανειλημμένα τις μέρες αυτές από συγκεκριμένα έντυπα εναντίον προσώπων που έχασαν τη ζωή τους στο Μαρί στις 11/7/2011, όσο και από το αδίκημα της παράνομης σύλληψης προσώπων κατά παράβαση 31 του Περί των Δικαιωμάτων Προσώπων που Συλλαμβάνονται και Τελούν Υπό Κράτηση Νόμου (που επισύρει ποινή μέχρι 3 έτη) το οποίο διαπράττεται κάθε φορά που ένας πολίτης συλλαμβάνεται παράνομα για «εξύβριση του Προέδρου».

Η νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει τονίσει επανειλημμένα ότι η προστασία που πρέπει να απολαμβάνει από την κριτική, όσο έντονα και αν εκφράζεται αυτή, ένας πολιτικός και πολύ περισσότερο ένα μέλος της Κυβέρνησης (και ακόμα περισσότερο ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας) πρέπει να είναι μειωμένη σε σύγκριση με οποιοδήποτε άλλο πολίτη. Το μέλος της Κυβέρνησης έχει εν γνώσει του θέσει τον εαυτό του στην αυστηρή κρίση των πολιτών (e.g. Castellis v. Spain, 23/4/92, Dichand v. Austria, 26/2/02, Scharsach v. Austria, 13/11/03). Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ έχει επίσης τονίσει πως τα επιθετικά ή υβριστικά λόγια τυγχάνουν περισσότερης προστασίας όταν γίνονται σε πολιτικό επίπεδο και στρέφονται κατά ηγετικών πολιτικών προσώπων για τις πολιτικές τους πράξεις (e.g. Gooding v. Wilson 405 US 518 -1972, Rosenfeld v. New Jersey 408 US 901-1972). Σχετική είναι και η συζήτηση στο πρόσφατο σύγγραμμα των I.Hare, J.Weinstein, Extreme Speech and Democracy, Oxford, 2010.

Βεβαίως, ούτε είναι κάτι που ενθαρρύνουμε, ούτε και κάτι που μας προκαλεί ευχαρίστηση το να εξυβρίζεται από οποιονδήποτε ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όμως το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε σήμερα ως κοινωνία, δεν είναι η «εξύβριση του Προέδρου», αλλά οι παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι συλλήψεις πολιτών, χωρίς λόγο και χωρίς έρεισμα στον Ποινικό Κώδικα και τα φαινόμενα αυταρχισμού, πνευματικής τρομοκρατίας και κατάχρησης του ποινικού και κατασταλτικού μηχανισμού για εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπιμοτήτων. Κύριος σκοπός μιας δημοκρατικής πολιτείας είναι σε κάθε περίπτωση η προστασία των αδυνάτων και όχι των ισχυρών ή των κυβερνώντων.

NΤΡΟΠΗ!

Κατά τα τριάμισι μέχρι σήμερα έτη της διακυβέρνησης του Δ.Χριστόφια, πολλά μας απογοήτευσαν, πολλά μας πλήγωσαν, πολλά μας αγανάκτισαν. Τίποτα όμως δεν μπορεί να συγκριθεί σε χυδαιότητα, με την, κατόπιν προεδρικών εντολών, προσπάθεια σύλληψης του Νικόλα Ιωαννίδη, γιου του θύματος της κυβερνητικής εγκληματικής αμέλειας, Πλοιάρχου Ανδρέα Ιωαννίδη.

Από νομικής άποψης, η προσπάθεια σύλληψης του Νικόλα Ιωαννίδη, ήταν προφανέστατα παράνομη και αντισυνταγματική, αφού κατά πρώτο λόγο κανένα αδίκημα δεν διαπράχθηκε (συνεπώς παραβιάστηκε το αρ. 11 του Συντάγματος) και κατά δεύτερο λόγο η ελευθερία έκφραση στο άρθρο 19 του Συντάγματος (αντίστοιχο άρθρο 10 της ΕΣΔΑ), σύμφωνα με την πάγια νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, έχει τεράστια περιθώρια έυχέρειας όταν αυτή ασκείται σε σχέση με πολιτικά θέματα και κατά δημοσίων προσώπων. Η εν λόγω ενέργεια του αστυνομικού οργάνου, εκ πρώτης όψεως συνιστά ποινικό αδίκημα, με βάση το άρθρο 31 του Περί των Δικαιωμάτων Προσώπων που Συλλαμβάνονται και Τελούν Υπό Κράτηση Νόμου (163(Ι)/2005) σε συνδυασμό με το άρθρο 367 του Ποινικού Κώδικα.

Από την έρευνα για τη διάπραξη του εν λόγω αδικήματος δεν πρέπει να εξαιρεθεί ούτε ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αφού πέραν του ότι δεν είχε καμία εξουσία ή αρμοδιότητα να διατάζει αστυνομικούς να συλλαμβάνουν πρόσωπα τα οποία εκείνος αντιπαθεί, αν όντως είχε συμμετοχή στο εν λόγω αδίκημα, το οποίο μάλλον συγκαταλέγεται στα ατιμωτικά και ηθικής αισχρότητας αδικήματα, η ασυλία του μπορεί να αρθεί με βάση το άρθρο 45(3) του Συντάγματος και τη διαδικασία που το εν λόγω άρθρο προβλέπει.

Από ηθικής άποψης, η απόπειρα σύλληψης του Νικόλα Ιωαννίδη συνιστά μία επονείδιστη ενέργεια, ίσως χωρίς προηγούμενο στην Κυπριακή Δημοκρατία. 

Ο ισχυρισμός του Προεδρικού ότι καμία ανάμειξη δεν είχε στην προσπάθεια σύλληψης του Νικόλα, δεν φαίνεται, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. 

Πρώτον, γιατί οι συλλήψεις και διώξεις ατόμων που θεωρούνται ως αντιφρονούντες, κατά τη διακυβέρνηση Χριστόφια, αποτελούν συνήθη πρακτική. 

Δεύτερον, γιατί θεωρείται απίθανο, άτομα της φρουράς του κ. Χριστόφια να εγκαταλείπουν το πόστο τους και ενώ συνόδευαν τον κ. Χριστόφια εκτός της αίθουσας, αυτόβουλα και με δική τους πρωτοβουλία να επιστρέφουν για να συλλάβουν το Νικόλα Ιωαννίδη. Ως γνωστόν ο συγκεκριμένος Πρόεδρος ποτέ δεν υπήρξε λάτρης της ιδιωτικής πρωτοβουλίας για να δηλώνει συνεχώς άγνοια και δεν μπορεί να περιμένει να πιστέψουν οι πολίτες ότι φταίνε οι πάντες γύρω του, είτε οι Αστυνομικοί της Φρουράς του, είτε οι ΥΠΑΜ-ΥΠΕΞ, είτε ο Λ.Παντελίδης, είτε ο ο Β.Γεωργίου, είτε η γραμματέας Ανθή, είτε ο λογιστής του Προεδρικού, αλλά ποτέ ο ίδιος! 

Τρίτον, γιατί οι ύβρεις και προπηλακισμοί κατά του Νικόλα από το εκφραστικό όργανο του κ. Χριστόφια, τη Χαραυγή, αμέσως την επόμενη ημέρα, δηλαδή στις 6/9/2011, δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για τα αισθήματα του Προεδρικού περιβάλλοντος για το Νικόλα Ιωαννίδη. Ακόμα και κατά των δημοσιογράφων του ΡΙΚ που αρνούνταν να υιοθετήσουν την εκδοχή του ΑΚΕΛ και του Προεδρικού ότι εξυβρίστηκε ο κ. Χριστόφιας, εξεμάνη η εν λόγω εφημερίδα. 

Τέταρτον, γιατί οι ίδιοι οι αστυνομικοί της φρουράς του κ. Χριστόφια, ανέφεραν στο συνάδελφο Ρ. Ερωτοκρίτου ότι είχαν εντολές από τον κ. Χριστόφια να συλλάβουν το Ν.Ιωαννίδη. 

Πέμπτον, γιατί είναι πάρα πολλές οι φορές που έχει πιαστεί ψευδόμενο το Προεδρικο. 

Και έκτον, γιατί κανένα πειθαρχικό ή άλλο μέτρο δεν είδαμε (και μάλλον δε θα δούμε) κατά των αστυνομικών που επικαλέστηκαν εντολές του Δ.Χριστόφια, κάτι που θα ήταν αναμενόμενο αν δεν έλεγαν την αλήθεια.

Η προσπάθεια σύλληψης, η στοχοποίηση και ο προπηλακισμός ενός νεαρού παιδιού, που, από ασύγγνωστη κυβερνητική αμέλεια, όπως το ίδιο με τραγική ακρίβεια έγραψε στις 6/9/2011 “ξύπνησε ένα πρωί χωρίς πατέρα”, είναι ένα μεγάλο (ίσως το μεγαλύτερο) στίγμα που θα κουβαλά η κυβέρνηση Χριστόφια, για όσες μέρες της έχουν απομείνει στο πηδάλιο του κράτους μας. Όσοι παρακρατικοί μηχανισμοί και όσα ψεύδη κι αν επιστρατευτούν για να συγκαλύψουν αυτή την ενέργεια, εμείς θα θυμόμαστε τι έγινε στις 5/9/2011. Και θα νιώθουμε εμείς για τον Πρόεδρο και την κυβέρνησή του, αυτό που ο κ. Χριστόφιας, δυστυχώς απέδειξε ότι δεν είναι άξιος να νιώσει: ντροπή!

(Δημοσιεύθηκε στο Φιλελεύθερο στις 8/9/2011)

Η σκοτεινή όψη της Αστυνομίας Κύπρου

Ένα από τα πολλά ζητήματα που προέκυψαν, μετά την τραγωδία στο Ζύγι στις 11/7/2011, το οποίο αξίζει ιδιαίτερης προσοχής, ήταν η πρωτοφανής για ειρηνική διαδήλωση στην Κύπρο, επίδειξη αστυνομικής βίας στις 12/7/2011 έξω από το Προεδρικό. Συγκεκριμένα:

α) Μαρτυρήσαμε ρίψη δεκάδων δακρυγόνων, τα οποία ρίχνονταν από τους αστυνομικούς αδιάκριτα στα βάθη της διαδήλωσης, με ξεκάθαρο σκοπό τη διάλυση και τον αποσυντονισμό της, πιθανόν και την πρόκληση προς θερμοκέφαλους για να αντιδράσουν, ώστε αν δε διαλυθεί, να αμαυρωθεί μία ειρηνική και πολιτισμένη διαμαρτυρία. Το ότι προηγήθηκαν από ολιγάριθμη ομάδα, ελάχιστες πέτρες ή μπουκάλια με νερό εναντίον αστυνομικών, οι οποίοι ήταν πάντως επαρκώς προστατευμένοι με κράνη και ασπίδες, δεν μπορεί να αποτελέσει πειστική δικαιολογία για την αδιάκριτη ρίψη δακρυγόνων σε χιλιάδες πολίτες, ανάμεσα στους οποίους και ηλικιωμένοι και μικρά παιδιά (μέχρι και στο νοσοκομείο κατέληξαν για παροχή πρώτων βοηθειών κάποιοι συμπολίτες μας) και μόνο θυμηδία μπορούν να προκαλέσουν οι αμετροεπείς και καθόλα ανακριβείς δηλώσεις του Εκπρόσωπου Τύπου της Αστυνομίας και οι κατασκευασμένες αστήρικτες φαντασιώσεις περί κατάληψης του Προεδρικού.

Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι με πρόσφατη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εναντίον της Τουρκίας (της αστυνομικής δύναμης της οποίας υπερέβηκαν σε ζήλο οι Κύπριοι αστυνομικοί!), στην υπόθεση Oya Ataman vs Turkey (υπόθεση 74552/01, απόφαση 5/12/2006) παρόμοια ρίψη δακρυγόνων εναντίον διαδηλωτών θεωρήθηκε ως δυσανάλογη ενέργεια που επεμβαίνει στο πυρήνα του άρθρου 11 της ΕΣΔΑ (δικαίωμα του συνέρχεσθαι). Επίσης άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να παραβιάζεται το άρθρο 3 της ΕΣΔΑ (απαγόρευση βασανιστηρίων και απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης) όταν υπάρξουν σχετικές συνέπειες στην υγεία κάποιου ατόμου, καθότι η χρήση των συγκεκριμένων χημικών προκαλεί αναπνευστικά προβλήματα, ναυτία, εμετούς, σπασμούς, πόνους στο στήθος, νέκρωση ιστών, μέχρι και εσωτερικές αιμορραγίες.

β) Είδαμε, εμείς οι Κύπριοι πολίτες, να κατέρχονται για πρώτη φορά σε ειρηνική διαδήλωση, τεθωρακισμένα με δεκάδες ένστολους ροπαλοφόρους που χτυπούσαν αδιάκριτα εναντίον διαδηλωτών και που προέβηκαν σε εξωφρενικές παράνομες συλλήψεις πολιτών, χωρίς να στοιχειοθετούνται οιαδήποτε αδικήματα. Έγιναν συλλήψεις: πολίτη που απλά παραπονέθηκε για τα δακρυγόνα, γιατρού που έδινε πρώτες βοήθειες (με την ειρωνική “διαβεβαίωση” των ένστολων ροπαλοφόρων ότι “θα δώσουμε εμείς τις πρώτες βοήθειες”!!!), και πολίτη που απλά φωτογράφιζε την αστυνομική επιδρομή.

γ) Έχουν δημοσιοποιηθεί μαρτυρίες και καταγγελίες διαδηλωτών για πρωτοφανείς κακοποιήσεις τους, με ρίψη στο έδαφος, χτυπήματα στο πρόσωπο και στο σώμα, αλλά και άλλη απάνθρωπη και ταπεινωτική μεταχείριση κατά την κράτησή τους. Σε συγκεκριμένη περίπτωση, πληροφορηθήκαμε για ρίψη δακρυγόνου ουσίας εναντίον κρατουμένων, σε κλειστό χώρο και είναι ευτύχημα το ότι δε θρηνήσαμε κάποιο νέο θύμα ως συνέπεια κρατικής αυθαιρεσίας.

Η επιμονή της ηγεσίας του Σώματος να υποστηρίζει και να συγκαλύπτει τις αστυνομικές ενέργειες της Τρίτης 12/07/2011, όπως εκφράστηκε με ιδιαίτερο ζήλο από τον εκπρόσωπο Τύπου της Αστυνομίας, ο οποίος φάνηκε κάπως να συγχέει το ρόλο του με αυτόν του κυβερνητικού εκπροσώπου, μόνο τροφοδοτεί τέτοια φαινόμενα και δίδει προκαταβολικά το πράσινο φως για την επανάληψή τους. Μία Αστυνομία όμως που δε σέβεται τα δικαιώματα των πολιτών, που διέπεται από απολυταρχικές νοοτροπίες και που χρησιμοποιεί τεθωρακισμένα οχήματα και ένστολους ροπαλοφόρους για να σκορπίζει τη βία και τον τρόμο στους πολίτες, μία Αστυνομία που αποδεδειγμένα πλέον γίνεται όλο και χειρότερη και όλο και πιο χειραγωγημένη από πολιτικές σκοπιμότητες, δεν έχει καμία θέση σε μία σύγχρονη δημοκρατία και καμία θέση σε ένα ημικατεχόμενο κράτος, όπου οι θεσμοί επιβάλλεται και να λειτουργούν, αλλά και να απολαμβάνουν της εμπιστοσύνης των πολιτών.

Δ. Χριστόφιας: Ο “διωκόμενος” Διώκτης

Οι πρόσφατες δηλώσεις τόσο του προεδρικού περιβάλλοντος, αλλά και του ίδιου του κ. Χριστόφια, στις 10/4/2011 ότι βρίσκεται υπό πολιτική δίωξη, λόγω της έντονης πολιτικής κριτικής που του ασκείται, σχεδόν από το σύνολο της κυπριακής κοινωνίας και της οποίας το βάρος αδυνατεί να σηκώσει, δεν μπορούν να μείνουν ασχολίαστες. Ιδίως από εμάς.

Είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς πως μπορεί να μιλά για “διώξεις του του παρελθόντος, τις οποίες ζει και σήμερα”, ένας άνθρωπος που ανατράφηκε σε κομματικά γραφεία, σπούδασε με κομματικά έξοδα και πέρασε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του ως κομματικός έμμισθος με την ασφάλεια που παρείχε πάντα το κόμμα του στα άτομα της νομενκλατούρας του (σε αντίθεση βεβαίως με τον απλό κόσμο της Αριστεράς).

Αν όμως κ. Χριστόφια, θέλετε να μιλήσουμε για το τι εστί πολιτική δίωξη, ο γράφων και η οικογένειά του, μπορούν δυστυχώς για τους ίδιους , από προσωπικές εμπειρίες, να σας το αναλύσουν. Να σας πουν τι σημαίνει να βρίσκεται ο πατέρας υπό πολύμηνη διαθεσιμότητα, με δύο μικρά παιδιά, γιατί “έγραψε εναντίον του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου των τότε κυβερνώντων», κάτι που ζήσαμε τη δεκαετία του 1980 και που νομίζαμε ότι δε θα ξανασυνέβαινε.

Να σας πουν τι σημαίνει να εισβάλλουν σπίτι σου η ώρα 6:30 το πρωί 4 αστυνομικοί (εναντίον των οποίων, παρά τις καταγγελίες μας καμία πειθαρχική έρευνα δεν προχωρεί –προφανώς γιατί αυτοί, δεν είναι ενοχλητικοί αστυνομικοί συνδικαλιστές, αλλά δέχονται και εκτελούν αδιαμαρτύρητα εντολές κρατικής αυθαιρεσίας), να ξυπνούν εσένα, τη λεχώνα σύζυγο και το βρέφος ( που ήταν δεν ήταν τότε 20 ημερών), να σε προσβάλλουν και να σε ταπεινώνουν μπροστά από τη σύζυγό σου σαν φοράς ακόμη τις πυτζάμες σου και να σε σέρνουν σε αστυνομικούς σταθμούς για ανακρίσεις. Να σου κλέβουν τους υπολογιστές σου μέσα στους οποίους βρίσκονταν τα προσωπικά σου δεδομένα (μέχρι και τα βίντεο του μήνα του μέλιτός σου), να μοιράζεσαι τις ιδιωτικές σου στιγμές, τις ιδιωτικές σου φωτογραφίες, τα ιδιωτικά και επαγγελματικά σου έγγραφα, τη γραμμή του τηλεφώνου σου, το προσωπικό και τηλεφωνικό σου απόρρητο, με την Κομματική Επαγρύπνηση.

Να πανηγυρίζει την επιδρομή στο σπίτι σου η εφημερίδα “του λαού και της εργατιάς”. Να σε στοχοποιούν παλιοί συναγωνιστές-σημερινοί ένστολοι της εξουσίας και να σε εκθέτουν μέχρι και στις αποστολές σου στο εξωτερικό, διάφοροι φιλοκυβερνητικοί κύκλοι. Να διεξάγονται στην πλάτη σου αισχρές εκπομπές όπως εκείνη της σημερινής σας υποψήφιας βουλευτή, που προπαγάνδιζε την επιχειρούμενη ποινική μας δίωξη. Να ακούς την πόρτα σου να χτυπά και ακόμη να «λαώννεσαι» να αναμένεις επί ένα δίμηνο το πότε θα ανακοινωθεί η δίωξή σου, για πράξεις κατά φαντασίαν κακουργήματα στα οποία δεν είχες ποτέ συμμετοχή. Να σου κλέβει ανεπιστρεπτί η προεδρική Κουστωδία τους πρώτους μήνες με το νεογέννητο μωρό σου. Να σου κλείνουν το δικηγορικό γραφείο σου και να σε εκθέτουν σε φίλους και πελάτες σου ως κάποιον που «είναι ύποπτος ότι εμπλέκεται σε κακουργήματα».

Και η λίστα είναι ατέλειωτη , κ. Χριστόφια, γιατί τα πιο πάνω είναι μόνο ένα μέρος των όσων περάσαμε.. Και αν είναι κάτι που μπορεί να οριστεί ως πολιτική δίωξη, είναι ακριβώς αυτές οι ενέργειές σας , που έγιναν κατά παράβαση του Νόμου και του Συντάγματος, για να βρείτε ποιοι βρίσκονταν πίσω από ένα αντιπολιτευτικό Blog και για να το αναγκάσετε να κλείσει, αλλά και οι απάνθρωπες συνέπειές τους για τις οποίες προκλητικά αδιαφορούσατε, από τη μέθη και την οίηση της εξουσίας.

Αυτό όμως που δυστυχώς εσείς, εντελώς πολιτικά κοντόφθαλμα και εντελώς εγωπαθητικά, εκλαμβάνετε ως πολιτική δίωξη, είναι απλά και μόνο η καθολική διαμαρτυρία της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών απέναντι σε μία κυβέρνηση, από την οποία αισθάνονται αποξενωμένοι.

Ήσασταν εσείς ο ίδιος που επιλέξατε να απομονώσετε τους πάντες, να εκλαμβάνετε κάθε διαφωνία ως υπονόμευση, να ανάγετε σε μέγιστα εθνικά ζητήματα κάποιες κακές συμπεριφορές οπαδών και κάποια βίντεο στο Youtube, να κυνηγάτε τα Blogs του διαδικτύου σαν το Νο 1 κρατικό εχθρό, να απομονώνετε τους ειδήμονες διακηρύσσοντας ότι ξέρουν πολύ περισσότερα από τους πανεπιστημιακούς-μελετητές οι οικότροφοι των κομματικών γραφείων που έχουν ειδικευτεί αποκλειστικά στην κομματική πειθαρχία , ήσασταν εσείς που δεν αφήσατε πολιτικό αντίπαλο ή συνεργάτη που σας άσκησε κριτική χωρίς σκληρή και απρεπή απάντηση(τι να πρωτοθυμηθούμε από τα “θα περάσει από πάνω του ο Οδοστρωτήρας” “τι να του κάνω; Να τον δείρω;”, “του πεζοδρομίου”, “κονιορτοποιημένος εγκέφαλος” “τούτος εν των λόγων και όχι των πράξεων”;) ήσασταν εσείς ο ίδιος και η κυβέρνησή σας που επιλέξατε να προβαίνετε σε πρωτοφανείς επιδείξεις νεοπλουτισμού σε μία περίοδο οικονομικής κρίσης που επηρεάζει σχεδόν όλη την κοινωνία, ήσασταν εσείς που αναγάγατε την Ελλάδα σε «εισβολέα και συνυπεύθυνη της Τουρκίας», εσείς που δεσμευτήκατε στον Άγγλο Πρωθυπουργό ότι «οι αγγλικές βάσεις θα μείνουν μέχρι τα παιδιά και τα εγγόνια μας», εσείς ήσασταν που τις αποκαλέσατε «κυρίαρχες» και πάλι ήσασταν εσείς ο ίδιος που εγκαταστήσατε αμφισβητούμενης ποιότητας άτομα του περιβάλλοντός σας σε καίρια για το κράτος μας αξιώματα και πόστα.

Εσείς, που αντί να ηγείστε του αγώνα του λαού μας για απελευθέρωση και αντί να επιλύετε τα σοβαρά προβλήματα της Κύπρου μας και του λαού της, όπως οφείλετε, καταφέρατε να μετατρέψετε την πολιτική σκηνή σε ένα πελώριο “Christofias-Watch” που αναγκάζεται συνεχώς να μαρτυρεί τα πολιτικά σας ολισθήματα.

Δεν είστε λοιπόν υπό δίωξη , κ. Πρόεδρε. Ακούστε το από κάποιον που, με μεγάλο προσωπικό, οικογενειακό και επαγγελματικό τίμημα έζησε την πολιτική δίωξη για περισσότερο από ένα δίμηνο από εσάς και τους ανθρώπους σας. Και δεν είστε ο διωκόμενος κ. Πρόεδρε, αλλά ο Διώκτης μας.

(Στάληκε για δημοσίευση στην εφημερίδα "Φιλελεύθερος")

Ο Δ.ΧΡΙΣΤΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΑΜ ΩΣ “ΟΠΙΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ”

Πριν λίγους μήνες, με κάθε καλή πρόθεση, καλέσαμε τον κ. Χριστόφια να προβεί σε μια στοιχειώδη επανόρθωση. Να ξαναχτίσει τη θρυμματισμένη από τον ίδιο ενότητα, που επιβάλλεται να έχει ο λαός μιας ημικατεχόμενης πατρίδας.

Δυστυχώς όμως, οι ενέργειές του έκτοτε, είτε υπό μορφή επιπόλαιων δηλώσεων που ξεσηκώνουν αντιδράσεις, είτε υπό μορφή περαιτέρω παραχωρήσεων προς την τουρκική πλευρά (κυρίως στο λεγόμενο περιουσιακό) έχουν διαψεύσει ακόμη και τις χειρότερες και τις πιο απαισιόδοξές μας προβλέψεις.

Ειδικά οι πρόσφατες δηλώσεις του στο Εθνικό Συμβούλιο, εναντίον του Αρχιεπισκόπου Κύπρου, ότι χρηματοδοτεί το ακροδεξιό ΕΛΑΜ, δεν μπορούν να μείνουν ασχολίαστες. Όχι, γιατί φιλοδοξούμε να γίνουμε απολογητές του -πολλές φορές ασυγκράτητου- Αρχιεπισκόπου Κύπρου, αλλά γιατί φαίνεται ότι, όσο περνά ο καιρός, τόσο περισσότερο εκτροχιάζεται ο κ. Χριστόφίας, κονιορτοποιώντας την ενότητα, αλλά και ταλαιπωρώντας τη λογική μας.

Κατά πρώτο λόγο, πρέπει να αναφερθεί ότι τέτοιες ανυπόστατες και ατεκμηρίωτες κατηγορίες, δεν είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιούνται εναντίον πολιτικών αντιπάλων από τον κ. Χριστόφια και το περιβάλλον του. Δεν είναι μήπως εκείνοι που εκτόξευαν ελαφρά τη καρδία παρόμοιες κατηγορίες εναντίον του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου, για δήθεν επαφές με την ΕΟΚΑ Β' κατά το 2008 (και τις οποίες ουδέποτε τεκμηρίωσαν και δυστυχώς ουδέποτε ανακάλεσαν); Δεν είναι αυτοί που κατηγορούσαν τα Blogs του διαδικτύου ότι προσπαθούν να επιτύχουν τη “φυσική εξόντωση του κ. Χριστόφια”; Δεν είναι αυτοί που στιγματίζουν το Γ.Λιλήκκα ως ένα σύγχρονο “Εμμάνουελ Γκόλντσαϊν” που συνωμοτεί με ένα υπόγειο “συντονιστικό κέντρο” εναντίον της κυβέρνησης του “Μεγάλου Αδελφού”, και δεν είναι αυτοί που κάλεσαν τον κόσμο τους να “περάσει από πάνω του σαν οδοστρωτήρας”; Δεν είναι οι ίδιοι που καθύβριζαν πριν λίγο καιρό τον ιστορικό ηγέτη του κυπριακού ελληνισμού, τον πάντα παρόντα στους αγώνες Βάσο Λυσσαρίδη, ως “'ανθρωπο που δεν πρόσφερε με έργα για την Κύπρο” και το μετριοπαθή σοσιαλιστή Γ. Ομήρου ως “έχοντα κονιορτοποιημένο εγκέφαλο”; Δεν είναι ομάδες με στενούς δεσμούς με την κυβέρνηση του κ. Χριστόφια, που λασπολογούν ασύστολα, ακόμη και εναντίον εγχώριων αριστερής ιδεολογίας ομάδων, διεθνούς μάλιστα κύρους, όπως η Πρωτοβουλία του κυπριακού Indymedia, τα μέλη της οποίας ταμπελώνονται και δυσφημούνται σήμερα, μέσα από μία μαζική διεθνή εκστρατεία λάσπης από παρακρατικές ομάδες του κ. Χριστόφια, ως “κρυπτοφασίστες και εθνικιστές”, γιατί (ω τι έγκλημα!) αντιτίθενται στη (διαιρετική και άδικη) Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία;

Κατά δεύτερο λόγο, πρέπει να λεχθεί ότι ο κ. Χριστόφιας και η κυβέρνησή του, δεν είναι και οι καταλληλότεροι για να κατακρίνουν το ΕΛΑΜ. Γιατί ποιος άραγε έχει πιο ακραίες μεθόδους και ποιος υιοθετεί πιο ακραίες απόψεις; Το ΕΛΑΜ που παρελαύνει στους δρόμους με διάφορα (ομολογουμένως καταδικαστέα και ρατσιστικά πολλές φορές) συνθήματα ή μήπως αυτοί που καταθέτουν επιστημονικά και πολιτικά φαύλες και ρατσιστικές προτάσεις που παραχωρούν τις ελληνοκυπριακές περιουσίες στα κατεχόμενα προς όφελος των σφετεριστών τους; Είναι το ΕΛΑΜ που οργανώνει πρωινές επιδρομές με αστυνομικά αποσπάσματα στα σπίτια μας (τα οποία μάλιστα φρόντισαν να μας διατρανώσουν διά ζώσης και διά των εκφραστικών οργάνων τους, το ότι κατευθύνονταν από το Προεδρικό!); Είναι το ΕΛΑΜ που συλλαμβάνει διαδηλωτές γιατί φώναζαν συνθήματα ή μοίραζαν φυλλάδια; Είναι το ΕΛΑΜ που διώκει ποινικά (χωρίς επιτυχία) εκδότες εφημερίδων για δήθεν άσεμνα δημοσιεύματα; Είναι το ΕΛΑΜ που ζητεί απολύσεις δημοσιογράφων από τους εκδότες τους; Είναι το ΕΛΑΜ που ταμπελώνει και καθυβρίζει πολίτες και ΜΜΕ ως “φασίστες-εθνικιστές”; Είναι το ΕΛΑΜ που προωθεί μη αποδεκτές από τους πολίτες λύσεις, με εθνικά διαχωριστικό περιεχόμενο και που, χωρίς την έγκριση του λαού και χωρίς ανταλλάγματα εκχωρεί κυριαρχικά μας δικαιώματα στο Ηνωμένο Βασίλειο για 2 γενιές (“children and grand-children”);

Και ποιος είναι άραγε που ευθύνεται για τη δημιουργία και υπερστελέχωση του ΕΛΑΜ τα τελευταία χρόνια; Ποιος είναι που με τα ελληνοφοβικά του σύνδρομα και τις ανιστόρητες δηλώσεις του (για στενότερες σχέσεις με τους Σύριους αντί τους Έλληνες, για “εισβολή της Ελλάδας στην Κύπρο”, για “ωραίους Έλληνες” κ.α.) αλλά και την πρόχειρη μεταναστευτική πολιτική του, έχει δημιουργήσει τόση ανασφάλεια στους πολίτες και έχει καλλιεργήσει το έδαφος για ακραίες, αντιδραστικές και ξενοφοβικές ομάδες τύπου ΕΛΑΜ;

Όσον αφορά δε το κεφάλαιο των χρηματοδοτήσεων, αν κάποιος πρέπει να λογοδοτήσει στο λαό, είναι αυτός που κατηγορείται δημόσια (και δεν έχει ακόμη δώσει απαντήσεις) ότι μεγάλο μέρος από τον οβολό των μελών του τον παρείχε επί χρόνια, στους υποστηρικτές του Αττίλα και της εισβολής-κατοχής στα κατεχόμενα, δηλαδή τον πρώην πολιτικό προϊστάμενο της κατοχής, Μ.Α. Ταλάτ και το λεγόμενο κόμμα του. Τα σχετικά ερωτήματα που απηύθηνε ο Μιχάλης Ιγνατίου για το εν λόγω θέμα προς τους κυβερνώντες («Φιλελεύθερος» 11/4/2010), μετά από αποκαλύψεις υπαλλήλων ξένης πρεσβείας, παραμένουν ακόμη αναπάντητα.

Ο κ. Χριστόφιας όφειλε να είναι πιο προσεκτικός. Ή, μήπως, η συνεχής χρήση και διαφήμιση του ΕΛΑΜ από το προεδρικό περιβάλλον, δεν είναι προϊόν απροσεξίας, αλλά γίνεται εκ του πονηρού, αποσκοπώντας σε πόλωση του πολιτικού κλίματος, σε εσωτερική συσπείρωση του κυβερνώντος κόμματος και σε αποπροσανατολισμό των πολιτών από τα πραγματικά προβλήματα και τα πραγματικά (οικονομικά και άλλα) σκάνδαλα που ταλανίζουν τον τόπο μας επί των ημερών του κ. Χριστόφια; Μήπως τελικά το ΕΛΑΜ, είναι το μοντέρνο, κυβερνητικής εμπνεύσεως, “όπιο του λαού”;